Sunday, June 4, 2023

ငထောရဲ့ မနော (စ/ဆုံး)

ငထောရဲ့ မနော (စ/ဆုံး)

ကိုတိုးကြီးရဲ့ ဇာတ်လမ်း

၁၈၈၅ ခုနှစ် တွင် မြန်မာ ဘုရင်သီပေါမင်းနဲ့မိဘုရား ကို နန်းချပြီး နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်တို့ မြန်မာနိုင်ငံ တခုလုံး ကို သိမ်းပိုက် ခဲ့ကြသည်။ မန္တလေး နန်းတော်ကြီး ကို နယ်ချဲ့များ ဝင်ရောက်ကာ ဘုရင်နဲ့ မိဘုရား ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူတို့ ရဲ့ ကိုလိုနီ အဖြစ် သိမ်း ပိုက်ပြီး သား ဖြစ်သည့် အိန္ဒိယ နိုင်ငံ ရတနာဂီရီ ကို ခေါ်ဆောင် သွားခဲ့ ပေသည် ။

အမြှောက်တချက်မဖေါက်ရဘဲ အရှင်နှစ်ပါး ကို ကြက်ကလေး ငှက်ကလေးလို ဖမ်းသွားကြတာ ရင်နာစရာဘဲလို့ ငထော ရဲ့ အဖိုးက စိတ်နာကျည်းစွာနဲ့ ပြောနေသည် ။ နန်းမြို့ရိုး လေးဘက်လေးတန် မှာ မျက်နှာဖြူ နယ်ချဲ့ တပ်တွေ နေရာယူထားကြသည် ကို မြို့သူမြို့သားတွေ က အထူးအဆန်း သဖွယ် ကြည့်ရှုနေကြသည် ။

ဧရာ၀တီ မြစ်ဆိပ်မှာ မီးသင်္ဘောတွေ နဲ့ တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာတဲ့ မျက်နှာဖြူ အင်္ဂလိပ် စစ်သားများသည် မြစ်ဆိပ် မှ နန်းတော်ကြီး ဆီကို ချီတက်နေကြ သည် ။ အင်္ဂလိပ် စစ်တပ် ဆိုသော်ငြားလည်း တပ်တတပ်တွင် ဗိုလ် လုပ်သူသာ အင်္ဂလိပ် ကုလားဖြူ ဖြစ်ပြီး ကျန် သော စစ်သားတွေ မှာ ကုလားမဲများ ဖြစ်ကြ သည် ..။ ငထောသည်ထိုစဉ်အခါက အသက် ၁၂နှစ်ခန့်သာ ရှိသည်။

ဂေါဝိန်ဆိပ်ကနေ..ကမ်းပေါ်တက်လာသော..နယ်ချဲ့တပ်တွေကို လမ်းဘေးတဖက်တချက်မှ လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေသည့် အထဲ ငထော လဲ ပါသည် ။ အင်္ဂလိပ် ကုလားဖြူ စစ်ဗိုလ် များသည်မြင်းတွေစီးလာကြပြီးပြောင်းရှည်သေနတ်များထမ်းထားသောကုလားစစ်သားများကတော့လမ်းလျောက် ချီတက်နေသည် ။ ငထော သည် အဘနဲ့ အဖိုး တို့ ပြောပြ လို့ ဘုရင် နဲ့ မိဘုရား ပါတော်မူတာ သိသလို လူမျိုးခြား ကုလားဖြူတွေ လက်အောက် ကိုရောက်ရပြီ ဆိုတာ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်တာကြောင့် စိတ်ထဲမှာ မနှစ်မြို့သလို ခံစားနေပေသည် ။ 

ငယ်စဉ် အခါ က နယ်ချဲ့ လက်အောက် ကို ရောက်ရှိရတာ မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သော ငထော သည် အသက် ၃၀ကျော် အရွယ်ကို ရောက်လာသော အခါတွင် မျက်နှာဖြူ စစ်ဗိုလ်ကြီးတယောက် ရဲ့ အိမ် မှာ မြင်းထိန်း အလုပ် ကို လုပ်ကိုင် နေရမည် လို့ ဘယ်တုံးကမျှ ထင်ခဲ့မိ မှာ မဟုတ်ပါဘူး ။ 

ငထော ရဲ့ အဘ သည်နန်းတော်တွင်း က မြင်းဇောင်း မှာ မြင်းတွေကို တာဝန် ယူရတဲ့ မြင်းထိန်းကြီး တယောက် ပါ ။အင်္ဂလိပ် စစ်တပ်..ရောက်ရှိလာတော့ မြင်းအကြောင်း နားလည်ပြီး သူတွေ လဲ ဖြစ် တဲ့ အ မှုထမ်းတွေ ကိုဆက်လက်ပြီး ခန့်ထား လုပ်ကိုင် စေတာကြောင့် ငထော ရဲ့ အဘသည် မျက်နှာဖြူတွေ လက်အောက် ဆက်လက် လုပ်ခဲ့ပေသည် ..။

အင်္ဂလိပ် ကုလားဖြူများ သည် မြန်မာဘုရင် ကို နန်းချခါစ က မြန်မာ လူမျိုးများ ကိုမယုံကြည်သေးဘဲ သူတို့လက်အောက်မှာ ခန့်ထားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူတို့ နဲ့ အတူ ပါလာသော အိန္ဒိယ ကုလား များကို ဘဲ စိတ်ချကာ စေခိုင်းကြသည် ။ ငထော ရဲ့ အဘ သည် စိတ်ရင်းကောင်းပြီးအလုပ်လုပ်ရာမှာ မခိုမကပ်ဘဲ သစ္စာရှိကြောင်း နံမည်ကြီးသူ မို့ ကုလားဖြူများ က မြင်းထိန်းကြီး အဖြစ် အလုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်လေ သည် ။အဘ ကြောင့် ငထောသည် လဲ မြင်းတွေ ကြည့်ရတဲ့ မြင်းထိန်းအလုပ် ကို ကုလားဖြူများ ဆီမှာ ဆက် လုပ်ဖြစ်ခဲ့ ပေ သည် ..။

၁၈၈၆ ခုနှစ်ခန့်မှာ မန္တလေး၏နေပြည်တော်ကြီးနဲ့မိုင်၄၀ကျော်ကွာဝေးတဲ့နေရာမှာတပ်စွဲထားတဲ့ အိန္ဒိယကုလားမဲဘန်ဂါလီတပ်ရင်းတရင်း ရှိနေတဲ့ နေရာ မှာ ကာနယ်မေ ဆိုသော ကုလားဖြူ စစ်ဗိုလ်ကြီးက စပြီး သူတို့ ကုလားဖြူ စစိဗိုလ်များ လာရောက် အပန်းဖြေဖို့ ..မြို့ကလေးတမြို့ တည်ခဲ့ရာ သူ့ နံမည် ကို အစွဲ ပြုပြီး မေမြို့ ( May Town ) ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့ကြလေသည် ..။

ငထော သည် အမေ ကမွေးတုံးက တော့ မောင်ထော ဆိုပြီးနံမည်ပေး ခဲ့တာပါဘဲ။ ရွာထဲက လူတွေက ဆင်းရဲသား တောသူတောင်သားချင်း ငတေ..ငဘ ..ဆိုပြီး ခေါ်လေ့ ရှိတာမို့ မောင်ထော လို့ မခေါ်ကြဘဲ ငထော လို့ ခေါ်ရာက သူ့ နံမည် သည် ငထော ဖြစ်လာရ ပေသည် ။

ငထော သည် အသက် ၃၀ ကျော်ပြီ။ မိန်းမ ရ ခဲ့ပေမဲ့ ငထောရဲ့ မယား မိခင်သည် လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ် လောက်က ဖြစ် ပွါးခဲ့တဲ့ ကာလ ဝမ်းရောဂါဘေး နဲ့ သေလို့ ငထော သည် မုဆိုးဖို တကိုယ်ထီး ဘဝနဲ့ ရှိနေသည်။ နန်းတော် တွင်း တပ်စွဲထားတဲ့ ကုလားဖြူ စစ်တပ် ကို အုပ်ချုပ်တဲ့ ကာနယ် စမစ်ဂျုံး က မြန်မာတွေ ထဲ ကျွဲပေါက်ကြီး တကောင်လို မြင့်မားတဲ့ အရပ် ..တောင့်တင်းကြီးမားတဲ့ ကိုယ် ခန္ဒာ နဲ့ ငထော ကို အလုပ်လုပ်ရာမှာ မြန်ဆန် တိကျ ပြီး ခွန်အားကောင်းသူ မို့ အထူး နှစ်ခြိုက် သဘောကျလေသည် ..။

ကာနယ် စမစ်ဂျုံး သည် အလုပ်အရသာ မန္တလေး နန်းတော်ကြီး မှာ နေထိုင်နေရပေမဲ့ ကုန်းမြေမြင့် ဖြစ်လို့ ရာသီဥတု ပို အေးမြတဲ့ မေတောင်း ( ခေါ် ) မေမြို့ မှာနေထိုင်ရသည်ကို ပိုမို သဘောကျတာကြောင့် မေတောင်း မှာ အိမ်ကြီးတလုံး ဆောက်လုပ်ထားပေသည်။ 

သူ၏အားလပ်ချိန်တွေမှာ မေတောင်းက အိမ် မှာဘဲ နေထိုင်တတ် သည်။ သည် အိမ်ကြီး သည် ကြီးမားသော ခြံကြီးထဲမှာ လှပသော ပန်း မျိုးစုံ ဖူးပွင့်နေသည့် ပန်းခင်းများ နဲ့ အိမ် အနောက်တွင် အစေခံများနေရန် အိမ်တန်းလျားများ မြင်းဇောင်း ..နွားခြံများနဲ့ ကြီးကျယ် ခန်းနားလှသည် ။

ကာနယ်ကြီး ရဲ့ အိမ်ကြီးမှာ ကုလားလူမျိုး ထမင်းချက်၊ခြံလုပ်သော မာလီကုလားများ ရှိသလို အိမ်တွင်းကူညီမစရန် မြန်မာအလုပ်သမားတွေလဲ ခန့်ထားရလေသည်။ ငထောသည် မြင်းများအကြောင်း နားလည်ပြီး မြင်းအကြည့်ကောင်းတာကြောင့် ကာနယ်ကြီး က ငထော ကို မေတောင်း က အိမ်ကြီးရဲ့မြင်းထိန်း အဖြစ် တာဝန်ပေး ခဲ့တာကြောင့် ငထော အိမ်ကြီး ရဲ့ အနောက်ဖက်အစေခံတန်းလျားဘေး က မြင်းဇောင်းထဲမှာ နေပြီး ကာနယ်ကြီး ရဲ့ မြင်း ၅ကောင် ကို တာဝန်ယူ ရ ပေ သည် ။

ကာနယ်ကြီး မန္တလေးမြို့ ကို စတင် ရောက်ရှိကာစမှာ သူတယောက်ထဲပေမဲ့ များမကြာခင်မှာဘဲသူ၏မိသားစုကိုသူတို့ယခင်နေထိုင်နေရာ အိန္ဒိယနိုင်ငံ ကာလကတ္တားမြို့ မှ ခေါ်ယူတော့သည် ။ ကာနယ်ကြီး ရဲ့ ဇနီး ဟယ်လင် ( Helen ) တဦးတည်းသော သမီး အယ်နာ ( Anna ) ..တူမ .. ရို့မေရီ ( Rosemary ) တို့ ရောက်ရှိလာကြသည် ..။ ကာလကတ္တားမြို့ မှ ရန်ကုန် ကို သင်္ဘောဖြင့် ရောက်လာပြီး ရန်ကုန် ကနေ သင်္ဘောနဲ့ မန္တလေး ကို ရောက်ရှိလာရတာ ဖြစ်ပေ သည် ။ 

ကာနယ်ကြီး သည် သူ၏ ဇနီး .သမီးတို့ ကို နန်းတော် တဝိုက် ကို လိုက်လံ ပြသပြီးနောက် မေမြို့ ကို ခရီးဆက်ကြသည် ။ထိုစဉ်အခါ က မြင်းများ ..ရထားလုံး မြင်းရထားများ နွားလှည်းများ နဲ့ သွားလာရတာဖြစ်ပြီး မေမြို့ ကို သွားရတဲ့ ခရီးလမ်းမှာ တောတောင်တွေထဲ ဖြတ်သန်း သွားရပြီး မလွယ်ကူသေးပေ ..။

တောရိုင်းသတ္တဝါများကြောင့် နဲ့ ..သူတပါးနိုင်ငံ ကို ကျူးကျော်နယ်ချဲ့ သိမ်းပိုက်ထားသူများမို့ ပုန်ကန်သူများ ရန်ပြုနိုင်တာများကြောင့် ကာနယ်ကြီး မိသားစု မေမြို့ ကို သွားတဲ့ အခါ ..စစ်တပ် ကလုံခြုံရေး တာဝန်ယူ ကာ လူစုလူဝေးနဲ့ သွားကြရလေသည် ။

ကာနယ်ကြီး လဲ သူ ၏ မြင်းရထား ( ရထားလုံး ) ကို ငထော ကို မောင်းစေသည်။ ငထော နဘေးတွင် အစစ ကူညီဖို့ မြန်မာလူငယ် ဖိုးတေ ကို လိုက်ပါစေသည် ..။ မြင်း နှစ်ကောင် ဆွဲတဲ့ ရထားဖြစ်သည်။ မြင်းရထားထဲမှာ ကာနယ်ကြီးရဲ့ ဇနီး ..သမီးနဲ့ တူမ တို့ လိုက် ပါ စီးနင်းကြပြီး ကာနယ်ကြီးကတော့ သူ၏လက်ထောက် ကပ္ပတိန် ရောဂျား ဦးစီးတဲ့ စစ်သားများနဲ့ အတူ မြင်းစီးကာ လိုက်ပါလာပေသည် ။

ငထော မှာ သူ ငယ်စဉ်ကထဲ က အဘ နဲ့ ကုလားဖြူများ လက်အောက်မှာ လုပ်ခဲ့တာကြောင့် အမြဲ သူတို့ နဲ့ ပြောဆို ရတာ ကြာလာလို့ သူတို့ ဘာသာစကားကို နဲနဲပါးပါး ..တလုံးစနှစ်လုံးစ ..နားလည်သဘောပေါက် ပြောဆိုနိုင် လာသည် ။ ရှေ့ဆုံး မှ ရှေ့ပြေးအဖြစ် မြင်းစီး စစ်သားများ တချို့ က သွားနှင့်သည်။ ကာနယ်ကြီး နဲ့ သူ့လက်ထောက် ကပ္ပတိန် ရောဂျား..လက်ဖတက်နန် မိုဟန်း နဲ့ မြင်းစီးစစ်သား တချို့ က အနောက်မှ လိုက် သည် ။ ငထောမောင်းသည့် မြင်းရထား နဲ့ ကုန် များတင်လာတဲ့ မြင်းရထား က အဲဒီနောက် က လိုက်ရသည် ..။ ငထောရဲ့ မြင်း လှည်းနောက်မှာတော့ ရိက္ခာများတင်ဆောင်လာတဲ့ နွားလှည်း ၃စီး လိုက်ပါလာသည် ..။

နွားလှည်းများပေါ်မှာလဲ ဘန်ဂါလီ ကုလား စစ်သားများ အစောင့်အဖြစ် လိုက်ပါလာလေ သည် ။ ကာနယ်ကြီး ရဲ့ ဇနီး ဟယ်လင် နဲ့ သမီး အယ်နာ..တူမ ရို့မေရီတို့ သည် သူတို့ အင်္ဂလိပ် လူမျိုး မိန်းမ တွေ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသော ဂါဝန်ရှည် ပွပွ ကာကားကြီးတွေ ကို မဝတ်ကြဘဲ ..ခရီးကြမ်း ဖြစ်တာမို့ မြင်းစီးဘောင်းဘီ များ ဝတ်ထားကြလေသည် ..။ ငထောသည် ငယ်စဉ်က အပြင်းဖျားပြီး ဆံပင်များ ကျွတ်တာကတကြောင်း ..အလုပ်ကြမ်းလုပ်သူမို့ မဖီးသင်အားသည်ကတကြောင်းကြောင့် ..ရောင်ထုံးကို ပယ် ကာ ကတုံး ပြောင်အောင်ရိပ် ထား ပြီး မြင်းထိန်း မြင်းစီးသူဖြစ်လို့ ရှမ်းဘောင်းဘီ အနက်ကို ခါးပတ်ပြားကြီးနဲ့ စည်းနှောင်ထားသည် ..။

ကာနယ်ကြီး သည် ရှေ့မှမြင်းစီး သွားနေပေမဲ့ သူ့ မိသားစုနဲ့ ရံဖန်ရံကာ လာရောက် စကားပြော တတ် သည် ..။ တောလိုက် အမဲပစ် ဝါသနာထုံ သူဖြစ်တာကြောင့် လမ်းခရီးမှာ တောကြက် ..တောယုန် နဲ့ ဂျီများတွေ့ပါ က ပစ်ခတ်လေ့ ရှိပေ သည် ..။ မိုင်၂၀ခန့် ခရီးပေါက် လာသော အခါ ကာနယ်ကြီး က စမ်းချောင်းလေးတခု အနီး ခေတ္တခဏ နားမည် လို့ ဆိုလို့ စစ်သားတွေကလဲ ပတ်ပတ်လည်မှာ ကင်းများချထား ကာ အစေခံများကလဲ မီးတွေ ဖို ..စားသောက်စရာများ ပြင်ဆင်လေ သည် ..။

ကာနယ်ကြီးရဲ့ သမီးလေး အယ်နာ သည် ရွှေဝါရောင်ဆံပင်..ဖြူဖွေးသော အသားအရေ နဲ့ လဲ့ပြာနေသော မျက်ဝန်း ....ပန်းနရောင်သွေး နှုတ်ခမ်းပါးတွေနဲ့ ရွှေ ရောင် နတ်သမီးလေး လိုဘဲ လို့ ငထော ကို အကူ အဖြစ်ပါတဲ့ ဖိုးတေ က ပြောသည် ..။ ငထော လဲ ဟေ့..ဒင်းတို့ က အသားဖြူတာနဲ့ နတ်သမီး ထင်စရာမလိုဘူး ..ငါတို့ နွားထိုးကြီးရွာဘက် ..တပ်မင်းကြီး အမဲလိုက် သွားတုံးက တပ်မင်းကြီးမစင်စွန့်ဖို့ရေအိမ် အသစ် ဆောက်ပေးကြရတာ ..တပ်မင်းကြီး လဲ စွန့်ပြီးရော ရွာသားတချို့ က ကုလားဖြူ မစင် ဘယ်လိုများနေမလဲဆိုပြီး ပြေးကြည့်ကြသတဲ့ ..ရွာသားတွေ ညည်းပြီး ပြန်လာတယ် ..သူတို့ မစင် က ဒို့ ဟာလိုပါဘဲလား..တဲ့ .. ငတေ ...ခိုင်းတာလုပ် ..တိတ်တိတ်နေစမ်း ..လို့ ငတေ ကို မာန် လိုက်သည် ..။

အယ်နာ နဲ့ ရို့မေရီ တို့ စခန်းချတဲ့နား က တောပန်းတွေ ကိုတွေ့ပြီး ပြေး ခူးကြသည် ..။သစ်ပင်အုပ် တွေထဲ သဇင်ပန်းများတွေ့လေမလား လိုက် ကြည့်ရှာဖွေကြ သည် ။ ကာနယ်ကြီး ရဲ့ ဇနီး ဟယ်လင် ကတောပုန်းသူပုန်တွေနဲ့တိုးမည်ကိုစိတ်ပူကြောင်း..လက်ဖတင်နင်မိုဟန်းကိုလှမ်းပြောလိုက်သည် ။ မိုဟန်း က ဒီနယ်မှာ သူပုန် တောပုန်း မရှိ ပါ ..စိတ်ပူစရာ မလိုပါ လို့ ရှင်းပြပေမဲ့ ငထောကို လှမ်း ခေါ် ကာ အယ်နာတို့ အနောက် က လိုက်သွားရန် ခိုင်းစေလိုက်လေ သည် ..။

ငထော လဲ အယ်နာ တို့ မိန်းမပျိုလေး နှစ်ယောက် ရဲ့ နောက် ကို လိုက်သွား ခဲ့ရသည်..။ ဖိုးတေ ကတော့ မြင်းတွေကို ရေတိုက် အစာကျွေးလျက်ကျန်ခဲ့သည်။ ကာနယ်ကြီးနဲ့ သူ့လက်ထောက် စစ်ဗိုလ်တွေကတော့ ဝိုင် အရက်များ ကို လမ်းခရီး မှာ သူတို့ ပစ်ခတ် လို့ ရတဲ့ တောကြက် ..ယုန် များ ကင်ထားတာများနဲ့ သောက်စား နေကြပေသည် ..။

အယ်နာ နဲ့ ရို့မေရီ တို့ သည် ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုများ ပီပီပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေကြ ကာ တောလမ်းကလေးထဲ ခုန်ပေါက် ကာ တောပန်းတွေခူး ..စမ်းချောင်းထဲ မျောလာတဲ့ ပန်းပွင့်တွေကို ဆယ်ယူ ..ပျော်ရွှင် ဆော့ကစား နေကြ သည် ..။ ငထော လဲ သစ်ပင်များကြား ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အယ်နာတို့ ကို အမှီလိုက် တော့ သစ်ပင်ကြီးတွေ အကွယ် မှာ ဘွားကနဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် မိမိ မျက်စိနှစ်ကွင်းကို ပွတ်သပ်ကြည့်မိရအောင်ဘဲ မြင်ရတာကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားရ ပေသည် ..။

အယ်နာ နဲ့ ရို့မေရီ တို့ စမ်းချောင်းလေး အစပ်မှာ သူတို့ ရဲ့ မြင်းစီး ဘောင်းဘီများ ကို ဒူးဆစ်အထိ ချွတ်ချကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် ကာ အခင်းလေး သွား ..သေးပေါက် နေကြတာ တွေ့လိုက်ရလို့ ဖြစ်ပေ သည် ..။ ဖြူဖွေး စွင့်ကားတဲ့ တင်သားစိုင်တွေ နဲ့ ကုန်းကါကွကာ လုပ်နေတာမို့ အနောက် ကို ပြူးထွက်နေတဲ့ မိန်းမ အင်္ဂါစပ် တွေကို ထင်းထင်း လင်းလင်းကြီး တွေ့လိုက် ရလို့ ငထော မှာ ပါးစပ် အဟောင်းသား နဲ့ ငေးနေမိတော့သည် ..။
 
ငထော သည် မယားဖြစ်သူ မိခင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၅နှစ် အချိန် က သေဆုံးသွားကထဲက မိန်းမ နဲ့ ပြတ်လပ် ပြီး ကာမ အမှုနဲ့ ကင်းဝေနေခဲ့တာ ကြာပါကကော ..။ တွေ့လိုက်ရသော အမြဲ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ မိန်းမ အတွင်း အင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတွေ ကြောင့် ငထော ရဲ့ မီးခဲပြာဖုံး ကာမ ရာဂ စိတ်တွေ ဟာ ဟုန်းကနဲ ထတောက်လောင် လာရပေ သည် ..။ ဝတ်ထားတဲ့ ရှမ်းဘောင်းဘီ ပွပွကြီးထဲ က ဖွါးဖက်တော် လိင်အင်္ဂါကြီး သည် အရှေ့ကို ငေါငေါကြီးကြံထောင်လာတော့သည် ..။ 

အယ်နာ နဲ့ ရို့မေရီတို့သည် မြင်းလှည်း အကြာကြီး စီးထားရလို့ဆီးသွားချင်နေကြတာကြောင့် အခုလို လူ လစ်တုံး သေးပေါက် လိုက်ကြတာ ဖြစ်သည် ..။ သူတို့ ရဲ့ ဘောင်းဘီများ ကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင် ပြီးချိန် အနောက်ဘက် က ချွတ်ကနဲ ခြေသံကြားလိုက် လို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ..သူတို့ဆီကို လျောက်လာနေသော ငထော ကို တွေ့လိုက် ကြသည် ..။ မျက်စိလျင်သော အယ်နာ သည် ငထောရဲ့ ရှမ်း ဘောင်းဘီ အရှေ့ဘက် က ငေါငေါကြီး ရှေ့ကို ထောင်ထနေသော အရာကြီး ကို မြင်လိုက် သည် ။ သူ့ အမ ဝမ်းကွဲ ရို့မေရီ ကို အင်္ဂလိပ် ဘာသာစကားနဲ့ သူ့ ပေါင်ကြားကို ကြည့်လိုက် လို့ ပြောလိုက်လေ သည် ..။ ရို့မေရီ သည် ငထောရဲ့ ပေါင်ကြား ကို မသိမသာ ကြည့်လိုက်တော့ ထိုးထောင်ထနေသော ဖွါးဖက်တော် ယောင်္ကျားအင်္ဂါကြီး ကို တွေ့လိုက်ရပေ သည် ..။

“ ဟုတ်တယ် အယ်နာ ..သူ့ဟာကြီး ထောင်နေတယ် ..တော်တော်ကြီးမဲ့ အတန်ကြီး ”

“  ဒို့သေးပေါက်တာ သူများတွေ့သွားသလား မသိဘူး ..ရို့မေရီ .”

အယ်နာ နဲ့ ရို့မေရီ တို့ သည် အပျိုပေါက်မ များ ပီပီ ဆန့်ကျင်ဘက် လိင် အကြောင်း ကို စိတ်ဝင်စားနေကြပြီမို့ ငထော ရဲ့ ပေါင်ကြားကို ခိုးခိုးကြည့် ကာ တခစ်ခစ် နဲ့ သဘောကျ အတင်းစကားများ ပြောနေပေသည် ။ မေမြို့ အိမ်ကြီး ကို ရောက်ရှိခဲ့ လဲ အယ်နာ သည် လေသာ ပြူတင်း က ခြံဝိုင်းကြီးထဲ ကို ကြည့်မိသောအခါ အလုပ်လုပ်နေသော မြင်းထိန်း ငထော ကို အပေါ်ပိုင်းဗလာ ..အောက် မှာ လုံကွင်း တိုတိုစည်းလျက် တွေ့မြင်ရတတ်သောအခါ ..တောတွင်း စမ်းချောင်းလေးဘေး မှာ ငေါငေါကြီးထောင်ထတာ တွေ့ဘူးခဲ့တာကို အမြဲ ပြန်လည်သတိရမိ ပေ သည် ..။ငထော သည် အလုပ်နဲ့ လက်မပြတ် အောင် တနေကုန် မြင်းများကို ရေချိုးပေး ..မြင်းစာ ကျွေး..မြက်ရိပ် ...တွေ လုပ်ရုံမက အိမ်ကြီး က လိုအပ်တာတွေကို လဲ အမြဲ ဝိုင်း လုပ်သူ ဖြစ်သည် ။
တနေ့ အယ်နာ သည် သူမ ဆီကို ဒုန်းဆိုင်းကာ ပြေးလာသော အမ ဝမ်းကွဲ ဖြစ်သူ
ရို့မေရီ ကို 

“  ဘာဖြစ်တာလဲ ..ဘာလို့ ဒီလောက် ပြေးလာရတာလဲ .”

လို့မေးသောအခါ ..ရို့မေရီ မှာ မျက်နှာလေး ရဲပြီး .. 

“ အယ်နာရယ် ..နင့်ကို တွေ့စေချင်တယ် ..ငါ လဲ တွေ့ရတာ..ရင်တွေ တုန်ပြီးမျက်စိကလဲ မကြည်ကဘဲလဲ မနေနိုင်ဘူး ..”

လို့ပြောနေတော့ ..အယ်နာ လဲ ..ဘာလဲဘာလဲ ..မေးသည် ..။ ရို့မေရီ က ..

“ ငါ လဲ အားမား ကို ဒီညစာ ပဲဟင်း ချက်ဖို့ အန်တီ ဟယ်လင် သွားပြောခိုင်း တာ သွားပြောတော့ မြင်းဇောင်းထဲ မှာ မြင်းထိန်းကြီး ငထောကိုယ်တုံးကြီးရေချိုးနေတာ..တွေ့လိုက်ရပါလေ ရော ဟာ ..” 

လို့ပြောလိုက်ရာ ငထော အကြောင်း စဉ်းစားနေတတ်သူ အယ်နာ မှာ အရမ်း စိတ်ဝင်စားသွား သည် ..။

“ ဘယ်မှာလဲ ဘယ်မှာလဲ ..ခုရော ငါ သွားကြည့်လို့ရမလား ..”

“ ဟယ် နင်ကလဲ ..ခုတော့ ရေချိုးပြီး သွားပြီ ပေါ့ ...”

“ ဟာကွာ ..ရို့မေရီကလဲ ..ငါလဲ တွေ့ချင်တာပေါ့ ..ပြော..ပြော ..ဘာတွေ တွေ့လဲ ..သူ့ ဟာကြီး နင် တွေ့ရတာပေါ့နော် ”

“ ဒါပေါ့ ..အယ်နာ ...ငထော ရင်အုပ်ကြီး တွေ ကကြွက်သား ဖုထစ်နေ..”

“ နိုး ..နိုး ..အဲဒါ က နင်ပြောမှလား ..နေ့တိုင်း မြင်နေရတာ ..ပြောရမှာ က ..သူ့ပေါင်ကြား က ဟာ ကြီး အကြောင်း .”

“ အယ်နာရယ် ..သူ့ ဟာကြီး က အရမ်း ထွားတာဘဲ ...အရှည်ကြီး ဘဲ ....သူ့ကို ကိုယ်တုံးလုံး မြင်ရတာ ငါဖြင့် ပေါင်ကြား မှာ အရေ တွေ စိုသွားရတယ် အယ်နာရယ် ...”

ထိုနေ့ကစပြီး အယ်နာ သည် ငထော ကို စိတ်ဝင်စားနေမိပြီ ..။ အပျိုပေါက်မလေး ပီပီ စိတ်ကစား နေတော့ သည် ။ ငထော သည် အပေါ်ပိုင်း ဗလာနဲ့ အလုပ် လုပ် လေ့ ရှိသည် ..။ မေမြို့ ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ရာသီဥတု ကိုတောငိ မမှု ။ကျွဲပေါက်ကြီးတကောင် လို ညိုမောင်းပြီး ကြွက်သားတွေ ဖုထစ်နေတာ အသဲယားစရာကြီး လို့ အယ်နာ ထင်သည် ..။ 

အယ်နာ ဟာ လေသာ ပြူတင်း မှ အိမ်ကြီးရဲ့ နောက်ဘက် ခြံထဲ ကို ငေးနေသည် ..။နွားရိုင်းသွင်းချိန် လို့ ခေါ်ကြတဲ့ နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်လို့ ..ခြံကြီး ရဲ့အနောက် စူးစူး က လယ်ကွင်းထဲမှာ လှန်ထားတဲ့ နွားတွေ ကို ငထော ပြန် မောင်းသွင်းလာတာ တွေ့နေရ သည် ။ ငထော သည် တော်တော်ဘဲ ခွန်အားဗလကြီးတဲ့ ကောင်ကြီး ဆိုတာ တွေ့နေရသည် ..။

အယ်နာ လဲ ဟိုတနေ့ က ရို့မေရီ တွေ့ခဲ့ရသလို သူလဲ ငထောရဲ့ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးတီး ကို တွေ့များတွေ့လေမလား ဆိုပြီး ခြံထဲကို ဆင်း ခဲ့လေ သည် ..။ အစေခံ တန်းလျားအနီးကို ရောက်လေသော အခါ သူ့ အဖေ ကာနယ်ကြီး ရဲ့ အိမ် လုံခြုံရေး အစောင့် စစ်ဘာရီ ရာကွတ်ခန်း သည် အယ်နာ ရှိရာကို ပြေးလာ သည်..။ 

“ ဘာ အလိုရှိသလဲ အယ်နာ..လိုတာရှိရင် ခိုင်းတဲ့ မိန်းကလေး ကို ပြောလိုက်ရင်ရပါတယ် ..အယ်နာလာစရာ မလိုပါဘူး ..” 

ရာကွတ်ခန်း သည် ကာနယ်ကြီး ရဲ့ တဦးတည်းသော လက်နက်ကိုင် အစောင့် ဖြစ်သည် ..။ စစိတပ်နဲ့ အလွန် နီးတာကြောင့် ကာနယ်ကြီး သည် ရာကွတ်ခန်း တဦးထဲကိုဘဲ အိမ် ကို စောင့်စေသည် ..။ မေမြို့ သည် မျက်နှာဖြူ စစ်ဗိုလ်ကြီးများ က သူတို့ အတွက် တည်ထားတဲ့ မြို့ဖြစ်လို့ စစ်တပ်မြို့လို ဖြစ်နေသည် မို့ လုံခြုံ သည် လို့ ကာနယ်ကြီးတို့ ထင်ထား သည် ..။ ကာနယ်ကြီး သည် မန္တလေး နန်းတော်ထဲ က စစ်တပ် မှာ အလုပ်သွား လုပ်ရပြီး တခါတခါမှ မေမြို့ က မိသားစု ဆီ ပြန်နိုင်သည် ။သူတို့ရဲ့ စားဖိုမှူး အားမား လဲ မီးဖိုကြီးထဲက ပြေးလာ သည် .။

“ ကလေး ...ဘာ လိုချင်လဲ..ဘာစားချင်လဲ ...အားမား ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ..”

အားမား သည် အိန္ဒိယ က ကာလကတ္တားမြို့ကထဲက သူတို့ ရဲ့ စားဖိုမှူးဖြစ် သည် ..။ 

“  ဘာမှ မလိုပါဘူး ..ခြံထဲ ဆင်းလမ်းလျောက်ချင်လို့ ...”

ထိုအခိုက်မှာ ငထော သည် အားမားရဲ့ မီးဖိုအတွက် ထင်းတုံးများ ကို သယ်လာ သည် ..။ ငထောရဲ့ကြွက်သား ဖုထစ်နေတဲ့ ကိုယ်တွေကို အယ်နာ တွေ့တဲ့ အခါ ရို့မေရီ တွေ့လိုက်သလို ငထော ကို ကိုယ်တုံးလုံး မြင်လိုတဲ့ စိတ်တွေ တဖွါးဖွါး ပေါ်ပေါက် နေရတာ တားဆီးလို့ မရ နိုင်တော့ ..။ငထော သည် သူ့ကို ကာနယ်ကြီး ရဲ့ သမီး အယ်နာ က အမြဲကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့် လုပ်နေသည် ကို ရိပ်စားမိသည် ..။ သူ သည်လဲ အယ်နာ နဲ့ ရို့မေရီ တို့ တောထဲ သေးထိုင်ပေါက်တော့ သူတို့ ရဲ့ မိန်းမ အဂ်ါ နဲ့ တင်စိုင်တွေ ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့ရှိခဲ့ကထဲက
သူတို့ ကို ခိုးခိုးကြည့် ကာ တပ်မက်စိတ်တွေဝင်ခဲ့ သည် ။ 

သူတို့ရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ အတွင်း အစိတ်အပိုင်းတွေ ကို မြင်ယောင်ကာ ကာမစိတ်တွေ နိုးကြား ခဲ့တာ မို့ မိမိ ဖွါးဖက်တော်ကြီး ကို ဆုတ်ကိုင် ကာ အိပ်ရတဲ့ ညတွေ များပြားခဲ့သည် ။ သေဆုံးသွားသော မယား မိခင် နဲ့ သူ သံဝါသ မေထုန် အမှု ပြုခဲ့တာတွေ မျက်စိထဲ ပြန်မြင်ယောင် လာမိသည် ..။ မိခင် သည် ကျေးတောသူ ဖြစ်ပေမဲ့ သည် အရေးတွေမှာ လျင် သည် ..။ သဘာ၀ ဖိုမ ဆက်ဆ့တာကို နားလည် သည် ။ လင်ယောင်္ကျား ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာ ချက်ဆိုနားခွက်က မီးတောက် ဆိုသလို အကင်းပါးသည် ..။ ငထော ကာမ ဆန္ဒ ဘယ်တော့ မှ မပြည့်ဝဘူးဆိုတာ မရှိ ..။ အခု မိခင် လဲသေရှာပြီ ..။ 

ငထော ကာမအမှုနဲ့ ကင်းဝေးရတာကြာပြီ ..။ ကာနယ်ကြီး သည် ကုလားများ က ..မြင်းစီးသော ဘော့စ် လို့ ကုလားဘာသာနဲ့ ( ဂိုရား ဆပ်ဘ် )..မြန်မာများ က ( သခင်ကြီး ..ကိုယ်တော်ကြီး ..) စသဖြင့် ခေါ်ဝေါ်တာ ခံရတဲ့ အာဏာကြီးမားတဲ့ ပု၈္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ် သည် ။ ငထောကတော့ မျိုးချစ်စိတ်ကြောင့် ကာနယ်ကြီးကို ( သခင်ကြီး )လို့ မခေါ်ခဲ့ ..။ ( တပ်မင်းကြီး )လို့ ဘဲ ပြောဆို ခေါ်ဝေါ် ခဲ့ သည် ။ ကာနယ်ကြီး ရဲ့ သမီး ကို မနောကံနဲ့ ပြစ်မှားနေမိ သော်လဲ တကယ်တမ်း လုံး၀ လက်ရောက်ဖို့ ငထော စိတ်တောင် မကူးဝံ့ ..။

ရာဇဝတ်အိုး ..ဒုတ်နဲ့ထိုး ဖို့ မစဉ်းစားရဲပေ ..။ သူ့လက်အောက် ကုလားစစ်သားတွေ က ( သခင်အားရ ..ကျွန်ပါး၀ ..) ဆိုတဲ့အတိုင်း ..သူ့ကို ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ..သူ သိ သည် ..။အလုပ်တွေ ပြီးစီးတော့ မှောင်စပြုပြီ..။ ငထော မြင်းဇောင်း ထဲ မှာ မြင်းတွေ အခြေအနေကို သွားကြည့်ပြီး မြင်းဇောင်းအနောက်ဘက် က တံခါးလေးကထွက်ခဲ့ သည် ..။ သည်မှာ ရေတွင်း ရှိသည် ..။ သူ ဝတ်ထားတဲ့ နံငယ်ပိုင်း လုံကွင်း ကို ချွတ်လိုက် သည်..။

တနေကုန်ပေကျံညစ်ပတ်နေလို့ သူ လျော်လို သည် ။ ကိုယ်လုံးတီး မို့ ငထော သည် ဝက်ဝံညိုကြီးတကောင် လို အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းခါနီး အချိန်မှာ ရေချိုးနေသည် ..။ သူ့ ပေါင်တုတ်တုတ် ကြီးတွေ ကြားက လိင်တန် ရှည်မျောမျောကြီး သည် တောင်ငူဘက် က လာသော ရွှေ ငှက်ပျောသီးကြီးလိုဘဲ ..တုတ်ခိုင်ဖီးထနေသည် ။ဂွေးဥကြိး နှစ်လုံး သည် တွဲလောင်းကျ ကာ တရမ်းရမ်းနဲ့ ..အယမနာ့စိတ်တွေကို မရိုးမရွ ဖြစ်စေနေပေ သည် ။

ငထော မသိတာက မြင်းဇောင်းနံဘေး က ခြုံပုတ် ထဲက အယ်နာ သည် တပ်မက်တဲ့ မျက်လုံးအစုံ နဲ့ ငထော ကို စိုက်ကြည့်နေတယ် ဆိုတာကိုပါဘဲ ..။ အယ်နာ သည် ပေါင်တန် တုတ်တုတ်ကြီးတွေကြား က မြင်းထီးကြီးတွေရဲ့ လီးတန်ကြီးသဖွယ် ရှည်လျားကြီးမား တဲ့ ငထော ရဲ့ လီးးကြီးကို စူးစိုက် ကြည့်နေရင်း အရေတွေ စို ရွှဲလာရတဲ့ သူမ ပေါင်ကြားကို ဂါဝန်ရှည်ကြီး အပေါ်ကနေ ကိုင်တွယ်နေမိ သည် ..။သူမ ရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေဟာလဲ ကာမ စိတ်ကြောင့် ထင် သည် ။ မာတောင် နေသည် ..။ သူမ ဖါသာ နို့သီးခေါင်းဖုလေးတွေ ကို ကိုင်မိနေသည် .။ ပွတ်ချေမေိ သည် ။

ကာလကတ္တားမြို့တွင်နေစဉ်က အယ်နာ သည် အိမ်တွင် အတူ နေသော အစေခံ လင်မယား မွတ်တားဘိုင် နဲ့ နန်ဒနီ တို့ ကာမ စပ်ယှက် လိုးကြတာတွေ ကို မြင်ခဲ့ဘူး..ချောင်းခဲ့ဘူးတာမို့ ကာမစပ်ယှက်ခြင်း ကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားပြီး သူမ ကိုယ်တိုင်လဲ နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ကြုံတွေ့လိုနေသည် ။ ယောင်္ကျားတယောက်ရဲ့ ကိုင်တွယ်တာ ..စပ်ယှက်တာကို ကြုံဘူးချင်နေသည် ..။ငထောနဲ့ ..ကာမဆက်ဆံမှုကို ပြုရလျှင် ကောင်းမည် လို့ တွေးနေ သည် ။

ငထောရဲ့ အလိုးကိုခံကြည့်ချင်နေသည် ..။ သူ့ ဗလကြီးကြောင့် သူ့အလိုးကို ခံချင်စိတ်တွေ ပေါ်သလားတော့ မသိဘူး ..။ ရို့မေရီ သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားနေရ သည်။အယ်နာ ညစာ စားနေစဉ် မိခင်ဖြစ်သူ ဟယ်လင် ကို သူမြင်းစီးချင်ကြောင်း ပြောသည် ..။ ဟယ်လင် က ဘာများ အရေးတကြီး လုပ်နေတာလဲဆိုတဲ့ ပုံနဲ့တချက်ကြည့်လိုက်ပြီး .

“ စီးပေါ့ .”

လို့ ပြန်ပြောသည် ..။ စားလက်စ အစား ကို ဝါးမြိုပြီး မှ 

“ ရာကွတ်ခန်း ကိုပြောလေ .”

လို့ ထပ်ပြောသည် ..။

“ နင့်အဖေ က နင့်အတွက် ..နိက်တင်ဂေးလ် ဆိုတဲ့ မြင်း အဖြူလေး ပေးထားတာဘဲ .အယ်နာ ”

“ မယ်ခ..မယ်ခ.”

အယ်နာ က စားဖိုမှုး အားမား ကို ကူညီတဲ့ အစေခံကောင်မလေး ကို ခေါ်သည် ။ မယ်ခ အပြေးကလေးနဲ့ ရောက်လာပါ သည် ။

“ မယ်ခ ....ရာကွတ်ခန်း ကို သွားခေါ် ..”

မယ်ခ ထွက်သွားတော့ ..ဟယ်လင် က ရို့မေရီ ကို ..

“ နင်ကော မြင်း မစီးချင်ဘူးလား ...ရို့မေရီ .”

လို့ မေးသည် ။ ရို့မေရီ က မစီးချင်ဘူး လို့ ပြောသည် ။ရာကွတ်ခန်း ရောက်လာသည် ..။ အယ်နာ က မနက်ဖန်မနက် မြင်းစီးချင်ကြောင်း ပြော သည် ။ ရာကွတ်ခန်း က သူ ငထော ကို မနက်ဖန်မနက် မြင်းပြင်ခိုင်းထားမယ်လို့ ပြောသည် ..။ ဟယ်လင် က

“ အယ်နာတယောက်ထဲ စီးမှာ ပါ စိတ်မချဘူး ..ရာကွတ် ..မင်း..အယ်နာ နဲ့ အဖေါ် လိုက်စီးနိုင်မလား .”

လို့ ရာကွတ်ခန်း ကို မေးသည် ..။ရာကွတ်ခန်း က ..

“ မြင်းကို ငထော က ကို နိုင်နင်းပါတယ်..နိုက်တင်ဂေးကလဲ သူ့ လက်ထဲကြီးလာတာဆိုတော့ ငထောကို ဘဲ လိုက် စီးခိုင်းတာပို ကောင်းပါတယ် ..တပ်မင်းကြီးကတော် ..”

လိုက ပြန်ပြောလေ သည် ..။ ဟယ်လင် လဲ 

“ ကောင်းပြီလေ..ငထော ကို မြင်းတကောင်နဲ့ အယ်နာ ကို အဖေါ်လိုက်ဖို့ ပြောလိုက် ..”

လို့ ရာကွတ်ခန်း ကို ပြောသည် ..။ ရာကွတ်ခန်း လဲ 

“ ကောင်းပါပြီ တပ်မင်းကြီး ကတော် .”

ဆိုပြီးအရိုအသေပေး ကာ ထမင်းစားခန်းထဲ က ထွက်သွား သည် ။ရို့မေရီ လဲ အယ်နာတော့ အကွက်ထွင်နေပြီ ..ဆိုတာ သိလိုက်လေသည် ..။ အယ်နာ သည် ည ဘက် အိပ်မရသော အခါ ရို့မေရီ ရဲ့ အခန်း ကို သွားရောက်ပြီး ယောင်္ကျားများအကြောင်း ..ငထောရဲ့လိင်တန်အကြောင်း ..ကာလကတ္တားမြို့တုံး က အစေခံ လင်မယား ကာမ ဆက်ဆံကြတာ ကို ချောင်းတဲ့ အကြောင်းများ ပြောလေ့ ရှိတော့ အယ်နာ့ စိတ်တွေ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သိနေလေ သည် ။ ပွင့်လင်းစွာဘဲ သူမ စောက်ပတ် သည် အလိုးခံချင်လာတတ်ပြီး အတွင်းက လှိုက်လှိုက်ပြီးယားကြောင်း ပြောတတ်လေ သည် ..။ ရို့မေရီကလဲ 

“ ငါရောဘဲ ..Me too Anna ..”

လို့ ပြန်ပြောလေ သည် ။
.....................................................................................................................................................

နောက်တနေ့ မနက် ..။

အယ်နာ သည် အုန်းခွံရောင် မြင်းစီးဘောင်းဘီ နဲ့ အနက်ရောင် ရှပ် ကို ဝတ်ခါ အိမ်ကြီးပေါ်က ဆင်းခဲ့ သည် ..။ ရာကွတ်ခန်း က ( ငထော မြင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလား ..)လို့မေးလိုက် ရာ ငထောလဲ ( အဆင်သင့်ပါဘဲ ..)ဆိုပြီး အယ်နာ စီးမဲ့ နိုက်တင်ဂေး ဆိုသော မြင်းအဖြူလေး နဲ့ သူစီးရန် မြင်း အညိုတကောင် ကို ကုန်းနှီးတင်ပြီးသား ..ကြိုးနဲ့ ဆွဲခေါ်လာပေ သည် ။

ရာကွတ်ခန်း က 

“  ငထော ..မင်း ..အယ်နာ ကို မြင်းစီးတာ လိုက်သွားပြီး စောင့်ရှောက်ဖို့ တပ်မင်းကြီးကတော် က မှာလိုက်တယ် .” 

လို့ ပြောသည် ..။ အယ်နာလဲ ( နိုက်တင်ဂေး )ပေါ်ကို တက်သည် ..။ ရွှေဝါရောင် ဆံနွယ်တွေကို စုပြီး ပုဝါ အဖြူတစ နဲ့ စည်းနှောင်ထားသော အယ်နာ သည် မြင်းအဖြူ ( နိုက်တင်ဂေး )ပေါ်တွင် အလွန်ကြည့်ကောင်းလှ သည် လို့ ငထော ထင်မိ သည် ..။

အယ်နာ သည် မြင်းကို ငယ်ငယ်ကထဲက ကျင်လည်စွာ စီးတတ် သည် ..။ မေမြို့ ရောက်ခါစမှာလဲ ( နိုက်တင်ဂေး )ကို အဖေ နဲ့ အတူတူ တခါ စီးဘူးထား သည် ။ ငထော သည် အယ်နာ ၏ အနောက် က နေပြီး မြင်းညိုကြီး ( ဘရောင်နီ )ကို စီးကာ လိုက်သွားသည် ..။ 

အယ်နီ သည် အိမ်ကြီးရဲ့ အနောက်ပေါက် က ထွက်ခဲ့ပြီးနောက် မြင်း ကို ဒုန်းဆိုင်းကာ စီး လေ သည် ..။ ငထောလဲအယ်နာအတွက် စိတ်ပူမိပြီး အယ်နာ ရဲ့ မြင်းကို မှီရန် မြင်းကို ဇက်ကုန်ဖွင့်ပြီး လိုက်ရတော့ သည် ..။ တောတန်းလေးတွေ က ရိပ်ကနဲရိပ်ကနဲ အနောက်မှာကျန်ခဲ့သည် ..။ အိမ်နဲ့ ဝေးသထက်ဝေးလာ သည် ..။ ယာခင်းတွေ တော်တော်များများ ကိုလဲ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ သည် ..။ ခပ်ဝေးဝေး မှာ တဲကြီးတလုံး ရှိနေ သည် ..။ အယ်နာ ထိုတဲကြီးဆီကို စီးသွားသည် ..။ ယာတဲကြီးတလုံးပါဘဲ ..။ လူသူ ရှိမနေပေ ..။ 

အယ်နာမြင်းကိုရပ်လိုက်သည် ..။ငထောလဲ မှီလာသည် .. ။ငထောသည် အယ်နာ ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို မကြိုက်ပေမဲ့ သူမ သည် သူ့ ထမင်းရှင် ရဲ့ သမီး ဖြစ်သည် ..။ သူ သည် သူတို့မိသားစု ရဲ့ အစေခံ ..မြင်းထိန်း ..။ ငထော ဆိတ်ဆိတ်သာနေသည် ..။ (နိုက်တင်ဂေး ) မောနေသည် ..။ အယ်နာ က တဲထဲ ဝင်သည် ။ ( water..give me water ..)ဆိုပြီး..ငထော ကို ရေတောင်းလို့ ငထော လဲ ( နိုက်တင်ဂေး ) ကုန်းနှီးမှာ ချီထားတဲ့ ရေဘူး ကို ဖြုတ်ပြီး ယူသွားပေးသည် ..။ အယ်နာ ရေဘူးကိုဖွင့်ကာ မော့သောက် သည် ..။ ငထော ကို သောက်မလားဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ ရေဘူး ထိုးပေးသည် ..။ ငထော က ခေါင်းခါပြီး ( နိုး ) လို့ပြောသည် ..။

ငထော သည် မနက်စောစော မို့ ပင်နီ ရင်စေ့ အင်္ကျီနဲ့ ပင်နီ ရှမ်းဘောင်းဘီ ပွပွ ကို ဝတ်ထားသည် ..။ တဲကြီးထဲမှာ ဝါးစားပွဲတလုံး..ဝါး ကွပ်ပျစ်ကုတင်တလုံး ရှိ တော့ အယ်နာ သည် ကွပ်ပျစ် မှာထိုင်လိုက်ပြီး .ငထော ကို သူမ အနားမှာ လာထိုင်ဖို့ပြောသည် ..။ ( come and sit here .) ငထော လဲ သူမ ဘေးမှာဝင်ထိုင် သည် ..။ အယ်နာ က ငထော ကို ( ထော )လို့ ခေါ်လေ့ရှိသည် ။ 

“ ထော ..မင်း အပေါ်ပိုင်း ကို ချွတ်လိုက်ပါလား ..”

လို့ပြောသည် ။ ငထော လဲသူမ ဘာပြောတယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်း နားမလည်ဘူး ။ကုလားဖြူစကား ကို ထမင်းစားရေသောက် တလုံးနှစ်လုံးသာ နားလည်သော ပြောနိုင်သော ငထော ကြောင်ကြည့်နေသည်။
အယ်နာ လဲ ငထော နားမလည်ပုံပေါက်တာကြောင့် လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့ အင်္ကျီချွတ် ရန် ပြ သည် ..။

ငထော လဲ အယ်နာ ခိုင်းတာကို ဘာကြောင့်ဆိုတာ နားမလည်ပေမဲ့ သူ ဝတ်ထားတဲ့ ပင်နီ အင်္ကျီကိုချွတ်လေ သည် ။ ကြီးမားတုတ်ခိုင်တဲ့ ပုခုံးကြီးနဲ့ ကြွက်သားတွေ အမြောင်းလိုက် ဖုထစ်နေတဲ့ ရင်အုပ်နဲ့ လက်မောင်းကြီးတွေ က ရောမခေတ် က လူစွမ်းကောင်း ဆိုတာ ဒါမျိုးဘဲ နေမည်လို့ အယ်နာ ထင်သည် ။ ငထောရဲ့ ကြွက်သားအဖုအထစ်တွေ ကို အယ်နာ ပွတ်ကပ်ကြည့်နေသည် ။

ငထော လဲ အယ်နာ ရဲ့ ကိုင်တွယ်ပွတ်သပ်တာတွေကြောင့် လူသူဝေတဲ့ ဆိတ်ကွယ်ရာ ယာတဲထဲ မှာ အယ်နာလို မိန်းမချောလေးနဲ့ ၂ယောက်ထဲ မိ့ု ငထောရဲ့ စိတ်တွေ နိုးကြားထကြွ လာလေပြီ ..။ အယ်နာကလဲ ဒါကိုဘဲ လိုချင်တာဘဲလေ ..။ မြင်းကမလှုပ် တော့ ခုန် က ဘဲ လှုပ်ရတော့မည်ဆိုပြီး အယ်နာ က အခုလို အကွက်ထွင်ရတာဘဲ လေ ..။

ငထောရဲ့ ရင်အုပ်ကားကားကြီး တွေ ကို ပွတ်ပေးနေသည့် အယ်နာ့ ရင်ထဲမှာလဲ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ..။ ရင်တွေက တလှပ်လှပ် ..လက်တွေ က တုန်ရီနေသည် ..။ သူမ လက်ကလေးတွေ က ငထောရဲ့ ကြွက်သားတွေဘဲ ရှိတဲ့ ဝမ်းပြင်ကို ဆက်ပြီး ပွတ်နေပြန် သည် ။ ငထော စိတ်တွေ မောနေပြီ ..။ ရာဇဝတ်အိုး တုတ်နဲ့ထိုး ..ဆိုတာမျိုးတော့ ဖြစ်နေပြီ ...။

မင်းဘယ်လိုလုပ်မလဲ..ငထော..မင်းတော့.အသတ်ခံရတော့မယ် ..... ငထော ..မင်း ..ဘာလုပ်မလဲ ..မာယာကျော့ကွင်းကို သက်ဆင်းတော့မလား .. သူ့သမီး ကိုသာ မင်းလက်ရောက်ရင် ကာနယ်ကြီး က လုံး၀ ခွင့်လွှတ်မှာမ ဟုတ်ဘူး ...ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေ က ငထော ကို တားဆီးနေသည် ..။ 

အယ်နာ က ရှမ်းဘောင်းဘီအထဲကရှည်မျောမျောအတန်ကြီး၏ထိုးထောင်ထလာတာမြင်ရတော့..ငထောရဲ့ပေါင်တုတ်တုတ်ကြီးတွေ ကို ပွတ်သပ်ပြန် သည် ။ အယ်နာရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေ သည် ငထောရဲ့လိင်တန် နဲ့ အလွန်ဘဲနီးကပ်နေပေရာ ငထောမှာ တဖက်ကလဲ စားစရာ က အဆီနဲ့ တဝင်းဝင်း ..တဖက်မှာကလဲ စားရင် တေ့ဖြုတ်မဲ့ သေနတ်ပြောင်း ကလဲရှိ နေပြန်တော့ အလွန် ခြောက်ခြားကာ ဘယ်သို့  ရှေ့ဆက်ရမလဲအကြံ အိုက်နေပေ သည် ။ သဘာ၀ အတွေ့အထိ ကို မလွန်ဆန်နိုင်တဲ့ သူ့ အသွေးအသားတွေကတော့ ဆူကြွနေပြီ ..။
ဖွါးဖက်တော်ကြီး က တားဆီးလို့ မရနိုင်တော့ ..။ ရှမ်းဘောင်းဘီ အောက်မှ မတ်မတ်ထောင်နေသည် ..။ အယ်နာ က တခစ်ခစ် ရယ် သည် ..။ 

“  ထော ..မင်း ဘောင်းဘီ ကို ချွတ်လိုက်ပါ ..မင်း ကိုယ်မှာဘာတွေ ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာ ငါကြည့်ချင်တယ် .”

ခါတိုင်းဆိုလျင် .. အယ်နာခိုင်းရင် ချက်ချင်း ပြာပြာသလဲ လုပ်သော ငထော သည် ခေါင်းကြီး ငုံ့ကာ ငြိမ်သက်နေသည် ။

“ ထော..အယ်နာပြောတာကြားလား..ဘောင်းဘီ ကို ချွတ်ပါ ..”

ငထော မလှုပ် ..။

“ နိုးဂွတ်..နိုးဂွတ် .”

လို့တိုးတိုး ရေရွတ်နေသည် ..။ 

“ ထော ..မင်း ငါခိုင်းတာ မလုပ်ရင် ငါ့ ဒက်ဒီနဲ့ တိုင်လိုက်မှာနော် ..”

ငထော သည် သေနတ်ပြောင်း ..ကုလားစစ်သားတွေရဲ့ စစ်ဖိနပ် ..ကာနယ်ကြီးရဲ့ ကြာပွတ် ..တခုပြီးတခု မြင်ယောင်လာသည် ..။

“  နိုးနိုး ..လေဒီ ..နိုးဂွတ် .”

“  ဒါဖြင့် ..မတ်တပ်ရပ် လိုက်ပါ ..စတင်းဒ်အပ်ပ်.”

ငထောလဲ စိတ်လေးစွာနဲ့ မတ်တပ်ရပ်လိုက် လေသည် ။အယ်နာလဲ တခစ်ခစ်နဲ့ ရယ်မောနေသည် ။ အယ်နာရဲ့ ရယ်သံတွေ သည် ငထောရဲ့ နားထဲ သေမင်းတမံရဲ့ အသံ လိုဘဲ ..။ငှက်ဆိုးထိုးသံ ဘဲ ..။ ငထောရဲ့ လိင်ချောင်းကြီး သည် စောစော က လောက် မတ်မနေပေမဲ့ ငေါငေါကြီး ရှေ့ကိုတန်းနေသည် ..။ ရွှေ ငှက်ပျောသီးကြီးတလုံးလိုဘဲ ..တုတ်တုတ် ကြီး ..။

အယ်နာ က ငထောရဲ့ ရှမ်းဘောင်းဘီ ကို လက်၂ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ချွတ်ချလိုက် သည် ..။ ငထော ဖမ်းဆွဲပေမဲ့ မမှီလိုက်တော့ ..။ရှမ်းဘောင်းဘီ သည် ဟုတ်ကနဲ မြေကြီးပေါ်ကို ပုံကာ ကျသွားသည် ..။ ငထော ကုန်းကောက်ဖို့ လုပ် သည် .။ အယ်နာ သည် လူဆိုးမလေးလို ပြီတီတီ နဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျနေတဲ့ ရှမ်းဘောင်းဘီ အပေါ်ကို တက်နင်းထားလိုက်ပါသည် ..။ ငထော ကောက်လို့မရတော့ ..။ ( လေဒီ..လေဒီ ..) လေဒီ အယ်နာ ကတော့ ဒိန်းတလိန်း ပူးနေပြီ ..။ တဏှာစိတ်ကြောင့် ..မိုက်မိုက်မဲမဲ ထင်ရာစိုင်းနေပြီ ..။ 

ငထော သည် အောက်ပိုင်း အဝတ်မဲ့စွာနဲ့ အယ်နာ့ရှေ့မှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ရှိနေသည် ။ သူ့ လိင်တန်ကြီး သည် အခုပြန် မတ်မတ်တောင်နေသည် ..။ အယ်နာ သည် လိင်တန်ညိုကြီး ကိုသေသေချာချာ အနီးကပ်ကြည့်ကာ သဘောကျနေ သည် ။ လိင်တန်ကြီး ရဲ့ ထိပ် က အထစ်ကြီးကို အယ်နာ ကြည့်ကာ ဒါကြီးဟာ ငါတို့ မိန်းမတွေရဲ့ အဖုတ်ထဲကို ထိုးသွင်းတဲ့ အခါ ..ဒီ အထစ်ကြီး ကအဖုတ်ရဲ့ အတွင်းသားနုနုလေးတွေကို ပွတ်တိုက် ဆွဲနေမဲ့ဟာပါလား ..ဆိုပြီး စဉ်းစားကာ..ကြက်သီးတွေ တဖြန်းဖြန်းထ လေ သည် ..။သူမ စောက်ဖုတ်ထဲက လဲ အရမ်းကိုဘဲ ယားလာ သည် ။ 

“ ထော ..အပေါ်ပိုင်းကို ပါ ချွတ်လိုက်ပါ .”

အယ်နာ ရဲ့ အမိန့် သံထွက်ပေါ်လာ သည် ။ ငထော ဒီတခါတော့ အောက်ပိုင်းလဲ ဗလာကျင်းနေပြီဆိုတော့ မထူးတော့ ..။ အယ်နာ့ အမိန့်အတိုင်းချွတ်လိုက် သည် ..။ ကိုယ်လုံးတီးကြီး နဲ့ ငထော သည် ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနဲ့ကြည့်ကောင်းလှသည်လို့ အယ်နာ ထင်သည် ..။ ငထော ရဲ့ လက်မောင်း..လက်ဖြန်တွေကို ကိုင်တွယ် ပွတ်သပ်ကြည့်နေ သည် ။ ငထောလဲ မိန်းမချောလေးရှေ့ ဖွါးဖက်တော် ကြီးမတ်မတ်တောင်နေကာရပ်နေတဲ့ အထဲ သူမကလဲ လာကိုင်ပွတ်သပ်နေတာမို့အလွန်အမင်း စိတ်တွေ ပြင်းထန်နေရ သည် ..။ ကာမစိတ်တွေ ပြင်းထန်လွန်းလို့ သူ့ ဖွါးဖက်တော် မှ အရေကြည်များပင် ယိုစီးကျလာနေသည် ..။

ထိုအခိုက် အယ်နာ က သူရဲ့ ဂွေးစေ့ နှစ်လုံးကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုတ် ကိုင်တွယ်လိုက်ရာ ငထော လဲ လန့်ဖြန့်ပြီး အယ်နာ့ ကို ဖက်လိုက်မိရ သည် ..။အယ်နာလဲ ဂွေးစေ့တွေကို ဖွဖွလေး ကိုင်နယ်နေရာ ငထောလဲ အတွေ့အထိ ကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပေ ။ အယ်နာကို ဖက်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေ က အယ်နာ့ တင်ပါးတွေကို ဆုတ်နယ်ကိုင်တွယ်နေမိပါ သည် ..။ အယ်နာ သည် ငထော သူမ တင်သားတွေကို ကိုင်တွယ်နေတာကို ကျေနပ်နေပြီး သူမ ကလဲ ငထောရဲ့လိင်တန်ကြီး ကို ပွတ်သပ် ဆုတ်နယ်နေပါ တော့သည် ။ငထောလဲ အယ်နာ ရဲ့ တင်တွေကြားကိုလဲ နှိုက်ခါ စမ်းနေသည် ..။ အယ်နာရဲ့ စအိုပေါက် လေးကို သူ စမ်းမိတော့ သူ့လက်ညှိုးနဲ့ စအိုပေါက်လေးကို ပွတ်ပေးလိုက်သည် ..။အယ်နာ တွန့်ကနဲ ခါသွားသည် ..။ 

“ ထော ..မင်း ဟာကြီး က သိပ်တုတ်တာဘဲ ......ငါ့စိတ်တွေ အရမ်း ပူလောင်နေရပြီ ...ငါ့ အပူမီးတွေကို ထော ငြိမ်းသပ်ပေးပါလား .”

“  ကာနယ်ကြီး ငါ့ကို သတ်လိမ့်မယ် ..လေဒီ .”

“ ငါမပြောရင်သူ ဘယ်လိုသိမလဲ ..ထော..”

အယ်နာ က သူမ အဝတ်တွေကို ချွတ်သည် ..။ ငထော မျက်လုံးကြီးတွေ ပြူးကျယ် သွားသည် ..။ လှလိုက်တဲ့ အယ်နာ ...အယ်နာရဲ့ ကိုယ်လုံးတီးအလှကြောင့် ငထော ရဲ့ ဖွါးဖက်တော်ကြီး တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခါနေသည် ..။ တင်းမာလွန်းပြီး အကြောကြီးတွေ ထောင်နေသည် ။

အယ်နာ ရဲ့ နို့တွေ က အထီးဆိုလို့ ယင်ဖို တောင် အနားမခံဘူးသေး။တင်းမာ လုံးဝန်းတဲ့ နို့တွေ က တွဲမကျသေးဘဲ ကော့ကော့လေး ဦးမော့နေကြ သည် ။ တင်တွေ က အနောက်ကိုကောက်ထွက်..ဖုထွက်..ကားနေသည် ။ ပေါင်ကြားနေရာကတော့ ..သမန်းစဖြင့် ရှလေ သည့်ဟန် ..ဆိုသကဲ့သို့အကွဲကြောင်းလေးက ဖြူဝင်းတဲ့ အသားပေါ်မှာ နီနီလေး ..စေ့နေ သည် ..။ ရွှေဝါရောင် အမွှေးနုနုလေးတွေ က ခပ်ရေးရေး ခပ်ပါးပါး လေး ဆီးခုံ ဖေါင်းဖေါင်းကြီး မှာ ရှိနေကြ သည် ။ 

“  ထော ..ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက် လှန် လှဲလိုက် ..မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထား .”

အယ်နာ ခိုင်းသလို ငထော လှဲအိပ် ပေးလိုက် သည် ..။ပထမဆုံး အယ်နာ သည် ငထောရဲ့ ဖွါးဖက်တော်ကြီး ကို သူမ ပါးလေး နဲ့ ပွတ်သပ်နေ သည် ..။ ပြီးတော့ ငထောရဲ့ ကိုယ်ပေါ်ကို တက် မှောက်လိုက် သည်။ ငထော လက်တွေကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ နို့တွေကို ကိုင်စေ သည် ..။ ငထော လဲ နို့တွေ ကို ဆုတ်နယ်နေမိရ သည် ..။ အယ်နာ ငထော ဖွါးဖက်တော်ကို လက်နဲ့ ဆုတ်ကိုင်ပြီး သူမ အင်္ဂါစပ် အဝမှာ တေ့လိုက် သည် ..။ အယ်နာ့ အင်္ဂါစပ်ဟာ အရေတွေ စိုစို ရွှဲ နေသည် ..။

ငထော ရဲ့ ကွမ်းသီးခေါင်း ဒစ်ပြဲကြီး သည် အယ်နာ့ အင်္ဂါ နှုတ်ခမ်းတွေ ကြားထဲ တေ့မိရက်သား ဖြစ်နေ သည် ။ အယ်နာ ..ဖြေဖြေးလေး ဖိချကြည့်သည် ..။ တင်းကနဲ ကွမ်းသီးခေါင်း အလုံးကြီး က အယ်နာ ဖိထိုင်ချတာကြောင့် မြုပ်ဝင်သွားသည် ။

 “ အို ..”

အယ်နာ အသာ တင်တွေကိုကြွ ပြန်ပြီး အသာ ပြန် ဖိချပြန် သည် .။ ဒီတချီတော့ ပြိ..ကနဲ ဒစ်ကြီး တခုလုံး အထဲ ဝင်သွားသည် ။ 

“ အာပါးပါး ...အီး ..”

အယ်နာ ငထော လက်တွေကို ဆွဲ ယူ ပြီး သူမ နို့တွေကို ကိုင်စေ သည် ။ ငထောလဲ နို့တင်းတင်းကြီးတွေကို ဆုတ်ကိုင် ပြီးနို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ချေနယ်နေသည် ။ အယ်နာ လဲ ငထော လုပ်ပေးတာကို သိပ် သဘောကျ ပုံနဲ့ ..သူမ တင်ပါးကြီးတွေကို ဖိချရာ ငထောရဲ့ ဖွါးဖက်တော်ကြီး တဝက်လောက် မြုပ်ဝင်သွားရ သည် ..။ 

“ အား..အား....အား....”

ငထောရဲ့ လိင်တန်ကြီးဟာ အယ်နာ ရဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲ မဆန့်မပြဲ နဲ့ တစ်ဆို့ကြီး ဖြစ်နေ သည် ..။ ငထော အတွက် လဲ အယ်နာ့ ဟာလေး က သူ့ အတန်ကြီးကို ဖျစ်ညှစ် ထားသလို တင်းကျပ် နေလို့ အယ်နာ့ ဟာလေး ကွဲပြဲသွား မှာ အထူး စိတ်ပူနေ ပေ သည် ..။ ကွဲပြဲ လို့ကတော့ သူ သေပြီ ..။

ကာနယ်ကြီး ရဲ့ ကြာပွတ်လား ..ရိုင်ဖယ် လား ..။ ဒါကြောင့် သူ အောက်က ပင့်ထိုးနိုင်ပေမဲ့ မထိုးရဲ ..။အယ်နာ က အပေါ်က ဖြေးဖြေးလေး လှုပ်နေသည် ။ အရေတွေ က ( ဖြူရွှဲ ..ညိုစီး ..မဲ နုတ်မရ ..)ဆိုတဲက အတိုင်း အဖြူမလေး အယ်နာ သည် စောက်ရေ ဘာရွှဲသလဲ မမေးနဲ့ ။ အရေတွေ စိုလွန်းလို့သာ တော်တော့သည် ..။ ငထောရဲ့ လိင်တန်ကြီး က တုတ်လွန်းလို့ မဆန့်မပြဲကြီး ဖြစ်နေ သည် ။

အယ်နာ သည် သူမ တင်သားစိုင်တွေကို ဘယ်ညာ မွှေ့ရမ်းရင်း အပေါ်ကြွလိုက် ဖိလိုက်နဲ့ ..ဖြေးဖြေးချင်း
လုပ်နေရာ သူမ အဖို့ အရသာလဲ ထူးကဲလှပြီး လိင်တန်ကြီး တဆုံး ထိုင်ချနိုင်တဲ့ အထိ ချောမွတ်လာရ လေ သည် ။ အရေတွေ က သွင်းထုတ်လိုက်တိုင်း ဖွတ်ဖတ်..ဖွတ်ဖတ် နဲ့ အသံတွေ ဖြစ်ပေါ်စေနေ သည် ..။ 

“ အင်း....အင်း..ကောင်းလိုက်တာ ..ကောင်းလိုက်တာ ...ထော ..မင်းကော ကောင်းလားဟင် ”

ငထော လဲ ဘယ်ပြောကောင်းမလဲ ..ကောင်းလွန်းလို့ ပြီးတောင် ပြီးချင်နေပြီ ...အယ်နာလေး ကျေနပ်စေရန် သူ အောင့်အည်းထားနေရတာ ..။ 

“  ထော ..မင်း အယ်နာ့ကို လုပ်ပေးပါလားဟင် ..”

ဒီအခြေကျမှတော့ မထူးတော့ပါ ။ ငထော လဲ အယ်နာ့ကို သူ့အပေါ် က ဆင်းခိုင်းလိုက် သည် ။ အယ်နာ ထလိုက်တော့ လိင်တန်ကြီး ..ပြွတ်ကနဲ အယ်နာ့ အင်္ဂါစပ်ထဲက ကျွတ်ထွက်လာသည် ။

အယ်နာ့ကို ပေါင်ကားကာ ပက်လက် လှန် စေပြီး သူက ကုတင် အောက် က မတ်တပ်ရပ်လျက် အယ်နာ့ အထဲကို သူ့လိင်တန်ကြီးကို ထိုးသွင်း သည် ...။ 

“ အား......အား...ထော.....ထော .....အရမ်းကျပ်တာဘဲ .. ”

အယ်နာ၏ ပန်းနုရောင် အင်္ဂါစပ် နှုတ်ခမ်းသားတွေထဲ ငထောရဲ့ လိင်တန် ညိုညိုကြီး တပ်ရက်ကြီး ဖြစ်နေတာကို ငထော ငုံ့ကြည့်ရင်းကာမစိတ်တွေ ဝုန်းကနဲ ထကြွသွားရပြီး အယ်နာရဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ နို့တင်းတင်းကော့ကော့တွေကို လက်နဲ့ လှမ်း ဆုတ်ကိုင်သည် ..။ ဂျုံနယ်သလို ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆုတ်နယ်လေ သည် ..။ အယ်နာမှာ ထိုကဲ့သို့ ငထော ဆုတ်နယ်သည် ကို တဟင့်ဟင့် နဲ့ သဘောကျနေပေ သည်..။

ငထော သည် မယားဖြစ်သူ မိခင် ကို အပျို စစ်စစ် ဘဝနဲ့ လုပ်ခဲ့ ဘူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိပြီးသား လူ
မို့ အပျိုအပေါက်ကိုဘယ်လိုချော့ပြီးလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို သိပြီးသားမို့ စိတ် ရှည်ရှည် နဲ့ ဖြေးဖြေးချင်း ကစားပေးရာ က အသွင်းအထုတ် မြန်လာတဲ့အထိ အဆင်ချောလာပေ သည် ။ 

“ ကောင်းလိုက်တာ ထောရယ် ....ကောင်းလိုက်တာ ...ဆောင့်.......ဆောင့် အယ်နာ့ ကို ဆောင့်ပေး .....ကြိုက်တယ်.......ကြိုက်တယ် ..”

အယ်နာ လဲ ငထော ရဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို တအားဆွဲဖက်ခါ ကုတ်ခြစ်နေရင်း တင်သားတွေကို ကော့ကော့ပေးနေ သည် ..။ အားပါပါ နဲ့... ကြုံး ကာ ဆောင့်လာတဲ့ အထိ အယ်နာ ခံနိုင်လာ သည် ..။ 

“ လုပ်..လုပ်..ကောင်းတယ် .....ကောင်း..ကောင်း ...အို ..ကောင်းလိုက်တာ.............အင်...အင်..”

အယ်နာ လမ်းဆုံး ရောက်သွားသည် ..။( ပြီး )သွားသည် ..။ ငထော ကို တအားဖက်တွယ်ကာကော့ကော့ပေးရင်း ငြိမ်ကျသွားသည် ..။ ဒီတော့မှ ငထော လဲ သူ ပြီးစေရန် ဆက်ပြီး ဆောင့်သည် ။ အချက် ၂၀လောက် ဆောင့်ပြီး ငထော ရဲ့ သုတ်တွေ အယ်နာ့ အထဲ ပန်းထုတ်ခါ ငထော လဲပြီးသွားတော့ သည် ..။ ငထော က သူ့ လိင်ချောင်းကြီး ကို အယ်နာ့ အင်္ဂါစပ်ထဲ က ထုတ်မည်ပြုရာ အယ်နာ က 

“  ထော ..မထုတ်နဲ့ ..ဒီအတိုင်း နေချင်သေးတယ် .”

လို့ ပြောတာကြောင့် အယ်နာ့ ကို တပ်ရက်နဲ့ဖက်ထားရင်း အယ်နာ့ နို့တွေကြားခေါင်းအပ်ရင်း အမောဖြေနေပေ သည် ။တော်တော်ကြာတော့ အယ်နာရဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲ အောင်းထားတဲ့ ငထောရဲ့ လိင်တန်ကြီးဟာ တစတစ ပြန်လည် မာကျောလာပြန်သည် ..။

“ ဟယ်..ထော ...မင်း...မင်း..ဟာကြီး ပြန် မာလာပြန်ပြီ ”

ငထော က အယ်နာရဲ့နို့တွေကို တဖက်ပြီးတဖက် စို့ပေးလိုက်သည် ။ အယ်နာမှာလဲ ငထောရဲ့ ရင်အုပ်နဲ့ လက်မောင်းကကြွက်သားတွေကို ပွတ်သပ်နေပြီး ကာမစိတ်တွေ တဖန် နိုးကြားထကြွလာရပြန်တာမို့ ငထော ကိုအယ်နာ့ကို ချစ်ပေးပါအုံး ထောရယ် ဆိုပြီး..ချစ်စဖွယ် အသံလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည် ..။ ငထောလဲ အယ်နာ့နူးညံ့တဲ့ အင်္ဂါစပ်ထဲ အလွန်အမင်း မာတောင်နေပြီ ဖြစ်တဲ့ သူ့ လိင်တန် ကို ဖြေးဖြေးချင်း ထိုးပေး ..လိုးပေးပါ သည် ..။

ခပ် မှန်မှန်လိုးပေးနေရင်းအယ်နာ့ကိုမယားဖြစ်သူမိခင်ကိုလုပ်ခဲ့ဘူးသလိုလုပ်ရရင်ကောင်းမယ် ဆိုပြီး သူ့ လိင်တန် ကို ဆွဲနုတ်လိုက် သည် ..။ အယ်နာလဲ 

“ အို ...ထော..ဘာလို့ ထုတ်လိုက်တာလဲ .” 

လို့ ပြောလေ သည် ..။ငထော က ဖင်ကုန်းပေးစေချင်ပေမဲ့ မပြောတတ်တာကြောင့် အယ်နာ့ကို သူ့ သန်မာတဲ့ လက်ကြီးတွေနဲ့ ဆွဲမှောက် လိုက်သည် ..။

“ အို ..ဘာ...ဘာလုပ်တာလဲ ..”

ငထော က အယ်နာ့ပေါင်ကြားကနေ လက်ဖဝါးကြီးနဲ့ အုပ်ပြီးကိုင်လျက်ဆွဲမ ကာ ဖင်ပူးတောင်းထောင်တဲ့ ပုံစံ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်မှ အယ်နာ လဲ ထမ်ငးချက် မွတ်တားဘိုင်တို့ လင်မယားကို ချောင်းတုံး က မွတ်တားဘိုင်က သူ့ မယားကို ဖင်ထောင်လိုးတာ တွေကဘူးထားတာမို့ ငထောရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ကို သဘောပေါက်သွားရ သည် ..။ အော်..သူ ပိုစေရှင် ပြောင်းပြီး လိုးချင်တာကိုး ....။

အယ်နာ ရဲ့ ဖင်တုံးတွေ ထောင်ထားတော့ ဖင်ပေါက် နီနီလေး နဲ့ အင်္ဂါစပ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီး က ထင်းထင်းကြီး တွေ့နေရပေ သည် ..။ ပြူးထွက်သလိုဖြစ်နေသော အင်္ဂါစပ် စောက်ပတ်ကြီး ကိုငထောကြည့်ကာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လျာကြီးနဲ့ ပြေးယက်ပါတော့ သည် ..။ပလပ်လပ် အသံတွေ က တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ယာတောထဲက တဲကလေးထဲ ညံနေသည် ..။ 

“ အို...အင်...အို....နဲ့ အယ်နာ ”

အော်ညည်းနေ သည် ..။ ငထောရဲ့ လျာကြီး က စောက်ပတ်ထဲ ထိုးမွှေနေသည် ..။ အယ်နာ အဖို့ ကာမ စည်းစိမ်ပါဘဲ ။ ငထော ကို တော်ပြီ ..အထဲကို ထည့်ပေးပါတော့လို့ အခါခါ တောင်းဆိုရတော့သည် ..။ ဒီတော့မှ ငထော လဲ အယ်နာ့ စောက်ပတ် ကို သူ့ လိင်တန်လီးကြီးထိုးထည့်ပါတော့သည် ။ ကြီးမားတဲ့ လီးကြီးက တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကြီး ထိုးဆောင့်ပေးနေသည် ..။ 

“ ကောင်း..ကောင်းလိုက်တာ .....လုပ်ပါ..လုပ်ပါ...ဆောင့်ပါ ...”

အယ်နာ သည် မျက်စိစုံမှိတ်ခါ ဖင်တွေကိုထောင်ကာ ငထောရဲ့ အလိုး ကို အားရပါးရ ခံလေ သည် ..။ငထော လဲ အလွန် ချောလှပြီး သဘောကောင်းသော အင်္ဂလိပ်မလေး အယ်နာ ကို ရာဇဝတ်အိုး ဒုတ်နဲ့ ထိုးနေပြီဆိုတာ သိရက်နဲ့ ကာမစိတ် ပြင်း ပြခြင်း ကို တားဆီးလို့ မရနိုင်တော့ဘဲ လိုးနေပေ သည် ..။ ဒုတိယအကြိမ် အယ်နာရဲ့ စောက်ခေါင်းထဲကိုသူ့ သုတ်ရေ တွေ တအား ပန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကာမ ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ကို တက်လှမ်းသွားရ သည် ..။ 

“ ကောင်းလှချည်လား ..အယ်နာရယ် .....အား ”

အယ်နာ သည် သူမ ကို အားသုံးကာ အကြိမ်ကြိမ် ပြီးရလေအောင် လိုးပေးခဲ့တဲ့ ငထောကို ဖက်ခါ ..အယ်နာ့ကို ဒီလိုဘဲ အမြဲ လိုးပေးမယ် မဟုတ်လားဟင် ..လို့ ပြောလေ သည် ။ ငထော က ခေါင်း ညှိမ့်ပြ သည် ..။

“ ကဲ ..ပြန်ကြရအောင် ..ထော ..သိပ်ကြာနေရင် စိတ်ပူပြီး ရာကွတ်ခန်းတို့ လိုက်လာနေအုံးမယ် .”

အယ်နာ ထင်တဲ့ အတိုင်းပါဘဲ ..။ သူတို့ မြင်းများနဲ့ အယ်နာတို့ အိမ်ကြီးဆီကို ပြန်ရောက်သော အခါမှာ စိတ်ပူသွာနဲ့ မျှော်နေသော ရာကွတ်ခန်း ကို တွေကရလေ သည် ..။ အယ်နာ က သူ စိုက်ခင်းတွေ ကို စိတ်ဝင်စာလို့ လိုက်ကြည့်နေတာကြောင်က ကြာနေကြောင်း ရာကွတ်ခန်း ကို ပြောလေ သည် ..။

အယ်နာ သည် သူမ လိုလားသော ကာမ စပ်ယှက်ခြင်းကို အပြည့်အ၀ ရရှိခဲ့ရတာကြောင့် အထူးဘဲ ကျေနပ် အားရ နေပေ သည် ..။ ရို့မေရီ က အယ်နာ ကြာနေတာ တခုခုတော့ တခုခု ဘဲဆိုပြီး သိနေ သည် ..။

“ အယ်နာ ....နင် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့သလဲ..ပြောစမ်း..ပြောစမ်း .”

အယ်နာ က ပြုံးစိစိ နဲ့ 

“  ရို့မေရီ ...ငါ ငထောရဲ့ လီးကြီး ကို မြည်းစမ်းခဲ့ပြီးပြီ .”

လို့ ပြောလိုက်ရာ ရို့မေရီ လဲ 

“ ဟယ်...ဘုရား  ဘုရား ...”

ဆိုပြီး လန့်သွားသည် ..။ အယ်နာ့ ကိုလဲ အားကျသလို မနာလိုလဲဖြစ်သွားသည် ..။ 

“ အို ..သူ့ ဟာကြီး က ကြီးလားဟင် ..နင့်ဟာ နဲ့ ဆန့်ရဲ့လား ..”

စတဲ့ မေးခွန်းတွေ ကို ဒလစပ် မေးတော့ သည် ..။ အယ်နာ က အားလုံး ပြောပြ သည် ..။ သူမ ရဲ့ စောက်ဖုတ် ကိုပါ ငထော က လျာကြီးနဲ့ ယက်ပေးသည် လို့ပြောပြတော့ ရို့ မေရီ အရမ်း အံ့သြသွားရ သည် ..။ ကြုံလဲ ကြုံ ဘူးချင်သွား သည် ..။ ထိုခေတ်ထိုအခါ က ရေပိုက်များ..ရေစုတ်စက်များ မရှိသေးတာကြောင့် အယ်နာတို့ အိမ်ကြီးပေါ်က ရေချိုးခန်းကို အစေခံများကဘဲ နေ့စဉ် ရေပုံးများနဲ့ ရေဆွဲတင်ပေးကြရ လေသည် ။ ရေဆွဲတင်တဲ့ အလုပ် ကို ကုလား အစေခံ အူးလူး က နေ့စဉ် အလုပ် အနေနဲ့ လုပ် သည် ..။ အူးလူး အပြင်သွား..နေမကောင်း က ငထောက လုပ်ရ သည် ..။ ဒီနေ့ အူးလူး တပ်မင်းကြီးကတော် နဲ့ အပြင်လိုက်ရ သည် ။ တပ်မင်းကြီးကတော် က ထမင်းစားပွဲရှိလို့ ကြက် ဘဲတွေကို ခြံတွေမှာသူမ ကိုယ်တိုင် လိုက်ဝယ် သည် ..။ ရထားလုံးကို ရာကွတ်ခန်း က မောင်းပြီး အူးလူး က အဖေါ်အဖြစ် လိုက်ရ သည် ..။ 

ငထောရေဆွဲတင်တဲ့အလုပ် ကို စောစောပြီးအောင် နေမွန်းမတည့်ခင် လုပ်ထားလိုက်မည်ဆိုပြီး ရေပုံး ၂ပုံးနဲ့
ရေတွင်းက ရေဆွဲ ကာ အိမ်ကြီးရဲ့ ဘေးလှေခါး က တက်ခဲ့လေ သည် ...။ ငထော သည် အပေါ်ပိုင်းဗလာ နဲ့ အောက်တွင် လုံကွင်းကို တိုတိုဝတ်ထား သည် ။ ရေ ၂ပုံးကိုဆွဲလျက် အိမ်ပေါ်ထပ် ရေချိုးခန်းထဲကို ဝင်လိုက်လေ သည် ..။ ရေချိုးခန်းထဲရှိရေစည်ကြီးတွေထဲကို ရေလောင်းဖြည့်နေဆဲ ..အိမ်အထဲဘက် က ရေချိုးခန်းထဲဝင်သော တံခါး ပွင့်လာသည် ..။ 

“  ထော..”

အယ်နာ ပါလား ..။ အယ်နာ သည် ညဝတ် ဂါဝန်ရှည်အဖြူရောင် ပါးပါးလေးနဲ့ ချောင်းကြည့် ကာ ငထောကို တိုးတိုး ခေါ်သည်..။သူမရွှေရောင်ဆံနွယ်တွေ က ဖရိုဖရဲနဲ့ ..။ အိပ်ရာက ခုမှ ထလာပုံရ သည် ..။ သူမ ရဲ့ ညဝတ် တဲ့ အဖြူရောင် ဂါဝန် က ပါးလွန်းတာမို့ သူမ ရဲ့ အတွင်းကိုယ်တွေကို ငထော ထိုးဖေါက် မြင်နေရ သည် ...။ 

“ အယ်နာ ..”

အယ်နာ က ငထောရဲ့ လက်မောင်း တုတ်တုတ်ကြီးက ကြွက်သားတွေ ကို လာကိုင်သည် ..။ဖျစ်ညှစ်ကြည့် သည်..။သူမသည်ငထောနဲ့ချစ်တင်းနှီးနှောခဲ့တာ ရရက်မျှကြာခဲံ့ပြီမို့ ငထော ကို တမ်းတ ..တောင့်တ နေသည် ..။ သူမ ရဲ့ အမေဟယ်လင် ကလဲ မရှိဆိုတော့ အပေါ်ထပ် မှာ သူမ နဲ့ ရို့ မေရီသာ ရှိကြလေသည် ..။ ငထောကို ရေချိုးခန်းထဲ တွေ့လိုက်ရတော့ အယ်နာ့စိတ်တွေ သောင်းကျန်း လာကြတော့ သည် ..။

ငထောရဲ့ ကြွက်သားအထစ်အထစ်ကြီးတွေက သူမ စိတ်တွေကို ထကြွစေသည် ။ အားမာန်ပါပါနဲ့ သူမ ကို လိုးဆောင့်ခဲ့တာတွေ မြင်ယောင်နေသည် ..။ သူမ ပေါင်ကြား က အရေကြည်တွေ စိုစိမ့်ကျဆင်းလာနေသည် ..။ အခုလဲ ကြုံတုံး ငထော နဲ့ လိုးလိုက်ချင် သည် ..။ ငထောကတော့လန့်သည် ..။ မလုပ်ရဲ ..။

အယ်နာ က ငထော ဝတ်ထားတဲ့ လုံကွင်းတိုတိုထဲကို အောက်ကနေ လက်လျိုပြီး စမ်းလိုက် သည် ..။တုတ်ခိုင်တဲ့ လီးကြီး က ခပ်ငေါငေါကြီး ဖြစ်နေသည် ..။ အယ်နာရဲ့ ဆုတ်ကိုင်မှုကြောင့် လီးကြီး သည် ငေါက်ကနဲ ခေါင်းထောင်လာပြီ ...။ ငထော က

“ လေဒီ..နိုးဂွတ်..ဟီးရား နိုးဂွတ် .”

လို့ ပြောဆိုကာ ငြင်းဆန် သည် ..။ အယ်နာ က တဏှာစိတ်မွှန်နေကာငထော..ကိုလိုးစေချင်ပြီးရေစည်ပေါ်လက်ထောက်ခါဝပ်ပြီး...ဖင်တွေထောင်ကုန်းပေး လိုက် သည် ..။ 

“ ထော ...အယ်နာ့ကို လိုးပေး .”

ငထော ခက်နေသည် ..။ မိလိုက်ရင် အယ်နာက ဘာမှ ဖြစ်မယ်မဟုတ် ..။အဆူအဆဲခံရတာဘဲ ရှိမည် ..။ သူကတော့ သက်သာမည်မဟုတ် ..။ အသေသတ်တာတောင်ခံရနိုင်သည် ။အယ်နာတောင်းဆိုလွန်းနေတော့လဲ သူ မတတ်သာတော့ ..။ အယ်နာ့ ဂါဝန်ကို ခါးအထိဆွဲလှန်တင်လိုက်သည် .။

ဖြူဖွေးတဲ့ ဖင်တွေ နဲ့ဖင်ကြားက ပြူးထွက်နေတဲ့စောက်ဖုတ် ဖေါင်းဖေါင်းကြီး ပေါ်လာသည် ။ ငထောလဲ အချိန်ဆွဲမနေတော့ ..။ သူ့ လီးတန်ကို အယ်နာ့ စောက်ဖုတ်အ၀ မှာတေ့လိုက် သည် ..။ အယ်နာ့ စောက်ဖုတ် သည် အရေတွေ စိုနေပြီးတာ သူ တွေ့လိုက်ရ သည် ။ သူ့ လီးကြီး က တင်းတင်း ကျပ်ကျပ် အယ်နာ့ စောက်ပတ် အတွင်းသားတွေကို တအားပွတ်တိုက်ပြိး ဝင်သွားသည် ။ တချက်ချင်း မှန်မှန် လိုးပေး တော့ အယ်နာ တအင်းအင်းနဲ့ ဖြစ်နေသည် ။ 

ငထောလဲ ဇိမ်ဆွဲမနေတော့ဘဲ အယ်နာ ပြီး ရေးကိုသာ ဦးတည်ပြီး တက်သုတ်ရိုက် လိုးပေးလေ သည် ။ သည်အချိန်မှာ အယ်နာပျောက်သွားလို့လိုက်ရှာနေသော ရို့မေရီ သည် အယ်နာများ ရေချိုးနေမလားဆိုပြီး ရေချိုးခန်းဘက်လာကြည့်တော့ ရေချိုးခန်းထဲက အသံဗလံတွေ ကြားလိုက်ရ သည် ..။ ဖပ်ကနဲဖပ်ကနဲ အသံများနဲ့ အယ်နာ ရဲ့ တအင်းအင်း ညည်းသံတွေ ကြားနေရ သည် ။ ရို့မေရီ အထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ သိချင်သည် ..။ သူမ ထင်တာတော့ ငထောနဲ့ အယ်နာ လိုးနေကြတာဘဲ ဖြစ်မည် ...။

ချောင်းကြည့်ဖို့ အပေါက် က ခပ်နိမ့်နိမ့်မှာ ဖြစ်နေလို့ သူမ ဖင်ကုန်းပြီး ချောင်းရ သည် ။ အို ....သူမ ထင်တဲ့အတိုင်းပါဘဲ ငထောကြီး သည် အယ်မာကို ဖင်ထောင်တဲက ပိုစေရှင်နဲ့ အနောက်ကနေ လိုးနေတာပါလား ။ ငထောရဲ့ လီးကြီး ရှောကနဲရှောကနဲ ..အယ်နာ့ စောက်ပတ်ထဲ ဝင်ဝင်သွားတာ .အယ်နာ့ စောက်ပတ် နှုတ် ခမ်းသားတွေ လီးကြီးနဲ့ အတူ စောက်ပတ်ထဲ လိပ်လိပ်ဝင်သွားတာတွေ..တွေ့မြင်နေရတော့ ရို့မေရီ မှာ အသားတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီလာသလို ပေါင်ကြားကလဲ အရေများစိုစီးနေရပါ သည် ။ နို့သီးခေါင်းလေးများလဲ မာတောင် ကာ အထဲက ငထောရဲ့ လီးကြီး လို တုတ်ခိုင်သော လီးကြီးတချောင်းနဲ့ အလိုးခံလိုက် လိုစိတ်တွေ တဖွါးဖွါးပေါ်ပေါက် နေရ သည် ။

ကာမစိတ်တွေမိုးမွှန်နေကြတဲ့ အယ်နာ နဲ့ ငထောမှာတော့ ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းသထက်ပြင်းလာကြကြီး နှစ်ယောက် ပြိုင်တူလို ကောင်းခြင်း ကို ရောက်ရှိသွားကြလေတော့ သည် ..။ အယ်မာလဲ ခုမှသတိပြန်ဝင်လာကာ..

“ သွားတော့နော် ...အမေ ပြန်လာတော့မယ် .”

လို့ နှင် သည် ..။ ငထောလဲ ရေပုံးတွေဆွဲ ကာ နောက်ဖက်လှေခါး မှ ပြေးဆင်းသွားလေသည်။မိမိရဲ့ ပေါင်ကြားကို လက်နှိုက်ထားနေတဲ့ ရို့မေရီ ကို ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အယ်နာ က တွေ့လိုက်ရသည် ..။

“  အို ..ရို့မေရီရယ် ....နင်..နင်..အားလုံးမြင်လိုက်တယ်ပေါ့....”

“ အင်း ..အယ်နာရယ် ..ငါ..ငါ..တအားခံချင်တယ်ဟာ ..နင်တို့ လိုးတာကို ကြည့်ပြီး ..ငါ စောက်ပတ်တွေ တအားယားလာတယ် ...”

“ ရို့မေရီ ..နင့်ကို ငထော လိုးပေးစေချင်လား..ငထော က ငါ့ရီးစားလဲမဟုတ်သလို ..ငါယူမဲ့ ယောင်္ကျားလဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာနင်လဲအသိဘဲ.. ငါတို့ အသိုင်းအဝိုင်းကလဲ မြင်းထိန်းတယောက်နဲ့ ဘယ်လိုမှလက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး ..တဏှာစိတ်ပြင်းထန်လို့ဖြေဖျောက်တာတခုပါဘဲ..ဒီတော့ ငထော ကို နင့်ကို လိုးခိုင်းပေးမယ် ..ဟုတ်ပြီလား ..ရို့မေရီ.”

နောက်တနေ့မနက်မှာ အယ်နာနဲ့ ရို့မေရီတို့ မြင်းစီးချင်တယ်လို့ ညကထဲက ရာကွတ်ခန်း လာပြောတာကြောင့် ငထော သည် အယ်နာအတွက် ( နိုက်တင်ဂေး )..ရို့မေရီအတွက် ( ဘလက်ခ်ဘီးယပ် ) ဆိုတဲ့ မြင်းတွေကို ကုန်းနှီးတင်ကာ အိမ်ကြီး ဆင်ဝင်အောက်မှ စောင့်နေလေ သည် ..။ အယ်နာနဲ့ ရို့မေရီ သည် စားဖိုမှူးအားမား ပြင်ဆင်ထားပေးတဲ့ မနက်စာ ဘရိတ်ဖတ်စ် ကိုတောင် မစားချင်ကြဘဲ မြင်းစီးဖို့ကိုသာ စိတ်စောနေကြပေသည် ..။

ကာနယ်ကြီးကတော် ဟယ်လင် က မိန်းမပျိုများကို မြင်းစီးတဲ့အခါ လမ်းမှာဆာနေကြမှာစိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စားသွားကြဖို့ တိုက်တွန်းလေ သည် ။ငထောလဲ ရို့ မေရီပါ ပါလာလို့ ထူးဆန်းနေပေသည် ..။ အယ်နာ သည် သူလိုးပေးတာကို သဘောကျစွဲနေကာ မလိုးခိုင်းဘဲနေမည်မဟုတ် ။ ရို့မေရီပါ အတူပါလာရင် ဘယ်လိုလိုးကြမလဲ..လို့စဉ်းစားနေပေ သည် ။ 

အိမ်ကြီးကနေ မြင်းသုံးစီး နဲ့ ထွက်ခဲ့ကြသည် ..။ ရို့မေရီ သည် အယ်နာလိုဘဲ ပိန်ပါးပြီးချောမောလှပသူလေး ဖြစ်သည် ..။ဆံပင်အရောင်ဘဲ ကွာခြားသည်..။ ရို့မေရီ ရဲ့ ဆံပင်အရောင်သည် အယ်နာ့လို ရွှေဝါရောင်မဟုတ်ဘဲ ညိုဝါဝါ အရောင် ဖြစ် သည် ..။ အိမ်ကြီး နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းလဲ ရောက်ရော အယ်နာ သည် မြင်းကို ဇက်ကုန်ဖွင့် လေသည် ..။ အယ်နာ့အနောက် က ငထော နဲ့ ရို့မေရီတို့ က အမှီလိုက်ကြရသည် ..။ မြင်းသုံးစီးဒုန်းဆိုင်း ကာ လယ်ကွင်းတွေထဲက ဖြတ်နေကြသည် ..။ သူတို့သွားခဲ့တဲ့ ယာတဲကို ရောက်တော့ မြင်းတွေလဲ မောသွားကြပုံပေါက်သည် ။အယ်နာ က တက်ကြွနေသည် ။ ယာတဲထဲကို အယ်နာ နဲ့ ရို့မေရီ ဝင်ကြသည် ။ အယ်နာ က ငထောကို ခေါ်သည် ..။ 

“  ထော ..ရို့မေရီ ကို ငါ့ကိုယ်စား မင်း လိုးပေးလိုက်ပါ ..ငါ ဒီနားတဝိုက်မှာ မြင်းလျောက်စီးနေမယ် ..) 

လို့ ပြောသည် ..။ ငထောလဲ ဘာ ပြောရမှန်းမသိ..။ ကြောင်နေသည် ။ ရို့မေရီ က 

“ အယ်နာ..သိပ်ဝေးဝေး မသွားနဲ့နော် .”

လို့ လှမ်းပြောသည် ..။ အယ်နာ သည် (နိုက်တင်ဂေး )ကို ခပ်မှန်မှန်စီးကာ ယာတဲကနေ ထွက်ခွါသွားသည် .။ ရို့မေရီ သည် ခေါင်းကြီးငုံ့ကာ ရပ်နေသော ငထော ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည် ..။

“ ထော ...ဒီကို လာပါ..”

ငထော သည် ရို့မေရီ ရှေ့မှာ ခေါင်းကြီးငုံ့ကာ ရပ်နေသည် ..။ ရို့မေရီ က 

“  ထော ..မင်းအဝတ်တွေကို ချွတ်လိုက်ပါ ..မင်း ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ချင်လို့ ..”

လို့ပြောလိုက်သည် ..။ ငထော လဲ သူဟာ မျက်နှာဖြူမလေးတွေကို ကာမ အလိုဖြည့်ပေးရတဲ့ ကာမကျွန်ကြီး ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်နေရပြီ လို့ စိတ်ထဲ သိလိုက် သည် ။ အင်း ..ဘာတတ်နိုင်မလဲ...ဖြစ်သမျှပေါ့ ...လို့စိတ်ထဲမှတ်လိုက်ပြီး သူ့အဝတ်တွေကို ချွတ်ခွါပစ်လိုက်ပါသည် ..။ ကြီးမားတဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ရင်အုပ်တွေ သည် ကြွက်သားတွေ ဖုထစ်နေတာကို ရို့မေရီ အလွန် သဘောကျစွာနဲ့ ကိုင်ညှစ်ကြည့်လေ သည် ။ဝမ်းပျင်သားတွေဆီ သူမ လက် ရောက်လာသောအခါ ရို့မေရီ လက်တွေ တဆတ်ဆတ်တုန်ရင်လာသည် ..။ ကြွက်သား အတုံးတွေ ကို စမ်းနေတဲ့ သူမ လက်တွေနဲ့ ငထောရဲ့ ဆီးစပ်က အမွှေးတွေနဲ့ က တထွာတောင် မဝေးတော့ ..။ သူမ ပွတ်သပ်နေတာကြောင့် ငထောရဲ့ လိင်တန်ညိူညိူကြီး သည် ဆတ်ကနဲ လှုပ်ခါ တောင်မတ်စပြုလာပြီ ...။

ဒီအချိန်မှာ အယ်နာ သည် ( နိုက်တင်ဂေး ) ကို စီးကာ ယာတောတွေကို လျောက်ကြည့်နေသည် ..။ ရာသီဥတု က ကောင်းနေသည် ။ အယ်နာ သည် ခုလောက်ဆိုရင် ငထော သည် ရို့မေရီ ကို လိုးနေလောက်ပြီ လို့ တွေးနေရင်း သူမ ရဲ့ ကာမစိတ်တွေဟာ ဟုန်းကနဲ တောက်လောင် နိုးကြားလာရပေ သည် ။

ရို့မေရီ ကို စိတ်တွေ တအား လှုပ်ရှားစေတာကတော့ သူ့ ပေါင်တတုတ်တုတ်ကြီးတွေ အလယ် က ငေါငေါကြီးထွက်နေတဲ့ ကြီးမားတဲ့ လီးတန်ကြီးပါ ..။လီးညိုညိုကြီး ဟာ ဒစ်ပြဲပြဲကြီးနဲ့ ထောင်ထကာစ အနေအထား တွေ့နေရပေ သည် ..။ ဂွေးစေ့ကြီးနှစ်လုံးကလဲ အမွှေးမဲမဲတွေကြားထဲ အသဲယားဖွယ်တွဲလောင်းကြီး တွေ့နေရသည် ။သူမ သည် တခါက မြင်းဇောင်းမှာ ငထောရဲ့လီး ကို အမှတ်မထင် တွေ့ဘူးခဲ့ပေသည် ။ထိုစဉ်အခါက အဝေးမှ မြင်ရတာဖြစ်သည် ..။ အခုဟာက အနီးကပ်..။

“ အို .ထောရယ် ..မင်း ဟာကြီး က စံချိန်မှီ ကြီးဘဲ ....မြင်တာနဲ့ ငါ့ တကိုယ်လုံး ကျင်တုန် သွားတာဘဲ ..”

ရို့မေရီ သည် ငထောရဲ့လက်တွေကို ဆုတ်ကိုင်ဆွဲယူကာ သူမ ရဲ့ ရင်တွေပေါ်မှာတင်ပေးလိုက်သည် ..။ လုံးဝန်းတင်းမာတဲ့ နို့တွေကို ငထော ကိုင်မိသောအခါ ငထောရဲ့ လီးဟာ ချက်ကို ကပ်နေပြီ ..။ အစွမ်းကုန်တောင်မာနေတော့သည် ။

ရို့မေရီ ရဲ့လက်ကလေးလဲ မရဲတရဲ နဲ့ ငထော ရဲ့ လီး ဆီကို ရောက်လာသည် ..။ လီးကြီး ကိုဆုတ်ကိုင်လိုက်သည် ။ ဖွဖွလေး..ပွတ်သပ်ကြည့်နေသည် ။ ရို့မေရီ အတွက် အခုလို ယောင်္ကျားလီးကို ကိုင်ရတာ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံမို့ စိတ်တွေ တအား လှုပ်ရှားကာနေသည် ..။ ငထော လဲ စိတ်တွေ က တအားထန်နေတော့ ရို့မေရီ အေးအေးဆေးဆေးလုပ်နေတာကို မစောင့်နိုင်တော့ဘူး ..။ 

သူမ ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကို ချွတ်လေတော့သည် ..။ မြင်းစီး တဲ့နေ့မို့ သူမ သည်မြင်းစီးဘောင်းဘီ ဝတ်ထားသည် ..။ ငထော က အပေါ်ပိုင်းကို ဗလာကျင်းပေးလိုက်တာကြောင့် ရို့မေရီ လဲ အလိုက်တသိ သူမ ဘောင်းဘီ ကို ချွတ်ပေးလိုက် သည် ..။ ဗလာကျင်းသွားသော ရို့မေရီ ရဲ့ကိုယ်လုံးတီး ကိုယ်တွေ ကို ငထော စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ကာမစိတ်တွေ ပိုလို့ ထကြွလာပေ သည် ။ အထူးသဖြင့်ပေါင်တန်ဖွေးဖွေးတွေကြားက ပန်းနုရောင်အကွဲကြောင်း စောက်ဖုတ် ..။ အမွှေးနီညိုညိုလေးတွေ ခပ် ပါးပါးရှိနေသည် ..။ အယ်နာ့စောက်ဖုတ် ကို ဖင်ကုန်းရက်မြင်တော့ သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကုန်းယက်ပေးမိခဲ့တာ သွားသတိရလေ သည် ။

အခုလဲ ဒီကောင်မလေးကို လုပ်ပေးချင်လာသည် .။အယ်နာကြိုက်သလို သူလဲဘဲ ကြိုက်မှာပါဘဲ ။တိရစ္ဆာန်တွေ တကောင်နဲ့တကောင် ဖင် ကိုယက်ပေးတာတွေ ငထော ငယ်ငယ်ထဲက တွေ့ဘူးခဲ့တာ ကိုယ်တိုင်ကြုံတော့မှ ဆန့်ကျင်ဖက် လိင်ရဲ့ အင်္ဂါစပ်ကို ယက်ချင်တဲ့ စိတ် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ဒါဟာ သဘာဝပါလား..လို့ သဘောပေါက် ရလေ သည် ။

ငထော သည် ရို့မေရီ ကို လေးဘက်ထောက်ခိုင်းသည်။ သူ စကားမပြောတတ်လို့ ခြေဟန်လက်ဟန်နဲ့ မှောက်ရန် ပြသည် ။ ရို့မေရီ လဲငထော စိတ်တိုင်းကျ ဖင်ကို ထောင်ကာ ကုန်းပေးလိုက်ရာ ငထော လဲ ရို့မေရီ ရဲ့ ဖင်တွေကြားက အမြောင်းလိုက် ပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ယက်ပါတော့သည် ..။ 

ထိုအချိန် က စပြီး ရို့မေရီ သည် မြန်မာ မြင်းထိန်းကြီးငထော ရဲ့ စောက်ပတ်ယက်ပေးခြင်းကို အစွဲကြီးစွဲ
သွားရတော့ သည် ။ ငထော သည် တဖက်မိန်းကလေး ကောင်းစေရန် လုပ်ပေးလိုက်အုံးမည်ဟုစေတနာထားကာ စောက်ပတ်ကို အမျိုးမျိုးကလိပေးလေသည် ။ ရို့မေရီ မှာ ဖင်တွေ ကော့လိုက် ရမ်းလိုက်နဲ့ ကာမ အရှိန်တအားတက်လာရသည် ..။

“ ထောရယ် ...ထောရယ် ...လိုးပါတော့ဟယ် .”

လို့ ဖွင့်ဟတောင်းခံရတော့တဲ့အထိပါဘဲ ...။ငထော လဲ ရို့မေရီ သည် အယ်နာ လိုဘဲ အပျိုစစ်စစ် ဖြစ်နိုင်သည် ကို သဘောပေါက်ပြီး စစချင်းလိုးထည့်ရာမှာ တအားကြီးမလုပ်ဘဲ ဖြေးဖြေးချင်း စမ်းကာ ထည့်လေသည် ။
ရို့မေရီမှာလဲစောက်ပတ် ကောင်းကောင်း အယက်ခံထားရတာကြောင့် အရေတွေ တအားစိုလူးနေလို့ ငထော လိုးရာမှာ အထောက်အကူဖြစ်စေ လေ သည် ။ 

ထို့အပြင် ရို့မေရီ သည် အပျိုဖေါ်ဝင်စကထဲက စိတ်တွေ ကြွလာသောအခါတွေမှာ မီးဖိုထဲမှာရနိုင်တဲ့ ခရမ်းသီးတောင့် ရှည်များနဲ့ သူမ ဖါသာအာသာဖြေလေ့ရှိတာကြောင့် ယောင်္ကျားလီးနဲ့ မကြုံဘူးပေမဲ့ စောက်ပတ်မှာ ထိုးထားဘူးလို့ သည်လောက် အခက်အခဲမရှိလှဘဲငထော ရဲ့ လီးအရသာ ကို ကောင်းစွာ ခံစား လျက် ..ငထော ကို မြန်မြန် ဆောင့်ဖို့တောင် တောင်းဆိုနေပေတော့ သည် ။

ငထောရဲ့ တုတ်ခိုင်ရှည်လျားတဲ့ လီးကြီး ဟာ ရို့မေရီ ရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲ တအား ဆောင့်ပေးနေသည် ။ တဖွတ်ဖွတ်တဖတ်ဖတ် အသံတွေ ဆူညံနေသည် ..။ အယ်နာ သည် စိတ်တွေ ထရွလျက် မြင်းစီးကာ ယာတဲဆီကို ပြန်ရောက်လာသည် ..။ ယာတဲ အပြင်ကပင် ငထောနဲ့ ရို့မေရီ တို့ လိုးသံတွေ ကြားနေရသည် ..။

“ အို ..သူတို့ ..တအား..လိုးနေကြပြီ ..”

အယ်နာ သည် ယာတဲ ပေါက်ဝကနေပြီး ကြည့်လိုက်ရာ..ငထော သည် ရို့မေရီကို ဖင်ကုန်းခိုင်းပြီ အနောက် က ခါးကို လက်၂ဖက်နဲ့ ကိုင်ကာ အားနဲ့ ဆောင့်ဆောင့် လိုးထည့်ပေးနေတာ တွေ့လိုက်ရပေသည် ။ အယ်နာ အဖို့ ဒီအချိန်မှာ အရမ်းခံချင်နေပြီ ။ ငထောရဲ့ ဒလစပ်လိုးဆောင့်ပေးမှုကြောင့် ရို့မေရီ သည် ကော့လူးလိန်ကောက်ကွေးပြီး တအားအားအော် ကာပြီးသွားသည် ..။ ငထော လဲ သူ ပြီးစေဖို့ အရှိန်အဟုန်မြှင့်ကာ လိုးမည်ကြံခိုက် ...ယာတဲ အပေါက်၀ က 

“ ထော ..မပြီးလိုက်နဲ့ အုံး ..အယ်နာ့ကို ဆက်လိုးပေးရမယ် ”

လို့ အော်ပြောသံကို ကြားလိုက်ရလို့ ရို့မေရီ ရဲ့ စောက်ဖုတ်ထဲက သူ့ လီးကြီး ကို အသာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေ သည် ။ လှည့်ကြည်ကလိုက်တော့ အယ်နာ သည် သူမ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်တွေကို ချွတ်ခွါနေသည် ။ငထော လဲ စောက်ရေ..လရေတွေနဲ့ လက်ပြောင်နေတဲ့ လီးကြီး နဲ့အယ်နာ့ကို ဆက်ပြီး လိုးပေးရန်..ရပ်စောင့်နေပြီ ..။ရို့မေရီမှာတော့ ခွေခွေလေး လှဲကာ အမောဖြေနေသည် ..။ အယ်နာ သည် သူမ ကို ငထော စောက်ပတ် ယက်ပေးတာ စွဲသွားခဲ့ရလို့ ယခုလဲ ငထော မပြောရဘဲ သူမ ဖါသာ ကွပ်ပျစ် ကုတင်လေး မှာလက်ထောက်ခါ ဖင်ကုန်းပေးလိုက်ပြီး .

“ ထော ..ပလိစ် လစ်က် မိုင် ဗဂျိုင်းနား.”

ငါ့ စောက်ပတ်ကို ယက်ပေးပါ ..လို့ ငထောကို တောင်းဆိုလေ သည် ..။ ငထော လဲ သူ စထားတဲ့ ကိစ္စ မို့ သူမ ကျေနပ်စေရန် လုပ်ပေးရတော့ သည် ..။မြင်းထိန်းကြီးငထော ရဲ့ လျာကြီး သည် အင်္ဂလိပ် ကာနယ်ကြီးရဲ့ တဦးတည်းသော သမီးလေး အယ်နာ ရဲ့ ဖင်ကြားက ပြူးထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြိးကို ဖိကာဖိကာ ယက်ပေးနေပါ သည် ..။ 

ငထောရဲ့ စောက်ဖုတ်ယက်သံ တပြတ်ပြတ် သည် တိတ်ဆိတ်နေသော ယာတဲ ထဲ သိသိသာသာကြီးကျယ်လောင်သလို ထင်ရလေသည် ..။ အယ်နာ သည် ကာမ စည်းစိမ်ကို တဝကြီးခံစားရင်း နုတ်ကလဲ တဟင်းဟင်း တအင်းအင်းနဲ့  ညည်းနေပေ သည် ..။ ငထော ရဲ့ လီးကြီးသည် တဆတ်ဆတ် ခါအောင်ဘဲ ကာမ အရှိန်တွေ တက်နေပြီး အယ်နာ့ ကို လိုးပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ..။ 


ပြီးပါပြီ။




ခြွေလှဲ့တော့ တံချူ (စ/ဆုံး)

ခြွေလှဲ့တော့ တံချူ (စ/ဆုံး)

ရေးသူ - အမည်မသိ

အောင်ကိုနိုင်နှင့်ဒေါ်ခင်ခင်သူတို့၏ ဝတ်လစ်စလစ် ခန္ဒာကိုယ်နှစ်ခုသည် သိမ့်သိမ့်တုန်၍သွား၏။သူတို့ နှစ်ဦးသည် တယောက်ကိုတယောက် သိမ်းကြုံးကာ တင်းကြပ်စွာဖြင့် ဖက်ထားကြ၏။

ခဏမျှအကြာတွင်တော့ သူတို့၏ ကိုယ်နှစ်ခုသည် တဖြေးဖြေးငြိမ်ကျသွားရတော့သည်။ အောင်ကိုနိုင်၏ဦးခေါင်းသည် မျက်လုံးနှစ်လုံးပိတ်၍ ပက်လက်လေး မှိန်းနေသော ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်တွင် မှောက်လျှက်သားဖြစ်ကာ ပါးချင်းအပ်လျှက်ရှိ၏။

(၅)မိနစ်မျှ ကြာသွားသောအခါတွင် အောင်ကိုနိုင်၏ကျောပြင်ကို ဖက်ထားသော ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏လက်နှစ်ဖက်မှာ ဖြေးဖြေးချင်း လှုပ်ရှားလာလျှက် အောင်ကိုနိုင်၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို သူမ၏လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ပွတ်သပ်၍ပေးလာ၏။

ပြီးတော့ သူမနှင့် ပါးချင်းကပ်လျှက် မှောက်လျက်သားလေးရှိနေသော အောင်ကိုနိုင်၏မျက်နှာဘက်သို့ ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူမ၏ပက်လက်လှန်၍ထားသော မျက်နှာလေးကို လှည့်ကာ အောင်ကိုနိုင်၏ ပါးပြင်သို့ သူမ၏နှာသီးဖျားလေးဖိသွင်းလျှက် ရှိုက်ကာရှိုက်ကာဖြင့် အားပါးတရနမ်းလိုက်လေသည်။ထိုအခါတွင်တော့ သူမ၏မျက်နှာလေးဘေးမှ မှောက်လျက်သားရှိနေသော အောင်ကိုနိုင်၏ဦးခေါင်းသည် ခေါင်းထောင်၍ ထာလာလေသည်။

အောင်ကိုနိုင်သည် သူ၏ဦးခေါင်းကိုထောင်လိုက်ပြီးသည်နှင့် ပက်လက်လေးပြန်ဖြစ်၍သွားသော ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏မျက်နှာလေးကို ကြည်ကြည်နူးနူးဖြင့် တစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ပြီးတော့ သူမ၏မျက်နှာလေးအနှံ့ကို သူ၏နှာခေါင်းဖြင့် တစ်ချက်ချင်းနမ်း၍နေ၏။ဒေါ်ခင်ခင်သူကလည်း သူမ၏မျက်လုံးလေးနှစ်ဖက်ကို မှေးမှိတ်လျက် ကျေနပ်ပြုံးလေးပြုံးယောင်သမ်းကာ သူမ၏မျက်နှာလေးကို မော့မော့လေးပေးကာ အနမ်းခံ၍နေသည်။

ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏မျက်နှာလေးအနှံ့ကို အားရအောင်နမ်းပြီးသည်နှင့် အောင်ကိုနိုင်သည် ဖူးဖူးလုံး၍ထနေသော သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ၏နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာဖြင့် ငုံ၍စုပ်ယူကာ နမ်းလိုက်တော့ ဒေါ်ခင်ခင်သူကလည်း အောင်ကိုနိုင်၏ နှုတ်ခမ်းများကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ကာ နမ်းပေးသည်။ပြီးတော့ သူမ၏လျှာဖျားလေးဖြင့် အောင်ကိုနိုင်၏နှုတ်ခမ်းလေးများကို ပွတ်သပ်၍ပေးသည်။

အောင်ကိုနိုင်၏ လီးကြီးကတော့ ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏စောက်ပတ်ထဲတွင်သာ တဆုံးသွင်း၍ ထားလျှက်ပင်ရှိသေး၏။သူမ၏စောက်ပတ်ထဲရှိ အောင်ကိုနိုင်၏ လီးကြီးမှာ တစ်ချီပြီးသွားခဲ့သော်လည်း လုံးဝ လုံးဝပင်ကျ၍မသွားဘဲ လီးကြီးမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားသန်မာလာသည်ဟု ထင်ရ၏။သံချောင်းကြီးသဖွယ် မာ၍တောင်နေသဖြင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူမှာ ကြိတ်၍ကြေနပ်နေမိတော့လေသည်။

အောင်ကိုနိုင်သည် သူ၏လီးတန်ကြီးကို ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏စောက်ပတ်ကြီးအတွင်းမှ မချွတ်ရသေးသည့်အတွက် သူ၏ကိုယ်လုံးသည် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ထောင်၍ထားသော ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ရှိ၍နေသေး၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဖက်လျှက်နှုတ်ခမ်းချင်းများတေ့လျှက် စုပ်၍နမ်းနေကြစဉ်မှာပင် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ပေါင်တံကြီးများသည် သူမ၏ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် ရှိနေသေးသော အောင်ကိုနိုင်၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးကို သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ် ပေါင်သားနုနုလေးများဖြင့် ပွတ်သပ်၍ပေးလာ၏။

အတန်ငယ်မျှ ကြာသွားပြီးသောအခါတွင် အောင်ကိုနိုင်သည် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏နှုတ်ခမ်းသားများဆီမှ သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ဆွဲ၍ဖြုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ဦးခေါင်းကိုထောင်၍ ထလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို သူမ၏ကိုယ်လုံးဘေးနှစ်ဖက်တွင် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ထောက်၍ဆန့်တန်းလိုက်လေသည်။ပြီးသည်နှင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏စောက်ပတ်ထဲမှ သူ၏လီးကြီးကို ဆွဲ၍ဖြေးဖြေးချင်း ထုတ်လိုက်သဖြင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် အောင်ကိုနိုင်၏ခါးကို သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်း၍ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ပြန်ချပြီးသည်နည်းတူ သူမ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးများကိုလည်း မြောက်ကြွ၍ သူမ၏ စောက်ပတ်ကြီးကို ကော့၍ ကေ့ာ၍ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါတွင် သဘောပေါက်နားလည်လွယ်သော အောင်ကိုနိုင်က ထိပ်ဖူးနားအထိ ဆွဲထုတ်ထားပြီးသောသူ၏လီးကြီးကို ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ ခပ်ဆတ်ဆတ်ပင်ပြန်၍ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီးသည်နှင့် ခပ်သွက်သွက်ပင်ဆောင့်၍ ဖိကာဖိကာ လိုးတော့သည်။တစ်ချီပြီးသွားခဲ့သော အရည်များမှာ သန့်စင်ရခြင်းမရှိသေးသည့်အတွက် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏စောက်ပတ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံ၍နေသည်။

"......ဖွတ်........ပလပ်......"

".....ဖွတ်.....ပလပ်..."           

"......ဖွတ်.......ပလပ်........."

အောင်ကိုနိုင်၏လီးကြီးမှာ ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍သွင်းလိုက်တိုင်း သူမ၏စောက်ပတ်ထဲမှ အရည်များသည် အန်၍ထွက်လာသကဲ့သို့ အောင်ကိုနိုင်၏လီးကြီးသည် သူမ၏စောက်ပတ်ကြီး ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါတွင်လည်း စောက်ပတ်အတွင်းမှ အရည်များသည် လီးကြီးနှင့်အတူ ကပ်ညှိ၍ပါလာကာ အပြင်ဖက်သို့ ပွက်ကနဲ ပွက်ကနဲ ထွက်၍ကျလာတော့၏။

"....ဖွတ်.....ပလပ်...."    "...ဖွတ်.....ပလပ်...."

အချက်(၃၀)မျှဆောင့်၍ လိုးပြီးသောအခါတွင် နောက်ထပ်ဆောင့်၍လိုးရန် အောင်ကိုနိုင်သည် သူ၏လီးကြီးကို ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏စောက်ပတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် ရုတ်တရက်ကွေး၍ ထောင်ထားသော သူမ၏ပေါင်နှစ်ဖက်ကို အမြန်ပင်ဆန့်၍ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို စင်းလိုက်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို စောင်းကာဘေးသို့ လှိမ့်ထွက်လိုက်သဖြင့် သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်းမှ အောင်ကိုနိုင်၏ လီးကြီးမှာ ကျွတ်၍ထွက်သွားရတော့၏။

ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထ၍ထိုင်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးကြမ်းပြင်တွင် ကွင်းလုံးကျွတ်၍ချထားသော အောင်ကိုနိုင်၏ပုဆိုးကို ငုံ့၍ကောက်လိုက်၏။ပြီးတော့ သူမ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ရပ်သားဖြစ်၍နေသော အောင်ကိုနိုင်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေ၏။

အောင်ကိုနိုင်၏ လီးကြီးမှာ အရည်များပေပွလျက်ပြောင်၍တင်းနေကာ အသဲယားဖွယ်ကောင်းလှ၏။ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် အောက်ကိုနိုင်၏လီးကြီးကို တစ်ချက်မျှတွေကာ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သူမ၏လက်အတွင်းမှ ပုဆိုးဖြင့် အောင်ကိုနိုင်၏လီးတန်ကြီးကို သုတ်ကာသန့်စင်ပေးသည်။ပြီးတော့ အောင်ကိုနိုင်၏ လမွှေးအုံနှင့် ပေါင်ခြံများကို ပုဆိုးဖြင့် သုတ်လျှက် စိတ်တိုင်းကျ သန့်စင်ပေးရ၏။

ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် အသက်(၃၆)နှစ်ရှိပြီး သူမ၏အရပ်မှာ (၅)ပေ(၇)လက်မလောက်ရှိ၏။သူမ၏ ကိုယ်လုံးအချိုးအစားမှာ လုံးကြီးပေါက်လှဖြစ်ပြီး အသားအရည်မှာ ဖြူဝင်း၍နေသည်။ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် အသက်(၁၈)နှစ်ရှိ ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသူ မေသူဟန် မိခင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်း ဦးကျော်သီဟသည် လွန်ခဲ့သော (၅)နှစ်ခန့်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ခင်ပွန်းသည် မရှိသည့်နောက်တွင် ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် Company လုပ်ငန်းများကို သူမကိုယ်တိုင် ဦးစီး၍ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။လုပ်ငန်းများသည် သူမ၏လက်ထက်တွင်ပို၍ အောင်မြင်ကာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။Company မှနယ်တွင် ဆောင်ရွက်၍နေသည့် လုပ်ငန်းခွင်သို့ ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သွားရောက်ခဲ့ရင်း နယ်ရှိလုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်လုပ်လျှက်ရှိသော အောင်ကိုနိုင်ကိုတွေ့ခဲ့ရလေသည်။

အောင်ကိုနိုင်၏လုပ်ရည်ကိုင်ရည်များကြောင့် နယ်ရှိလုပ်ငန်းများကို ကြီးကြပ်နေသူများကလည်း သူ့ကိုသဘာကျ၏။ဒေါ်ခင်ခင်သူကလည်း အောင်ကိုနိုင်ကို မြင်မြင်ချင်းပင် ခင်မင်မိ၍ ရန်ကုန်ရှိ company ရုံးချုပ်တွင် တာဝန်ပေးရန် ခေါ်ဆောင်လာသည်။

အောင်ကိုနိုင် ရန်ကုန်သို့ရောက်ပြီးသောအခါတွင် သူမ၏နေအိမ်တွင် လာရောက်နေထိုင်စေပြီး ကွန်ပျူတာသင်တန်းနှင့် စာရင်းကိုင်သင်တန်းတို့ကို (၁၀)တန်းအောင်မြင်ပြီးဖြစ်သော အောင်ကိုနိုင်ကို တက်ရောက်စေခဲ့သည်။

ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် အောင်ကိုနိုင်၏နေရေးစားရေါ်အားလုံးကို လိုအပ်သည်ထက်ပို၍ပင် ပေးကမ်းကျွေးမွေး ထောက်ပံ့၍ ထားခဲ့သည်။ သဒါ္ဒလွန်တော့ တဏှာကျွန်ဖြစ် ဆိုတာမျိုးလို ယောကျ်ားနှင့် (၅)နှစ်ကျော်ကင်းကွာနေခဲ့ရသော ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူမနှင့် လက်ပွန်းတနီးနေထိုင်ခဲ့သည့် အောင်ကိုနိုင်၏အပေါ်တွင် တိမ်းညွတ်၍ လာခဲ့ရသည်။

အောင်ကိုနိုင်က သူမအပေါ်တွင်စိတ်ဝင်စားလာအောင် အမျိုးမျိုးသော သိမ်မွေ့သော နည်းလမ်းများဖြင့် စွမ်းဆောင်ခဲ့ရာတွင် အသက်(၂၃)နှစ်သာရှိပြီး မိန်းမများနှင့် ရောရောထွေးထွေး မနေခဲ့ဘူးသည့် အောင်ကိုနိုင်သည် သူမ၏ကွန်ယက်အတွင်းမလှုပ်နိုင်အောင်ဖြစ်ခဲ့ရလေသည်။

အောင်ကိုနိုင်သည် အရပ်(၅)ပေ (၈)လက်မ လောက်ရှိပြီး သူ၏ကိုယ်လုံးမှာ အရပ်နှင့်လျှော်ညီစွာတောင့်တင်းသန်စွမ်း၏။ယောကျ်ားပီသသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး ခင်မင်စရာကောင်းလှ၏။ဒေါ်ခင်ခင်သူလည်း ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖူးသော အသက်(၃၆)နှစ်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကောင်းနေ ကောင်းကောင်းစားပြီး နေ့စဉ်ပင် မအားလပ်သည့်ကြားမှ မှန်မှန်ပင် လေ့ကျင့်ခန်း ယူခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်၍ မသိသူများက ဒေါ်ခင်ခင်သူကို အသက်(၃၀)လောက်ပင် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူ၏သမီးဖြစ်သူ မေသူဟန်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲ၍ပါလာပါက သူမတို့နှစ်ယောက်ကို ညီအစ်မဟုပင် ထင်မှတ်ရလေအောင် ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် နုပျိုလှသည်။

အောင်ကိုနိုင်၏လီးကြီးကို ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သန့်စင်သွားပြီးသောအခါတွင် သေချာစွာကိုင်၍ကြည့်လိုက်လေသည်။အောင်ကိုနိုင်၏လီးကြီးသည် အရှည်(၇)လက်မနှင့်လုံးပတ်မှာ ကျပ်လုံးသာသာခန့် ရှိလေသည်။ညိုမဲ၍နေသော လီးတန်ကြီးပတ်လည်တွင် အကြောများဖုထစ်၍အပြိုင်းပြိုင်းထနေသည်။လီးတန်ကြီးထိပ်တွင် ထိပ်ဖူးလေးမှာလည်း အဖျားလေးပေါ်ရုံလောက်သာ ပြဲလျှက်ရှိသည်။လီးတန်ကြီး၏အရင်းတွင် အမွှေးနက်နက်လေးများမှာ ခပ်စိတ်စိတ်လေး ပေါက်လျှက်ရှိသည်။လီးတန်ကြီး၏အောက်ဖက်တွင်တော့ ဂွေးဥကြီးများမှာ လုံးတစ်၍မဲတာနေသည်။

သူ၏လီးကြီးကို သေချာစွာဂရုစိုက်၍ကြည့်နေသော ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူမ၏ခြောက်သွေ့၍လာသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို သူမ၏လျှာဖျားလေးကိုထုတ်၍ တစ်ချက်နှစ်ချက်ပွတ်လိုက်သည်။ပြီးသည်နှင့် လက်တဖက်ဖြင့် အောင်ကိုနိုင်၏လီးတန်ကြီးကို ဆွဲကိုင်ကာ ဆုတ်နယ်ဖြစ်ညှစ်ပေး၏။ပုဆိုးလေးဖြင့် သူမ၏စောက်ပတ်နှင့်ပေါင်ခြံများကို သုတ်ကာသန့်စင်ပေးနေ၏။

သူမ၏ စောက်ပတ်အုံတစ်ခုလုံးနှင့် ပေါင်ခြံနှစ်ဖက်တို့တစ်ဝိုက်တွင် အရည်များ သန့်စင်သွားပြီဆိုသောအခါတွင်မှ သူမသည် လက်အတွင်းမှပုဆိုးကို ကုတင်ခြေရင်းဘက်တွင် ထားလိုက်သည်။ပြီးတော့ အောင်ကိုနိုင်၏ဂွေးဥကြီးကို သူမလက်ဖဝါးအတွင်းထည့်၍ ဖွဖွလေးဆုတ်နယ်ပေး၍နေသည်။ကျန်လက်တဖက်ကလည်း အောင်ကိုနိုင်၏လီးတန်ကြီးကို ကိုင်လျှက် ပွတ်၍နေ၏။

ခဏမျှအကြာတွင် ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် အောင်ကိုနိုင်၏ လီးတန်ကြီးဆီသို့ သူမ၏ မျက်နှာကိုအပ်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများဖြင့် တဆတ်ဆတ်ဖြစ်၍နေသော လီးတန်ကြီး၏ထိပ်ဖူးကြီးကို ဖိကပ်၍ တစ်ချက်နမ်းလိုက်သည်။လီးတန်ကြီးကို ဆုတ်ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်ကလည်း အောင်ကိုနိုင်၏လီးတန်ကြီးကို အားပါးတရ တစ်ချက်မျှဖိကာ ဖျစ်ညှစ်ပြီး ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူမ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးကို နောက်သိုလှည့်ကာ အောင်ကိုနိုင်အား ကျောခိုင်းလျှက် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ပြီးတော့ သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ဆန့်တန်းကာ သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို မြောက်ကြွလျက် ခါးကိုညွတ်ပြီး ဆန့်တန်းထားသော သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို အိပ်ယာပေါ်သို့ ထောင်လိုက်ကာ အောင်ကိုနိုင်၏ ရှေ့နားတွင် ဖင်ကုန်းပေးလိုက်တော့သည်။

နဂိုကထဲမှ လုံးတစ်ကားစွင့်၍နေသော သူမ၏ဖင်သားကြီးများမှာ ကုန်းလိုက်သဖြင့် ပို၍ကားစွင့်သွားကာ ဖင်သားကြီးများမှာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးဖြင့် အားရစရာကောင်းလှ၏။

ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးနှစ်ခု၏ အလယ်တည့်တည့်အောက်တွင်တော့ ဒေါ်ခင်ခင်သူ စောက်ပတ်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုမှာ လက်တလုံးသာသာ လက်နှစ်လုံးနီးပါးမျှ ညိုမဲကာ နောက်သိုပ ထွက်၍နေသည်။သူမ၏ စောက်မွှေးတွန့်လိမ်လိမ် သုံးလေးပင်သည်လည်း မဲနက်ကောက်ကွေးလျှက် နောက်ဖက်သို့ထွက်၍နေသည်။

အောင်ကိုနိုင်သည် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ဖင်ကြီးနားသို့တိုးကပ်သွားပြီး သူမ၏ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဖင်သားကြီးနှစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ဆုပ်နယ်၏။ပြီးတော့ သူ၏မျက်နှာကို ဖင်သားဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီးများ တွင် အပ်ကာသူ၏နှာခေါင်းဖြင့် ဖင်သားကြီးများကို ဖိကာဖိကာဖြင့် မက်မောစွာနမ်းလိုက်လေသည်။

ပြီးသည်နှင့် အောင်ကိုနိုင်သည် ဒူးထောက်လိုက်ပြီးလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏လီးတန်ကြီးကို ကိုင်ကာ ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏နောက်ဘက်တွင် စူ၍ထွက်နေသော စောက်ပတ်ကြီး၏နှုတ်ခမ်းသား နှစ်ခုကြားသို့ လီးတန်ကြီးထိပ်ဖျားကို လက်တဆစ်မျှဝင်အောင် ဖိသွင်းလိုက်၏။ပြီးသည်နှင့် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ခါးလေးကို ဆွဲ၍ကိုင်ကာ လီးကြီးကိုဖိ၍ သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ ဆောင့်၍သွင်းလိုက်တော့သည်။

"...ဗြီ.....ဗြီ.....ဗြိ....ဖွတ်....."

"အ....အင်.....အား.....အ......ကျွတ်......ကျွတ်....."

ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ခေါင်းမှာနောက်သို့ လန်သွားပြီး သူမ၏မျက်တောင်များမှာ စင်း၍ကျသွားတော့၏။အောင်ကိုနိုင်ကတော့ စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ သူ၏လီးကြီးတဆုံးဝင်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခပ်သွက်သွက်ပင် ပြန်၍ဆွဲထုတ်ကာ တစ်ခါပြန်၍ဆွဲထုတ်ကာ တစ်ခါပြန်၍ ဆောင့်သွင်းလိုက်ရင်း အားမနာတမ်း ဆောင့်၍ ဆောင့်၍ လိုးတော့လေသည်။

"......ဖွတ်.....ပလွတ်....."

".....အား ......အ ....အင့်...."

".....အင့်.....ကျွတ်......ကျွတ်......"

".....မမ......နာလားဟင်......ဖြေးဖြေးလုပ်ရမလား....."

"......အ.....ရ.....ရ.....ရတယ်.....လုပ်သာလုပ်......အင့်..."

".....ဖွတ်......ပလွတ်......"

"......ဖွတ်......ပလွတ်......ဗြွတ်....."

အောင်ကိုနိုင်သည် နောက်မှဆောင့်၍လိုးလိုက်တိုင်း ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ကြီးမားလုံးတစ်၍နေသော ဖင်သားကြီးများမှာ တုန်ကနဲ တုန်ကနဲ ဖြစ်၍သွားရသည်။ထို့ပြင် သူမ၏ဦးခေါင်းလေးမှာလည်း နောက်သို့လန်၍ လန်၍ သွားရသည်။

"......ဖွတ်........ပလွတ်....."

အောင်ကိုနိုင်၏ဆောင့်ချက်များသည် လေးဘက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်း၍အလိုးခံနေသော ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ကိုယ်လုံးကို တုန်၍တုန်၍သွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏အောက်တွင်တွဲလောင်းဖြစ်နေသည့် နို့ကြီးများမှာ ခါရမ်း၍နေတော့၏။

ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူမ၏နောက်မှနေ၍လိုးပေးနေသော အောင်ကိုနိုင်၏ဆောင့်ချက်များအတိုင်း သူမ၏ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးဖင်သားကြီးများကို နောက်ပြန်ကော့၍ကော့၍ ပေးကာ အားပါးတရ အလိုးခံနေတော့သည်။

"....ဖွတ်....ပလွတ်....."

"......အ......မောင်.....မောင်လေး.......လီး ....လီးကို အပေါ်ကို ကော်ပြီး ဆောင့်စမ်းပါ.....အ...."

အလိုးမကျွမ်းကျင်သေးသော အောင်ကိုနိုင်ကို ဒေါ်ခင်ခင်သူက သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်းသားများနှင့် လီးကြီးကို ထိထိမိမိဖြစ်စေရန် သင်ပြပေးရင်း အလိုးခံနေ၏။

"....ဖွတ်......ပလပ်...."

"......ဖွတ်.....ပလပ်..."

"......မမ......ကောင်းလားဟင်....."

"......အ.....အား......ကောင်း.....ကောင်း..တယ်......အင့်..."

".......ဖွတ်.....ပလပ်...."

"......အင့်..........လီးကို အောက်ကို စိုက်ဆောင့်ပေးပါ......အင့်......အ ....."

".......ဖွတ်......ပလပ်....."

".......ဖွတ်....ပလပ်...."

ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူမ၏ဖင်ကြီးများကို နောက်ပြန်ကော့ပေး၍ အောင်ကိုနိုင်ကို အမျိုးမျိုး လိုးခိုင်းနေသည့်အပြင် တစ်ချက် တစ်ချက်မှာလည်း သူမ၏ဖင်ကြီးကို လှုပ်ရှား၍ စကောဝိုင်းလေးလုပ်ပေး နေသေး၏။သူမပြောသလိုပင် အောင်ကိုနိုင်ကလည်း လိုးပေးနေသဖြင့် ထိထိမိမိဖြစ်ကာ နှစ်ယောက်စလုံး အရသာတွေ့နေကြ၏။

 ".....ဖွတ်.......ပလပ်..."

".....ဖွတ်.....ပလပ်..."

အောင်ကိုနိုင်သည် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ နောက်မှဆောင့်၍လိုးနေရင်း သူမ၏လုံးတစ်ဖြူဖွေး၍နေသော ဖင်သားကြီးများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားမလိုအားမရ ဆုတ်နယ်ကာ ပေးလိုက်သေး၏။

 အကင်းပါးသော အောင်ကိုနိုင်သည် သူ၏လီးကြီးကို ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ တည့်တည့်လိုးလိုက်၊အပေါ်သို့လီးကို ကော်၍လိုးလိုက်၊အောက်သို့စိုက်ကာ ဖိဆောင့်၍ လိုးလိုက်ဖြင့် အားမာန်နှင့် ပြစ်လိုးဆောင့်၍နေသည်။

 ".....ဖွတ်....ပလပ်...."

 "...ဖွတ်......ပလပ်......"

အောင်ကိုနိုင်၏တတ်ကျွမ်းလာသော လိုးဆောင့်ချက်များကြောင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ စောက်ပတ်ထဲတွင်အရသာများ ကောင်းသထက် ကောင်းလာပြီးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်တောင်ဆစ်မှနေ၍ ကွေး၍ချကာ တံတောင်ဆစ်နှစ်ဖက်ကို အားပြု၍ ထောက်ထားလိုက်တော့သည်။

ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် သူမ၏ကိုယ်အရှေ့ပိုင်းကို နိမ့်ချ၍ တံတောင်ဆစ်ကို ထောက်ကာအားြ့ပုလိုက်သဖြင့် သူမ၏ဖင်သားကြီးများကို ပို၍အယ်ကာ လုံးတစ်၍လာခဲ့ရပြီး သူမသည် ဖင်ဗူးထောင်း ထောင်ပေးသကဲ့သို့ဖြစ်ကာ သူမ၏စောက်ပတ်ကြီးမှာလည်း ကော့၍တက်လာတော့၏။

 "......ဖွတ်.....ပလပ်...."

"......ဖွတ်.....ဗြွတ်...ပလပ်...."

ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ ကော့၍တက်လာသော စောက်ပတ်ကြီးနှင့်အတူ ကုန်း၍ထားသဖြင့် စောက်ပတ်ကြီးထိပ်မှ စောက်စေ့လေးသည်လည်း တစ်ပါတည်းနောက်သို့ထွက်ကာ မော့၍ကော့တက်လာသော စောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍လိုးနေသော အောင်ကိုနိုင်၏လီးကြီးသည် အောက်ဖက်နှင့် တစ်ချက်တစ်ချက်ဖိ၍ ပွတ်၍ပွတ်၍သွားခဲ့ရသဖြင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူမှာ အရသာများရှိလွန်းမက ရှိလာ၍ သူမ၏အောက် နှုတ်ခမ်းလေးကိုပင် အားတင်းကာ ကိုက်ထားရသည်အထိဖြစ်ရသည်။

"......ဖွတ်......ဗြွတ်......ဗြွတ်......"

အောင်ကိုနိုင်မှာလည်း ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ရက်ရောစွာအပေးကောင်းမှုကြောင့် သူ၏လီးကြီးမှာ ထိထိမိမိဖြင့်ရှိလာကာ အရသာများရှိသထက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ အောင်ကိုနိုင်သည် ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ ခါးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ အားကုန်ထုတ်၍ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင် လိုး၍နေတော့သည်။

".......ဖွတ်.......ပလွတ်.......ဗြွတ်......."

".......ဇွပ်.....ဖွတ်.....ဗြွတ်......ပလွတ်......."

"......အင်း......ဟင်း......ကျွတ်......ကောင်းလိုက်တာနော်......ဆောင့်.....ဆောင့်.....အ.......အင်း...."

"......ဖွတ်.......ပလွတ်......ဗြွတ်......."

".....အ......အင်း......မောင်.....မောင်လေး.....မ..မ....ပြီးချင်လာပြီ......အ......အား....အ ......ဆောင့်ပေးပါ......."

"......အ.......အင်း.....ဆောင့်ပေးမယ်...မ.....မ......အား..."

ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးမှာ တသိမ့်သိမ့်တုန်၍သွားပြီး သူမ၏ဖင်သားကြီးများမှာလည်း နောက်သို့ ကော့ကနဲ ကော့ကနဲ ဖြစ်၍သွားသည်။အောင်ကိုနိုင်မှာလည်း သူ၏ကိုယ်လုံးမှာ ဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ တွန့်၍သွားတော့၏။ပြီးသည်နှင့် ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ အိပ်ယာပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားရသကဲ့သို့ အောင်ကိုနိုင်သည်လည်း ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ကိုယ်လုံးကိုလှမ်း၍ ဖက်လိုက်ရင်း ဒေါ်ခင်ခင်သူနှင့်အတူ သူမ၏ကျောမှာကပ်လျက်သားပင် မှောက်ရက်သားလေးလိုက်ပါကာ ကျသွားရတော့၏။

ဒီတစ်ညတော့ ဒေါ်ခင်ခင်သူသည် အောင်ကိုနိုင်၏ကုတင်တွင်ပင် အိပ်ဖြစ်ခဲ့၏။နောက်ညများတွင်တော့ အောင်ကိုနိုင်ကို သူမ၏အခန်းသို့ ခေါ်၍အိပ်စက်ခဲ့၏။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏သမီးဖြစ်သူ မေသူဟန်မသိအောင် အတန်တန်သတိထား၍နေခဲ့ကြရ၏။မေသူဟန်ကလည်း အောင်ကိုနိုင်ကို ကြည့်၍မရ။အကြောင်းကတော့ မေသူဟန်သည် သူမလိုလှပသော သူကို အောင်ကိုနိုင်က ဒီအိမ်စရောက်လာကတည်းက မသိကျေးကျွန်ပြုနေသဖြင့် မကြေနပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အခုလဲကြည့် မေသူဟန် တစ်ယောက်အိမ်ရှေ့ထွက်လာတော့ အောင်ကိုနိုင်က ဆက်တီကုလားထိုင်တွင်ထိုင်ကာ အမိန့်သား သတင်းစာဖတ်၍နေသည်။

အင်း...........အိမ်တွင်လည်း မာမီမရှိ၍ အတော်ဖြစ်၍နေ၏။မေသူ၏အမေ ဒေါ်ခင်ခင်သူမှာ နယ်ရှိလုပ်ငန်းခွင်များသို့ ခရီးထွက်သွားခဲ့သည်မှာ ဒီနေ့ဆိုလျှင်(၃)ရက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်ထပ်လည်း (၃-၄) ရက်ခန့်ကြာမှ ပြန်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။မေသူသည် အောင်ကိုနိုင်ထိုင်၍နေသော ဆိုဖာဆက်တီကုလားထိုင်ဘေးသို့ ရောက်အောင်သွားလိုက်သည်။ပြီးတော့ အောင်ကိုနိုင်၏ ရှေ့တွင်ရှိသော ဆက်တီစားပွဲအောက်မှ သတင်းစာနှင့်မဂ္ဂဇင်းများကို ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ လုပ်ပြီး တစ်ခုခုရှာသလိုလုပ်နေသည်။ပြီးတော့ သူမသည်အောင်ကိုနိုင် ထိုင်နေသော ဆိုဖာဆက်တီ ကုလားထိုင်နှင့် စားပွဲအကြားသို့ သူမ၏ခြေထောက်လေးတစ်ဖက်ကို လှမ်း၍တင်လိုက်သည်။ထိုအခါတွင် အောင်ကိုနိုင်၏ခြေထောက်တစ်ဖက်နှင့် သူမ၏ ခြေထောက်လေးတို့မှာ ထိကပ်မိကြ၏။

ပြီးသည်နှင့် မေသူသည် အောင်ကိုနိုင် ရှေ့ရှိစားပွဲလေး၏ အောက်ဖက်သို့ သူမ၏ခါးကိုကုန်းကာ ငုံ့၍ ကြည့်လိုက်သည်။သူမ၏စွင့်ကားလှသော ဖင်သားလုံးလုံးတစ်တစ်ကြီးမှာ အောင်ကိုနိုင်၏ မျက်နှာရှေ့တွင် (၆) လက်မလောက်ပင် မကွာချင်တော့ပါ။သူမ၏ ဖင်သားကြီးတစ်ဖက်၏ ဘေးစောင်းက သတင်းစာကို ကိုင်၍ထားသော အောင်ကိုနိုင်၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖိ၍ထိနေသေး၏။

အောင်ကိုနိုင်သည် သူ၏လက်ကို မရုတ်သိမ်းသည့်အပြင် မေသူ၏ဖင်သားကြီးကို မသိမသာပင် ဖိကပ်ပေးလိုက်သေးသည်။ဒေါ်ခင်ခင်သူ၏ သင်ပြစည်းရုံးမှုကြောင့် ရဲတင်းနေသော အောင်ကိုနိုင်သည် မိန်းမတို့၏အရသာကိုလည်း သိနေသည့်အပြင် ဒေါ်ခင်ခင်သူမှာလည်း ခရီးထွက်သွားသည်မှာ (၃)ရက်ခန့်ကြာပြီဖြစ်၍ သူ၏သွေးသားများမှာ သစ်လွင်လန်းဆန်း၍ နေပြီးတက်ကြွနေ၏။ယခုသည်ပင် သူ၏ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးကြီးမှာ မာတောင်၍လာနေပြီဖြစ်သည်။

မေသူသည် သူမ၏ခါးလေးကို ကုန်း၍ဆက်တီစားပွဲအောက်ဆင့်တွင် ဟိုရှာဒီရှာဖြင့် ခပ်ကြာကြာလေးလုပ်နေပြီးမှ သူ၏ခါးကိုပြန်ဆန့်လိုက်သည်။မခံချင်စိတ်နှင့်သာ မူယာမာယာဖြင့် ထင်ရာလုပ်နေခဲ့ရပေမယ့် မေသူ၏အသဲနုနလေးကတော့ တလှပ်လှပ်ခံစားရကာ သူမ၏လက်ဖျားလေးများပင် အေးစက်၍နေရ၏။

မေသူသည် သူမ၏ခါးလေးကို ပြန်ဆန့်ကာ သူမ၏ခြေထောက်လေးကို လှမ်း၍လှည့်အထွက်တွင် အယောင်ယောင် အမှားမှားဖြင့် သူမ၏ခြေထောက်လေးသည် ဘာကိုသွား၍တိုက်သည်မသိ။ သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးမှာ အတော်လေးယိုင်အသွားတွင် သူမ၏နောက်ဘက်တွင်ထိုင်၍နေသော အောင်ကိုနိုင်က သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို လှမ်း၍ဆွဲကာ ထိန်းလိုက်သဖြင့် အတော်လေးယိုင်နဲ့သွားသော မေသူ၏ကိုယ်လုံးလေးသည် အောင်ကိုနိုင်၏ပေါင်နှစ်ဖက်ပေါ်သို့ 'ဘုန်း" ဆိုလဲပြိုကျသွားတော့သည်။

အောင်ကိုနိုင်ကသူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ လဲပြို၍ကျလာသော မေသူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို သူ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သိမ်းကြုံး၍ဖက်ထားလိုက်သည်။နွေးထွေးအိစက်ညက်ညောသော မေသူ့ကိုယ်လုံးလေး၏ အထိအတွေ့က အောင်ကိုနိုင်၏ကိုယ်ပေါ်မှသည် အသွေးအသားထဲထိ စိမ့်၍ဝင်သွားတော့လေသည်။

မေသူသည်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းဖိန်း၍သွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်နေ၏။သို့ရာတွင် အောင်ကိုနိုင်၏ရင်ခွင်အတွင်းမှ ရုန်း၍မထွက်မီခဲ့ပါ။

".....မေသူ....."

"....ရှင်......"

".....ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ....ဟင်...."

"......ဟင့်.....အင်း......"

"......လန့်သွားမှာပေါ့နော်......."

".....အင်း.......ဟုတ်......"

အောင်ကိုနိုင်က သူမ၏နားလေးနားသို့ သူ၏နှုတ်ခမ်းလေးကိုကပ်ကာ မေသူ၏နားဖျားလေးကို သူ၏နှုတ်ခမ်းဖျားလေးဖြင့် မထိတထိလေးလုပ်လျှက် နှစ်ကိုယ်ကြားလေသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။မေသူကလည်း သူမ၏ဦးခေါင်းလေးကို ခပ်ငုံ့ငုံ့လေးလုပ်ကာ လေသံသဲ့သဲ့လေးဖြင့်ပြန်ပြောသည်။

စကားပြောရင်းဖြင့် မေသူသည် သတိပြုမိတာကတော့ သူမ၏ဖင်သားကြီးနှစ်ခု အလယ်လောက်ကိုအောက်ဖက်မှလာ၍ ထောက်မိနေသော မာတောင်နေသည့်ရှည်မျောမျောအရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ထိုအရာမှာ မေသူ၏ဖင်သားကြီးများ၏ဖိအားကြောင့် တဒိတ်ဒိတ်ပင်ဖြစ်နေကြောင်း သူမ၏ဖင်သားကြီးများက ထိတွေ့သိရှိလိုက်ရသည်။

စောစောက ပန်းနုရောင်ပြေးနေသည့် သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်း၍သွားရတော့သည်။မေသူသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကြုံး၍ထသဖြင့် အောင်ကိုနိုင်က သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်၍ထားသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဖယ်၍ပေးလိုက်သည်။

မေသူသည် အောင်ကိုနိုင်၏ရင်ခွင်အတွင်းမှ ထကာအိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ထွက်၍သွားသည်။ပြီးလျှင် သူမသည် အိမ်အပြင်သို့ထွက်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

 "......မေသူ......"

"......ရှင်......."

အောင်ကိုနိုင်မှာ ထိုင်ရာမှထကာ အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့လျှောက်လာပြီး တံခါးဝအရောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။မေသူကလည်း သူမ၏ဦးခေါင်းလေးကိုငုံ့လျှက် တံခါးဝ၏ရှေ့ဖက်နားတွင် ခပ်ပေပေလေးရပ်၍နေသည်။သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာတော့ နီရောင်လေးဖြစ်နေသေးသည်။

".......မေသူ.......ဟိုဘက်အိမ်သွားမလို့လား....."

"......အင်း.......ယဉ်မျိုးခင်ဆီသွားမလို့လေ......"

"......သိပ်ပြီး မိုးမချုပ်စေနဲ့နော်......"

".....အင်း...ပါ......"

".......ကို.....အိမ်ရှေ့မှာထိုင်ပြီး......စောင့်ပေးနေပါမယ့်......"

ငုံ့၍ထားသော မေသူ၏ဦးခေါင်းလေးမှာ မော့၍လာပြီး သူမ၏အရည်လေးများလဲ့နေသော မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် ဝင့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ပြီးတော့ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးကို တစ်ချက်ဆတ်ပြပြီး ခေါင်းလေးကိုပြန်၍ငုံ့ကာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ခြံဝသို့ရောက်သောအခါတွင်တော့ မေသူသည်ခြံတံခါးကိုဖွင့်၍ ထွက်လာလိုက်ပြီး သူမကိုယ်လုံးလေးကို နောက်ဖက်သို့ပြန်လှည့်ကာ ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ထိုအခါတွင် အိမ်ရှေ့တံခါးဝမှရပ်၍ သူမကိုကြည့်နေသော အောင်ကိုနိုင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၍ သူမသည်ခပ်တွေတွေလေးရပ်ကာ ခေတ္တမျှကြည့်နေလိုက်ပြီး ဆက်၍ထွက်ခဲ့တော့၏။

အိမ်ရှေ့တံခါးတွင် ရပ်၍ကြည့်နေသောအောင်ကိုနိုင်သည်လည်း သူ၏မြင်ကွင်းထဲမှ မေသူပျောက်ကွယ်သွားတော့မှ အိမ်ရှေ့တံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ပြန်၍လျှောက်လာကာ မူလထိုင်ခဲ့သည့် ဆက်တီဆိုဖာကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခြေပစ်လက်ပစ်ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်၍ထုတ်လိုက်တော့သည်။

မေသူတစ်ယောက် ယဉ်မျိုးခင်တို့၏ အိမ်သို့ရောက်တော့ အိမ်တွင် ယဉ်မျိုးခင်တစ်ယောက်တည်းသာရှိပြီး သူမသည်ဆင်ဆာမဲ့တင်သွင်းထားသည့် စီဒီဇာတ်လမ်းကို ကြည့်၍နေသည်။မေသူ ရောက်လာသဖြင့် သူမတို့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်သည် ဆက်၍ဇာတ်ကားကိုကြည့်ကြသည်။ဇာတ်ကားမှာ ပြီးဆုံးကာနီးပြီဖြစ်၍ ဇာတ်ဝင်ခန်းများမှာ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဖြစ်၍လာ၏။

စောစောကတည်းက တစ်ကိုယ်လုံး ဖိန်းရှိန်းကာ ကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးသားများ ထကြွဆူပွက်ခဲ့ရသော မေသူသည် ဘလူးဇာတ်ဝင်ခန်းများကို ကြည့်ရင်းဖြင့်သူမ၏သွေးသားတို့သည် ပွက်ပွက်ဆူကာထလာခဲ့ရတော့၏။ဇာတ်လမ်းပြီးဆုံးသွားချိန်မှာတော့ မေသူ၏သွေးသားတို့သည် ပေါက်ကွဲခဲ့ရချေပြီ။

ဇာတ်လမ်းပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် မေသူသည်နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ည(၉)နာရီပင် ရှိပြီဖြစ်၍သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ယဉ်မျိုးခင်ကို နှုတ်ဆက်၍ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်၍နေသော အောင်ကိုနိုင်မှာ ထလာ၍ တံခါးဖွင့်ပေး၏။

 "......မေသူ.......ပြန်လာပြီလား....."

".......ဟုတ်ကဲ့......."

 မေသူသည် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပိတ်၍နေသော အောင်ကိုနိုင်ကို ရပ်၍စောင့်နေ၏။အောင်ကိုနိုင်က တံခါးပိတ်ပြီး လှဲ့၍လာသောအခါတွင်မှ သူမလည်း အောင်ကိုနိုင်နှင့်အတူ အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်၍လာခဲ့၏။

 ".......အစ်ကို......"

".......ဟင်......"

"........မာမီဆီက......ဖုန်းလာသေးလား....."

"......လာတယ်.....မေသူ......နောက်(၃)ရက်လောက်နေမှ ပြန်လာဖြစ်မယ်တဲ့......"

"........အော်.......အင်း.......အင်း......."

မေသူ၏အသံလေးများမှာ အက်တက်တက်လေးဖြစ်နေ၍ သူမ၏အာခေါင်လေးများ ခြောက်သွေ့နေသည်ကို အောင်ကိုနိုင်က သတိပြုမိလိုက်သည်။

".......အအေးသောက်ဦးမလား......မေသူ......."

".......ဟင့်အင်း......အိပ်တော့မယ်......"

ပြောပြောဆိုဆို မေသူသည် အိပ်ခန်းအတွင်းဖက်သို့ဝင်ကာ သူမ၏အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ဝင်၍ သွားတော့၏။မေသူသည် သူမ၏အိပ်ခန်းရှေ့သို့ရောက်လျှင် စေ့၍ထားသော သူမ၏အိပ်ခန်းတံခါးကိုဖွင့်၍ ဝင်လိုက်သည်။ပြီးသည်နှင့် သူမသည် သူမအိပ်စက်ရာ ကုတင်ဆီသို့သွားပြီး ကုတင်ထက်ရှိမွေ့ယာပေါ်သို့ ခြေပစ်လက်ပစ် လှဲချ၍အိပ်လိုက်သည်။

သူမသည် အိပ်ယာထက်တွင် ပက်လက်ကလေးလှန်ကာ မျက်လုံးလေးများ ပိတ်ာထားသော်လည်း ယဉ်မျိုးခင်တို့အိမ်တွင် စောစောက ကြည့်ခဲ့ရသောဇာတ်ကားထဲမှ ဇာတ်ဝင်ခန်းများမှာ သူမ၏အာရုံထဲတွင် တဝဲ လည်လည်ဖြစ်၍နေသည်။

အထူးသဖြင့် ဇာတ်လမ်းထဲမှ မင်းသားဖြစ်သူ၏ကြီးမားတုတ်ခိုင်၍ ပြဲလန်နေသော လီးကြီးမှာ သူမ၏အာရုံထဲမှ ဖျောက်၍မရ။ထိုလီးကြီးသည် မင်းသမီး၏စောက်ပတ်ကြီးထဲသို့ အရည်တရွှဲရွှဲဖြင့် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက်ဖြစ်နေပုံနှင့် ထိုလီးကြီးမှ သုတ်ရည်များ ပြွတ်ကနဲပြွတ်ကနဲ ထွက်နေပုံတို့မှာ မေသူ့ကို ဒုက္ခအပေးဆုံးဖြစ်၏။

မေသူသည် အိပ်ယာထက်တွင် ဘယ်လူးညာလှိမ့်ဖြင့် အမျိုးအမည်မသိသော ဝေဒနာကို ပြင်းထန်စွာဖြင့် မချိတင်ကဲ ခံစားနေရ၏။(၁၅)မိနစ်လောက်ကြာမှ မေသူသည် အိပ်ယာပေါ်မှ လူးလဲထလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှဆင်းလိုက်၏။ပြီးတော့ သူမ၏အင်္ကျီနှင့်ဘရာစီယာတို့ကိုချွတ်လိုက်ပြီး တန်းပေါ်သို့တင်လိုက်ကာ သူမ၏ခါးမှ ထဘီလေးကိုရင်လျားလိုက်သည်။ပြီးလျှင် အိပ်ခန်းအတွင်းတွင် ဖွင့်၍ထားသော မီးချောင်းကိုပိတ်၍ ညအိပ်မီးလုံးလေးကိုဖွင့်ကာ ညဝတ်အင်္ကျီကိုပင် မဝတ်တော့ဘဲ ထဘီရင်လျားလေးနှင့် သူမ၏အိပ်ယာထက်သို့ ပက်လက်လေး ပြန်လှဲချလိုက်တော့သည်။

အိပ်ယာထက်တွင် မေသူသည် လူးကာလှိမ့်ကာဖြင့် (၅)မိနစ်လောက်နေပြီးသောအခါတွင်မှ သူမသည်ပက်လက်ကလေးလှန်ကာ သူမ၏လက်ကလေးတစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏စောက်ဖုတ်လေးကို ထဘီပေါ်မှ စမ်းလိုက်၏။သူမ၏စောက်ဖုတ်လေးမှာ ဖောင်းကားတင်း၍နေသည်။ခံစားနေရသော ဝေဒနာကို သက်သာလိုသက်သာငြားဖြင့် သူမသည် သူမ၏စောက်ဖုတ်လေးကို ထဘီပေါ်မှပင် ပွတ်၍ပေးနေသည်။

ခဏအကြာတွင်တော့ သူမခံစားနေရသော ဝေဒနာမှာ သက်သာ၍ မသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင်ဆိုးလာသဖြင့် မေသူသည် သူမ၏ထဘီလေးကို ခါးဆီသို့လှန်၍တင်လိုက်ရာ သူမ၏ဖြူဖွေးညက်ညော နေသည့်သူမ၏ ကိုယ်အောက်ပိုင်းလေးနှင့်အတူ ဖြူဖွေးမို့ဖောင်း၍အမွှေးနက်တိုတိုလေးများ ခပ်စိတ်စိတ်ပေါက်နေသည့် သူမ၏စောက်ဖုတ်လေးသည် ထမီအောက်မှထွက်ပေါ်၍ လာခဲ့ရတော့၏။

ပြီးသည်နှင့် သူမသည် စောက်ဖုတ်လေးကို သူမ၏လက်ဖြင့် ပွတ်၍ပေးနေမိသည်။နီနီရဲရဲလေးဖြစ်နေသော သူမ၏စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေး နှစ်ခုတို့ ဆုံဆည်းရာ စောက်ဖုတ်အကွဲကြောင်းလေးတွင် သူမ၏စောက်ရည်လေးများမှာ စိမ့်ထွက်နေကြပြီး နီတာရဲစောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကို ရီးလေးခိုလျှက် ရှိတော့၏။

မေသူသည် သူမ၏စောက်ပတ်လေးကို ပွတ်ပေးနေရာမှ သူမခံစားနေရသော ဝေဒနာကိုဆက်၍ မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် လက်လေးတစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးနှစ်ခုကို အသာလေးဖြဲကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်၏ စောက်ပတ်ဝကို ကလိပေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းထဲမှ သူ၏အိပ်ခန်းဆီသို့ ဝင်၍လာသော အောင်ကိုနိုင်သည် မေသူဟန်၏ အိပ်ခန်းရှေ့သို့အရောက်တွင် သူမ၏အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ခပ်ဟဟလေးဖြစ်နေသဖြင့် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ချောင်း၍ကြည့်လိုက်မိသည်။

အိပ်ခန်းတံခါးဝနှင့် ခြောက်ပေမျှသာဝေးသောကုတင်ပေါ်ရှိ မေသူ၏အဖြစ်ကို သူသည်တွေ့မြင်လိုက်ရတော့သည်။အောင်ကိုနိုင်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် မေသူသည် သူ၏လက်ညှိုးထိပ်လေးဖြင့် သူမ၏စောက်ပတ်ဝကို ကလိပေးနေရာမှ စောက်ပတ်ထဲသို့ သူ၏လက်ညှိုးကို ဖြေးဖြေးချင်းသွင်း၍ နေသည်။သူမ၏ပေါင်နှစ်ဖက်လုံးမှာ ခပ်ကားကားလေး ထောင်ထားပြီး သူမ၏ ခါးလေးကိုလည်း နဲနဲကော့ထားသည်။

အိပ်ခန်းဝတွင် ရပ်လျှက် ကြည့်၍နေသော အောင်ကိုနိုင်၏ ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးကြီးသည်လည်း မာတောင်၍ လာခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။ ခဏမျှအကြာတွင် မေသူသည် သူမ၏စောက်ပတ်အတွင်းမှ လက်နှစ်ဆစ် လောက်သွင်းကာ ဖြေးဖြေးချင်း ပြုလုပ်ပေးနေရာမှ သူမ၏လက်ညိုးကို စောက်ပတ်အတွင်းသို့ ခပ်သွက်သွက်ပင် ထုတ်ချီသွင်းချီ ပြုလုပ်၍လာ၏။သူမ၏ မျက်လုံးလေးများကတော့ မှိတ်ထားလျှက်ရှိကြ၏။

".......မေသူ....."

".....မေသူ....."

အောင်ကိုနိုင်သည် အိပ်ခန်းတံခါးနားကပ်၍ အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"......မေသူ...."

".......အင်......ရှင်....."

"......ကိုယ်ပါ.......တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး......."

".......အော်......အင်း......လာ.......လာပြီ......."

ခဏအကြာတွင်တော့ မေသူ၏အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ပွင့်၍လာပြီး မေသူသည် ထမီရင်လျားလေးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လျက်လေး တွေ့လိုက်ရ၏။အိပ်ခန်းတံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အောင်ကိုနိုင်သည် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဖြတ်ကနဲ လှမ်း၍ဝင်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို နောက်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ကြောင်၍ကြည့်နေသော မေသူ၏လက်ဖျားလေးကို သူ၏လက်ဖြင့် လှမ်း၍ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ညိုးလေးတွင် ကပ်စေးစေးလေးဖြစ်နေသည်ကို အောင်ကိုနိုင်၏ လက်မှတဆင့်တွေ့ထိခံစားလိုက်ရ၏။ပြီးသည်နှင့် အောင်ကိုနိုသည် မေသူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲ၍ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ၏နှုတ်ခမ်းဇြင့် ဖိကပ်စုပ်နမ်းလိုက်ရာ မေသူသည် သူမ၏ရင်ဘတ်လေးကို ကော့၍ သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ မော့၍တက်လာသည်။

ပြီးသည်နှင့် အောင်ကိုနိုင်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးကို စုပ်လျှက်ကပင် မေသူ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို စွေ့ကနဲပွေ့ကာ ကုတင်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်ကလေးတင်လိုက်ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို သူမ၏နှုတ်ခမ်းများမှခွာကာ ခါးဆန့်လိုက်ပြီး အောင်ကိုနိုင်သည် သူ၏အင်္ကျီနှင့်ပုဆိုးတို့ကို ချွတ်ချလိုက်တော့သည်။ပြီးလျှင် အိပ်ယာပေါ်တွင် မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ ပက်လက်ကလေးဖြစ်နေသော မေသူ၏ကိုယ်လုံးလေးပေါ်မှ ရင်လျား၍ထားသော ထမီလေးကို သူမ၏ခြေထောက်တစ်ဖက်သို့ ဆွဲ၍ချွတ်လိုက်ရာ မေသူကလည်း သူမ၏ဖင်သားကြီး များကို ကြွ၍ပေးလိုက်သဖြင့် ထမီလေးမှာ ကွင်းလုံးကျွတ်၍ ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုအခါတွင် ဖြူဖွေးနုနယ်၍ ညက်ညောနေသည့် သူမ၏ဝတ်လစ်စလစ်ကိုယ်လုံးလေးမှာ မက်မောဖွယ်ရာထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အောင်ကိုနိုင်သည် ကုတင်ပေါ်သို့တက်လိုက်ပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မေသူ၏ဝင်းမှည့်နေသော နို့လေးများကိုငုံ့၍စို့ပေးလိုက်သည်။မေသူ့ရင်ဘတ်လေးမှာ ကြွတက်လာသည်။အောင်ကိုနိုင်သည် မေသူ့နို့လေးများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်စို့ပေးနေရင်းမှ လက်တစ်ဖက်ကို မေသူ၏ စောက်ဖုတ်ပေါ်သို့ အုပ်၍ပွတ်ပေးနေသည်။အောင်ကိုနိုင်သည် မေသူ၏နို့လေးများကို စို့ပေးနေရင်းမှ သူ၏နို့သီးခေါင်းလေးများကို လျှာဖျားလေးဖြင့်ယက်ကာကလိပေး၏။

စောက်ပတ်လေးကို ပွတ်ပေးနေသော သူ၏လက်ညိုးထိပ်ကလေးသည် မေသူ၏စောက်ပတ်အကွဲကြောင်းလေးအတွင်းသို့ တိုး၍ဝင်သွားပြီး သူမ၏စောက်စေ့ကလေးကို ကလိပေးနေလိုက်သေးသည်။

အောင်ကိုနိုင်၏လီးကြီးသည်လည်း တဆတ်ဆတ်ဖြစ်နေပြီး လီးကြီးထိပ်တွင်တော့ အရည်များမှာစိုရွှဲနေပြီဖြစ်သည်။မေသူသည် အိပ်ယာထက်တွင် ပက်လက်ကလေးနေကာ သူမ၏မျက်လုံးလေး များကိုမှိတ်၍ထားပြီး သူမ၏လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကတော့ သူမ၏ဦးခေါင်းဝဲယာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ တံတောင်ဆစ်မှ ကွေးကာတင်ထားပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးလေးနှစ်ခုကတော့ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုတ်၍ထားကြ၏။

ခဏအကြာတွင် အောင်ကိုနိုင်သည် မေသူရင်ဘတ်ကလေးပေါ်မှ သူ၏မျက်နှာကိုခွာလိုက်တော့ သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ပြီးသည်နှင့် မေသူထောင်ထားသော ပေါင်နှစ်ချောင်းရှေ့သို့ ူသူ့ကိုယ်လုံးကိုပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီး သူမ၏ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ကားကာဒူးထောက်၍ဝင်ကာထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏လီးကြီးကို မေသူ၏စောက်ပတ်ဝတွင်တေ့ကာ ဖြေးဖြေးပင်ဖိ၍ သူမ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ လီးကြီးကို ဖိ၍သွင်းလိုက်သည်။

".......ဗြစ်.....ဗြစ်....."

".....အင့်.....အ......"

"......ဗျစ်.....ဗျစ်......"

"......အင့်......အား......ကျွတ်....ကျွတ်......"

"......ဗြစ်.....ဗြွတ်........ဗြျွတ်......."

"......အ.....ဟင့်.....အား......အင်း......"

မေသူ၏ ခါးလေးကော့တက်လာပြီး သူမ၏ကိုယ်လုံးလေးမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်၍နေသည်။မေသူသည် သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာမာန်တင်းထားလေသည်။မေသူ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ လီးကြီးတစ်ဝက်နီးပါးမျှဝင်သွားပြီးသောအချိန်တွင် လီးကြီး၏ထိပ်တွင်စောက်ပတ်ထဲမှ အရာတစ်ခုက ခပ်တင်းတင်းလေးကာဆီးထားနေသည်ကို အောင်ကိုနိုင်သည် ခံစားသိရှိလိုက်သည်။

ထိုအခါတွင် အောင်ကိုနိုင်သည် သူ၏လီးကြီးကို မေသူ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ဆက်၍ မသွင်းသေးဘဲ သူ၏ခါးကို ညွတ်ကာ မေသူ၏နို့လေးများကို ငုံ့၍ဘယ်ပြန်ညာပြန် စို့ပေးနေလိုက်သည်။ခဏနေတော့မှ စောက်ပတ်ထဲသို့ ဝင်၍သွားသော လီးတန်ကြီးတစ်ဝက်မျှကို ဖြေးဖြေးချင်းဆွဲ၍ထုတ်ကာ ဖြေးဖြေးချင်းပင်ပြန်၍ စောက်ပတ်အတွင်းသို့ ဖိ၍သွင်းလိုက်ပြီး နို့စို့လျှက်ကပင် အောင်ကိုနိုင်သည် လီးတန်ကြီး တစ်ဝက်မျှနှင့်ပင် ဖြေးဖြေးချင်းလိုး၍ ပေးနေတော့၏။

"........ပလွတ်......ပလွတ်......"

".......ပလွတ်........ပလွတ်......"

စောက်ပတ်ထဲသို့ တစ်ဝက်မျှပင် လိုး၍ပေးနေသော သူ၏လီးကြီးကို ထိပ်ဖူးကြီးအဖျားနားထိဆွဲ၍ထုတ်လိုက်ပြီး တရှိန်ထိုးပင် သူ၏လီးကြီးကို မေသူ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ လီးတန်ကြီးကို တဆုံးဝင်အောင် ဆောင့်၍ လိုးသွင်းလိုက်ပါတော့သည်။

".....ဗြစ်......ဗြစ်.......ဘွတ်.....ပလွတ်....."

".....အ.....အား.......အမလေး.....အ......ကျွတ်.....ကျွတ်.....အမလေး......နာတယ်......ဟင့်....အ....."

"......မေသူ...."

".....အရမ်းနာလို့လားဟင်......"

"......အင်း.....ဖြေးဖြေးလုပ်....."

"......အင်း.....ဒါဆို....ကိုယ်ဖြေးဖြေးလိုးပေးမယ်နော်......"

မေသူက မျက်လုံးလေးမှိတ်ထားလျက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"......ဖွတ်....ဘွတ်.....ပလွတ်....."

"......ဖွတ်......ဘွတ်.....ပလွတ်....."

မေသူ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်မှာ နို့စို့ရင်းလိုးပေးနေသော အောင်ကိုနိုင်၏ကျောပြင်သို့ ဖက်တွယ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးလေးဖြင့်ပင် ခပ်ဖြေးဖြေး အောင်ကိုနိုင်၏ကျောပြင်ကိုပွတ်၍နေသေး၏။

အောင်ကိုနိုင်က အားဖြင့်ဖိ၍ ဆောင့်ကာလိုးလာသည်ဆိုလျှင်ပဲ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အရသာများရှိလာကြပြီဖြစ်သည်။အောင်ကိုနိုင်က မေသူ၏စောက်ပတ်ထဲသို့ ဆောင့်၍လိုးလိုက်တိုင်း သူမ၏စောက်စေ့လေးကိုပါ ဖိ၍ဖိ၍ ထိသွားရသဖြင့် မေသူမှာ အလိုးခံနေရင်းအရသာများမွန်ထူလာကာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးများပင် တဆတ်ဆတ်ဖြစ်၍လာရသည်။

 '......ဖွတ်....ဘွတ်.....ပလွတ်....."

".......မေသူ.....ကောင်းလားဟင်....."

"......အင်း......"

".....ကိုရော....ဟင်...."

"......ဖွတ်.....ပလွတ်......"

".....သိပ်ကောင်းတာဘဲ.....မေသူရယ်.....အ....အား...."

အောင်ကိုနိုင်သည် အချက်(၄၀)ခန့်ဆောင့်ချလိုးပြီးသည်နှင့် သူ၏လီးကြီးမှာ အီဆိမ့်၍လာပြီးဖြစ်၍ နို့စို့ပေးလျက်ကပင် အားကုန်ထုတ်၍ အချက်(၂၀)မျှဆောင့်ကာလိုးလိုက်ပါတော့၏။

"......ဖွတ်......ပလွတ်....."

".....ဖွတ်......ပလွတ်.....ဖတ်..."

".....အား......အမလေး......ကိုရယ်.......အင်း....ဟင်း....."

".....ဇျွတ်......ဗြွတ်....ဖွတ်......"

မေသူမှာ အောက်ကနေပြီး ဖင်ကြီးကိုကော့တက်လျက် လက်များက အောင်ကိုနိုင်၏လက်မောင်းများကို ဆုတ်တင်းလိုက်သည်။အကင်းပါးသော အောင်ကိုနိုင်သည် လီးကြီးကိုအဆုံးထိ ထုတ်လိုက်ပြီး ပြန်၍အားကုန်ဆောင့်ပေးနေသည်။ဂွေးဥကြီးမှ မေသူ၏ဖင်သားကြီးများကို တဖတ်ဖတ်ရိုက်သံပင် အခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပေတော့သည်။

 "....ဖွတ်.....ဘွတ်....ဖတ်....ဖတ်......ပလွတ်......."

"......ဗြွတ်......ဖတ်...ဖတ်.....ဘွတ်......"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ထွေးအောင်ဖက်ထားကြပြီး အောင်ကိုနိုင်၏လီးကြီးထိပ်မှ ပြစ်ခဲသော သုတ်ရည်တို့သည် မေသူ၏အပျိုစင်သားအိမ်လေးဆီသို့ တရှိန်ထိုးပန်းသွင်းလိုက်လေတော့သည်။


ပြီးပါပြီ။





တမ်းတတတ်သည် (စ/ဆုံး)

တမ်းတတတ်သည် (စ/ဆုံး)

ရေးသူ - ကိုသစ်

ကပ်ကိုး ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။
 
''ပြွတ်" 

ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ မွန့်စောက်ပတ်ထဲ ကထွက်သွားတဲ့ လီး မဲမဲချောင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး စောက်ပတ်ထဲ ဟာတာ တာ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သောက်လေ သောက်လေ ငတ်မပြေတဲ့ ဆားငံရေလေ။ စာမေးပွဲတွေ အဲလောက် အများကြီး ရှိတဲ့ ကြား က နေ လာပြီး အလိုးခံရတဲ့ ဘဝလေ။ အရင်ကတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး နောက် မဖြစ်တော့ဘူး ဆိုပေမယ့် နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ခံစားရတော့လဲ မငြင်းနိုင်တော့ဘူးကွယ်။

“ကိုဟိန်း တော်ရင် ပြန်တော့မယ် ဒီနေ့က ပင်ပန်းနေတယ်။ နောက်နေ့လာခဲ့မယ် အခုလဲ ဆေးရုံက တန်းလာရတာ”

ဟောက် ဆာဂျင် ဆင်းပြီးကတည်းက အပြင် ဆေးရုံတစ်ခုမှာ စဆင်းတော့ ဟိန်းလတ်နဲ့စတွေ့တာပဲ။ သူက အသားညိုညို နဲ့ အရပ် ကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ ရုပ်ကတော့ ကုလားဆင်ရယ်။ ကိုယ့် အပေါ် အနွံတာခံတာရယ် ဂရုစိုက်တာလေးတွေနဲ့ပဲ တွဲခဲ့တာပါ။ လိုအပ်တာလဲ မရှိစေရဘူးလေ။ ချစ်လို့ရယ် မဟုတ်ပေမယ့် ကျောင်းကလဲ မဟုတ်။ ကျောင်းတုန်းကတော့ ချစ်သူရယ်လို့တော့ မထားဖူးပါဘူး။ စာတွေနဲ့ ရောထွေးနေတာရယ် ဂိုက်လိုက်သင်တာရယ် မိဘတွေက ကိုယ်နဲ့အတူတူ နေတာမဟုတ်တော့ ကိုယ့်ဖာသာ ချက်စား လျှော်ဖွတ်ဆိုတော့ ကျန်တာတွေ ခေါင်းထဲ မထည့်မိဘူးရယ်။

မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာက ဟိန်းလတ်နဲ့ နေတာကို ပြောတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အကြောင်းအရင်း။ သူ့အကြောင်း အကုန်မသိသေးပဲနဲ့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာရယ် တကယ် ချစ် မချစ် မသေချာပဲနဲ့ အလိုလိုက် အလိုက်သိတာတွေကို သာယာမိခဲ့တာတွေကိုပေါ့။ အချိန်သိပ်မရတော့ အပြင် ထွက် ချိန်ရယ်လို့တော့ သိပ်မရှိတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလဲ သိပ်ပြီး မရိပ်မိတော့ တူတူသွား တူတူစားတွေကလဲ အခုလက်ရှိနေတဲ့ အမကလဲ မသိတော့ အဆင်ကို ပြေနေတာပဲ။ ဆေးရုံနားမှာ တွေ့တွေ့နေတော့ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားတာပါပဲ။ 

သိပ်တော့လဲ မကြာလိုက်ဘူး တွဲနေရာကနေ နှစ်လလောက်ကြာတော့ ဆေးရုံကနေ ညဂျူတီကနေ အထွက်။ ဟိန်းလတ်တိုက်ခန်း လိုက်ရာကနေ အဖွင့် ခံလိုက်ရတာပါပဲ။ အဖွင့်ခံလိုက်ရတော့လဲ ဘာဖြစ်လဲဆိုတော့ ပွင့်သွားတာပေါ့။ ဖွင့်တဲ့နေ့ကဆို ကိုယ် မျှော်လင့်ထားတဲ့ SEX က အေးအေးဆေးဆေးလေး ထင်ပေမယ့် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနဲ့ ဘာဂျာတွေ ကို ကင်းမြှီးကောက်ထောင်ပြီး အမှုတ်ခံရတာတွေ ခေါင်းက အောက်စိုက်နေတော့ ဟိန်းလတ်လီးကို ကိုယ့်ဖက်က အလိုက် တသိနဲ့ ပြန် စုတ်ပေးလိုက်ရတဲ့ Oral sex တွေ စုံလို့ပါပဲ။ 

ကိုဟိန်းလီး က ထိပ်က ဖြတ်ထားတာတွေ့တော့ ကျန်းမာရေး ရှု့ထောင့်က ကြည့်တော့ ကောင်းသားပဲ။ သူ့ family ကလဲ ဒီလိုလုပ်ပေးထားတာပဲ ဆိုပြီး ရိုးရိုးလေးပဲ စဉ်းစားမိတာ။ အဲဒီ့နေ့ကတော်တော် အီစိမ့်သွားတာ။ ခုတင်ပေါ်မှာ လူကို လိုးတာ ချာလပတ်ကို ယမ်းနေတာပဲ။ ပက်လက်တွေရော လေးဖက်ထောက်တွေရော ဒါတောင် first time မှာတောင် အပျိုစင်ကို ဖြုတ်ရတာကို တောင် အားမရနိုင်သေးပဲ လေးချီမြောက်မှာ ဖင် လိုးမယ် ဆိုလို့ ငိုယိုပြီး မနည်းတောင်းပန်ရသေးတယ်။ 
သူ ကျေနပ်အောင် ၆ ချီလောက် ညနေ 5နာရီလောက်အထိ မနက်စာစားချိန်ရယ် နေ့လည်စာစားချိန်လေးပဲ နားခဲ့ရတာ။ ဂျယ်တွေဆိုတာတော်တော်သုံးရတယ်။ ဒီလောက်လိုးတာ ပူထူကုန်လို့ မနည်းကို ဖက်ပြီး အလိုးခံရတယ်။ သာဒ့် အမ်ဘီတုန်းက ကြည့်တဲ့ အောကားထဲက ကောင်ထက်တောင် ဆိုးသေး။ တကယ်ကို မညှာမတာလိုးတာ။ ဘယ်တုန်းထဲက လိုးချင်နေမှန်းမသိဘူး။ ဒီလိုမှန်းသိ ကျောင်းထဲက ဂျူနီယာလေး ကိုယ့်ကို လဲ အခုထိ ကြိုက်နေတုန်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းမြတ်ကိုပဲ ပြန်ကြိုက်လိုက်ရ ကောင်းသား။ သူကတော့ပျော့ဖတ်ဖတ်နဲ ဖြူဖြူ သန့်သန့်လေးပါပဲ။ အခုတော့ တော်ပါပြီ ဆိုတာတောင် မရ။ 

သူ့နဲ့သွားနေခါနီးဆို အရမ်းကြောက်တာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တစ်ခါသွားရင် အနည်းဆုံး 4ချီလောက်ကတော့သေချာတယ်။ 4ချီဆိုတာ သူ ပြီးတဲ့ အချီကိုပြောတာ။ မွန်ပြီးတာဆိုရင် တော်တော်များတယ်။ လူကတော့ ပျော့ ခွေပြီးကိုနေတာ။

တစ်ရက်ပေါ့ သူနဲ့နှစ်ခေါက်လောက်နေပြီးတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ နားနေတုန်း သူ့ဖုန်းလာလို့ဘေးနား က နားထောင် အလီ ဆိုတာ သူ့ကုလားနာမည်ထဲက နာမည်တစ်လုံးမှန်းသိလိုက်ရတယ်။ ကိုယ့်ဖာသာ ဘယ်လောက်ပဲ လွတ်လပ်တဲ့ အတွေးတွေ ရှိနေပါစေ အသိုင်းအဝိုင်းကတော့ ဘယ်လိုမှ လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာသိတော့ တွေဝေသွားတယ်။ ပုံစံကြည့်ရင်လဲ ဘယ်လိုမှ မထင်ရဘူးဆိုတော့။ 

ထားပါတော့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အခုနောက်တော့ နှစ်ပတ်လောက်မှ တစ်ခါလောက်ပဲ သွားဖြစ်တော့တယ်။ သွားလည်း မထူးပါဘူး အလိုးခံရတာတော့ခံရတာပဲ။ ဦးနှောက်က တော့ ရှေ့ဆက်မတိုးသင့်မှန်းမသိပေမယ့် သွေးသားတွေကတော့ တောင်းဆိုနေတုန်းပဲ။

ဒီလိုနဲ့အချိန်တွေ ကြာလာတော့ တစ်ရက်ပေါ့။ သူနဲ့ လမ်းခွဲ သလို အနေအထားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဆက်အသွယ် တစ်ခု နဲ့တစ်ခုကြား တော်တော် ကြာပြီးမှ သူ့ဖက်က ချိန်းဆိုမှု တစ်ခုကို လက်ခံခဲ့တယ်။ "ထားခဲ့တော့မယ် ဆိုရင်လဲ ခဏ ငါ့ရဲ့ နဘေးနားမှာ" ဂျီလတ်သီချင်းလေးပို့ပြီး တောင်းဆိုတော့လည်း တစ်ခါလောက်တော့ ခွင့်ပြုနေချင်မိတယ်။ 

ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ကောင်းမွန်နဲ့က ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး အမနဲ့ကောင်းမွန် နဲ့ကလည်း အိမ်ကို ဝင်ထွက်နေတော့ ဟိုဖက်အိမ် ဒီဖက်အိမ် သိနေပြီပေါ့။ ကိုဟိန်းကိုလဲ ပြောလိုက်တယ်။ လက်တွဲကြဖို့ဆိုတာ အဆင်မပြေဘူးလေ။ တစ်ခန်းရပ်လေးပဲ ကောင်းပါတယ်လို့။ တစ်ခန်းရပ်တွေကတော့ ဆက်ရန် ဆိုပြီးပေါ်လာတတ်တာတော့ ကံကြမ္မာ လို့ ခေါ်ရမလားပဲ။ ကောင်းမွန်ကိုတော့ ပြောပြဖူးပါတယ်။ 

ဟိန်းလတ်နဲ့ကြိုက်ခဲ့ဖူးတာရယ် အတူတူ နေခဲ့ဖူးတာရယ်ပေ့ါ။ 

“မ ရယ် ပြီးခဲ့တာတွေအတွက် ကျွန်တော် ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ နောက်ဖြစ်လာမယ့် အနာဂါတ်ကိုပဲ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အကောင်အထည် ဖေါ်ကြတာပေါ့။ နောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် က လျှောက်ရမဲ့ လမ်းကလဲ တူတယ်။ မကို ချစ်ခဲ့တာ အခုမှ မှ မဟုတ်တာ”

“မောင် ခွင့် လွှတ်တယ် ကျေနပ်တယ် ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ”

“နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လောက်တော့ နင့် တစ်သက် မမေ့အောင် ကြည့်ခွင့်လေးတော့ ပေးခဲ့ပါလား ဘယ်တော့မှ အပြစ်တွေ မမြင်ပါဘူး”

“အား အရမ်း မဆောင့်နဲ့ကွာ”

“ကောင်းလို့ပါ အရမ်းကောင်းတယ်။ မတွေ့တာကြာလို့ မသိဘူး။ ကြပ်နေတာပဲ”

“ဒီမှာ သေတော့မယ် ဖြေးဖြေးလုပ်ပါ”

“နောက်ဆို လိုးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး မွန် ရယ်။ ဒီနေ့တော့ မွန့်ကို တစ်သက် မမေ့အောင် လိုးပေးမလို့”

“လုပ်ကွာ အိမ်ကိုတော့ ညနေ ပြန်မှာနော်”

နောက်သုံးလေးရက်ဆို မင်္ဂလာဆောင်က ကပ်နေပြီ။ မောင် က နယ် ခဏပြန်ပြီး သူမိဘတွေ ပြန်ခေါ်နေလို့အခုလို လာခဲ့တာ။ လာတုန်းကတော့ စကားပြောဖို့ပဲလာတာ။ ခံစားနေရတဲ့ မျက်နှာလေးတွေ့တော့ လိုက်လျောမိတာ။ အရင်ကလဲ ဒီကိစ္စတွေပဲ ရှိခဲ့တာပဲဆိုတော့ ချစ်တယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ မရှိပါဘူး။ ကိုယ့်လိုအင် ဆန္ဒတွေအတွက် ပဲ ဆန့်ကျင်လက်လိင်တွေကို လိုအပ်တာပါ။

ဖေါင်း ဖေါင်း

ပြွတ်ပြွတ် ဗွက် ဗွက်

အာ

ပြွတ်

“အာ့ ဘာလို့ဆွဲထုတ်လိုက်တာလဲ”

“တစ်မျိုးစမ်းချင်လို့”

“ဘာတွေ စမ်းမလို့လဲ ဒီလောက်လုပ်တာပဲ တော်တော်စုံနေပြီ”

“ကိုယ်တို့ တစ်ခါကြည့်တဲ့ ဗီဒီယို ထဲကလို လုပ်ချင်လို့နော်”

“ဘယ်လို ဟာလဲ”

“သဇင့် အောကားလိုလေ”

“အခုလဲ လုပ်နေတာပဲ”

“ဟိုလေ။ blindfold လေး လုပ်ပြီး မွန့်ကို လုပ်ချင်လို့”

“ဟာ ဒီတိုင်းလုပ်လဲ ရနေတာကို ကိုရယ်”

“လုပ်ပါ မွန်ရယ် ဒီတစ်ခါတည်းပါ အမှတ်တရပေ့ါ”

“ပြောမရလဲ သဘောပဲ”

“အင်း”

မွန်လဲ ကိုဟိန်းလတ် သဘောကျ နေ ပေးလိုက်တယ်။ သူ့တိုက်ခန်းမှာကလဲ ဘယ်သူ့မှ မရှိဘူးလေ။

“ဒါဆို ခဏလေးနော် ကို ကြိုးသွားယူလိုက်မယ် ဟိုဘက်ခန်းမှာ”

မွန်လဲ ခဏစောင့်နေလိုက်တယ်။ သူပြန်လာတော့ အကျီၤတွေတော့ မချွတ်သေးဘူး။ မွန် ခေါင်းငုံ့ပေးဆိုပြီး Blindfold လေးစွပ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ လက်ကို ပဝါစအရှည်လို ဟာလေးနဲ့ ချည်ထားပြီး နောက်ပြန်လှည့်ပြီး နံရံလေးမှာ ကပ်ပြီး မတ်တပ်လေး ဖြစ်အောင်ထိန်းပေးထားတယ်။ ကိုက အဲလို လုပ်နေရင်းနဲ့ပဲ မွန် စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာတယ်။ သဇင့်ရဲ့ အောကားထဲ က သဇင်တစ်ယောက် ဘယ်လိုများခံစားနေရမလဲဆိုပြီး ခြေထောက်လေးနှစ်ဖက်ကို လိမ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေလိုက်တယ်။ အချိန်ကိုက်ပါပဲ အခန်းထဲကို လူတစ်ယောက် အသံဖွဖွလေးပေးပြီး ဝင်လာတယ်။ 

ပြီးတော့ အခန်းထဲက လူနှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်ရိပ် ပြလိုက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်က မွန့် နောက်ကနေ တိတ် တိတ်လေး ခွာပြီၤး နေရာဖယ်ပေးလိုက်တယ်။ နောက်ကနေ ရောက်လာတဲ့ တစ်ယောက်ကတော့ အရပ်အမောင်းကတော့ ဟိန်းလတ်ထက် မသိမသာ ပိုမြင့်ပြီးတော့ လူကောင်လဲ နည်းနည်းထွားတယ်။ ပို သိသာစေတာကတော့ တွဲလောင်းကျနေတဲ့ မပျော့မမာ အနေအထားမှာတောင် ဟိန်းလတ်ရဲ့ တောင်နေတဲ့ အနေအထားထက် ပိုကြီးပြီး ရှည်မျောမျော ဒစ်ဖြတ်ထားတဲ့ လီးမဲမဲကြီးတစ်ချောင်းပါပဲ။ ကော့နေတဲ့ မွန်မွန့်ဖင်တွေကို လီးနဲ့ဖွဖွလေးတို့ပေးလိုက်တော့ မွန်လဲ အသဲယားပြီး ကြက်သီးတောင်ထတယ်။ သဇင် လဲ အဲလို ခံစားရမှာပဲ ထင်တယ်။

“ကို လုပ်တော့လေ” 

လူမဲကြီးက မွန့်ပေါင်တွေကို ဖြဲလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကုန်းပြီး ဖင်သားလေးတွေကို လျှာ နဲ့လျှက်ပေးတော့ 

“အင်းးးးးး မှုတ်ရင်လဲ မှုတ်ကွာ ..ဒီမှာ မနေတတ်တော့ဘူး”

ပလပ် ပလပ် ပလပ် 

“ယားတယ် ကိုရယ် မျက်နှာဖုံးတပ်ပြီး မှုတ်နေတာလား”

ပေါင်ကြားထဲမှာ မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေလို နဲ့ ဘာတွေ အဆန်းထွင်နေပြန်ပြီလဲ မသိဘူး။ မှုတ်ခံရတဲ့ အထဲ ဒီတစ်ခါ ပိုမိုက်တယ်။ အမွှေးတွေပါ ပါတော့ ကိုတစ်ယောက်ကလေ။ တော်တော် အတတ်ဆန်းချင်တယ်။ ကောင်းလိုက်တာာ။ 

“အာ ပြီးပြီကွာ ကောင်းလိုက်တာ”

ဖြောင်းးးး ဖြောင်းးးးး ဖြောင်းးးးး

“နာတယ်.. ဘာလို့အရမ်းရိုက်နေတာလဲ” 

ဖင်သားလေးတွေက ကို လူစိမ်းက လက်ကြမ်းကြီးတွေနဲ့ အားရပါးရ နှစ်ချက်က ရိုက်ပလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မာတင်းနေပြီဖြစ်တဲ့ သူ့လီး ကို တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် ဂွင်းတိုက်ပြီးတော့ မွန့်မွန့်ခါးလေးကို ကိုင်ပြီး လီးနဲ့စောက်ပတ်တေ့မိအောင် ချိန်နေတယ်။ မွန် ကလဲ ဘယ်ရမလဲ နာအောင်ရိုက်တော့ ဖင်ကို ဟိုဒီဖက် ယမ်းပြီး တေ့လို့မရအောင် လှုပ်ပေးလိုက်တယ်။ မှတ်ပလား ရိုက်ချင်ဦး။ 

အဲတော့မှ ကိုလူစိမ်းက လီးကိုကိုင်ထားတဲ့ လက်ကို လွှတ်ပြီး မွန့်မွန့်ခါးကို ကိုင်ပြီး ငြိမ်အောင်လုပ် ပြီးတော့ ဖင်ကြားထဲကို တံတွေးထွေးချတယ်။ တံတွေးတွေက ဖင်ဝကို ဖြတ်ပြီး စောက်ပတ် အဝ အရောက်၊ မွန်ကလဲ ယောင်ပြီး နွေးသွားလို့ ဖင်အကော့ ကျမှပဲ လီးကို ကော့ဖင်ကို တစ်ချက်ကောက်ပြီး ချိန်သားကိုက် လီးထိုးချပလိုက်တယ်။

ပလစ် ပလစ်

“အားနာတယ်။ ဘာတွေ လုပ်ထားတာလဲ နာတယ်။ ပြန်ထုတ်လိုက် ကိုဟိန်းလတ်”

မွန် နာလွန်းလို့ ကော့နေတဲ့ ဖင်တောင် နံရံကိုကပ်သွားတယ်။ လီးကတော့ အဆုံးမဝင်သေးပါဘူး။ နံရံမှာ ကပ်နေတဲ့ မွန့်စောက်ပတ်ထဲ ဝင်အောင် သူ့အရပ်နဲ့ မတူတဲ့အတွက် ဒူးကို ကွပြီး ပင့်လိုးပြီး ရသလောက်ဝင်အောင်လုပ်နေတယ်။

“တော်ပြီနော် ဟီးးးး ဟီးးးးးးးနာတယ် ခွေးကုလားဟိန်းထက် နှမသားချင်းကိုယ်ချင်းမစာနာ အတင်းလုပ်တယ်”

“ကောင်မ နင်မှ ငါ့ကို မယူချင်တာ။ အခုလိုးနေတာ ငါလိုးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ ဦးလေး အီစမိုင် လိုးနေတာ”

“နင် ယုတ်မာလှချည်လား ငါ့ကို အခုလွှတ် ခွေးကုလား”

ပလောက်

လီးက စောက်ပတ်ကနေ ကျွတ်ထွက်သွားတယ်။

“အလီ ဒီကောင်မကို မျက်လုံးကာကို ချွတ်ပေးလိုက်။ ကုလားလီး ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ မျက်နှာ ချင်းဆိုင်ပြီး လိုးပြမယ်။ နင့်မျက်နှာကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီးလိုးမယ်”

မွန့်ကို အတင်းခုတင်ပေါ်ကို တင်ပြီး BLINDFOLD ကို ခွာလိုက်တယ်။ မြင်လိုက်ရတာ တော်တော်ရုပ်ဆိုးတဲ့ ကုလားကြီးတစ်ယောက်။ မဲနေတာပဲ။ လက်ကတော့ ချည်ထားတာက မလွှတ်သေးတော့ ရုန်းလေ လက်နာလေပဲဖြစ်နေတာ။ ပက်လက်လဲဖြစ်သွားရော အတွန်းခံလိုက်ရလို့ သတိလွတ်သွားတဲ့အချိန် လက် က နောက်ပြန်ချုပ်ထားတော့ ခါးလောက်မှာ ခုနေတယ်။ တော်သေးတာက မွေ့ယာဖြစ်နေတယ်။ အီစမိုင်လဲ အလစ်မှာ ပေါင်ကြားထဲဝင် ပေါင်နှစ်ဖက်ကို အလယ်ကနေလက်နဲ့ထောက်ထားတော့ ပေါင်ကို ဖြဲထားသလိုဖြစ်နေတုန်း လီးမဲမဲကို စိုက်ချပြစ်လိုက်တော့ နောက်တစ်ချက် သေလောက်အောင်နာတယ်။ ဒီတစ်ခါကတော့ အဆုံးထိဝင်တယ်။

“ခွေးကုလား နင့် နှမကို သွားလုပ် အခုပြန်ထုတ် ထွီးးးးး”

မျက်နှာကို တံတွေးထွေးခံရတော့ အီစမိုင်က 

“အေး ထွေး ဒီမှာကြည့် နင်ထွေးလိုက်တဲ့ တံတွေးတွေ နဲ့နင့် ဖင်ဝကို သုတ်ပြီး ဖင်ပါလိုးပစ်မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လက်က မျက်နှာကတံတွေးကိုယူ ခါးအောက်ကနှိုက်ပြီး ဖင်ဝကို သုတ်လိုက်တယ်။ လန့်ပြီး အား မလုပ်ပါနဲ့ဆိုပြီး ခါးက လန့်ပြီးအကော့ အပါ်စီးကနေ ဆောင့်ဆောင့်လိုးတာ ရုန်းရင် ရုန်းတဲ့ဘက်ကို လိုက်ပြီးလိုးတာ။ လိုးနေတဲ့ကြားက နို့တွေကိုလဲ အလွတ်ပေးခံရတာ မဟုတ်ဘူး။ နို့လဲ အစို့ ခံရတော့ မုတ်ဆိတ်ပါပါတော့ အလိုးခံနေရင်းနဲ့ စောက်ပတ်ကလဲ အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိဘူး။ အရည်တွေကော အသံတွေကော ထွက်တာ စုံနေတာပဲ။ မုန်းတယ်။ စောက်ဟိန်းလတ်။ ရင်ထဲမှာ စကားတွေ ရှိပေမယ့် အတွေ့နောက်ကို အသိက လိုက်နေတယ်။ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတဲ့ မွန့်ရဲ့ မျက်နှာလေးက သနားဖို့ထက် ဆွဲဆောင်တဲ့ မျက်နှာလေးမျိူးများ ဖြစ်နေမလား တော့ မသိဘူး။

လိုးချက်တွေကတော့ စိပ်လာတယ်။ ကောင်းလာပြီ။ ငါလိုချင်တာတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီခံစားမှုတွေ မပေးပါနဲ။ နာတယ်။ နာတယ်။ နာတယ်။ ပြွတ်။ နာတယ်။ ကောင်းလာပြီ။ ပတ် ပတ် ပြွတ် ဖတ် ဖတ်။ ကောင်းတယ်။ မုန်းတယ်။ ဒီကုလားကြီးကို။ လရည်တွေ ထွက်လာပြီ။ အားးးး မလုပ်နဲ့။ အများကြီးပဲ မကုန်သေးဘူးးးးးး။ ထွက် နေတုန်းပဲ။ ညှစ်ပေးသလို ဖြစ်နေပြီ မွန်ညှစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မကုန်သေးဘူး။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ။

“ကောင်းတာကွာ အလီ စောက်ရမ်းလိုးကောင်းတဲ့ စော်ပဲ မင်းကံကောင်းတယ်။ စောက်ပတ်က ဖေါင်းတင်းပြီး
 လိုးချက်တွေကို ပင့် ပင့်ခံတာ”

“မဟုတ်ဘူး”

“ဟိန်းလတ်ရယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကြိုးဖြေပေးပါတော့။ လက်တွေ နာလှပြီ။ ဦးလေးရယ် ပြီးရင်လည်း တော်ပါတော့နော်”

“ဟား ဟား ဟား။ အဲလို ပြေပြေလည်လည် ပြောရင် ဖင်တောင် အလကားလိုးပေးလိုက်မယ်”

မချစ်သော်လည်းအောင့်ကာနမ်းတဲ့ ဒီအချိန်မှာ အာခံနေရင် ဘာမှ ထူးလာမှာမှ မဟုတ်တာ။ 

“မွန် ရေသွားဆေးပါရစေ” 

ရေနဲ့ ထိလိုက်ရင် စပ်တယ်။ သေချာတယ်။ အောက်သားလေးတော့ ကွဲသွားပြီ။ စောက်ပတ်တစ်ခုလုံးလဲ နီရဲနေပြီ။ အီးးးး ဟင်။ မျက်ရည်တွေ ကျလာတော့ မထူးပါဘူးဆိုပြီးးး ရေပန်းအောက်မှာ ခေါင်းထိုးပေးလိုက်တယ်။ ခဏနေတော့ ဟိန်းလတ်က လာပြီး ရေချိုးခန်းထဲက ခေါ်ထုတ်သွားတယ်။ တာဝါ လေးနဲ့ယုယု ယယ လာသုတ်ပေးတယ်။ ဟိန်းလတ်ကို ဖက်ပြီး ငိုမိတယ်။ ရက်စက်တယ်။

“ကိုဟိန်းလတ် ဟီး ဘာလို့ ကိုယ့်ချစ်သူ တစ်ယောက်ကို အဲလို လုပ်နေတာလဲ”

“ပြီးတာတွေ လာမပြောနဲ့တော့ မွန် ပြန်စရအောင်”

“တော်ပြီနော် မွန့်ကို သနားရင် အိမ် ပြန် ပါရစေနော်”

“အစောကြီး ရှိသေးတာ ခဏနေဦးနော်”

“ဘာလဲ ဆက် လိုးဦးမှာလားးမလုပ်ပါနဲ့တော့နော်”

“အခုမှ တော့ လာပြီး တားမနေနဲ့တော့ ဦးလေးလဲ အိမ်ရှေ့မှာ အရက် သောက်ပြီး စောင့်နေတယ် သူဝဦးမှာ မဟုတ်ဘူး”

“အောင်မလေးးးး” 

ဆိုပြီး ဒူးခွေကျသွားတော့ ဟိန်းလတ်က ပွေ့ပြီး အိမ်ရှေ့ကို ခေါ်သွားပါတော့တယ်။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်ခဲ့တော့လည်း မွန့်အတွက် အတိတ်တွေ က မလှပပေမယ့် အနာဂါတ်တွေတော့ လှပမယ်ထင်ရဲ့ကွယ်။ အခုတော့ ဘေးနားမှာ လဲ ကိုယ့် ချစ်တဲ့ကိုယ့် အပေါ်နားလည်မှု ရှိတဲ့ အိမ်ထောင်ဘက်လဲ ရှိနေပြီ။ ယောင်္ကျား က GP ဖွင့်ပြီး အလုပ် ကြိုးစားနေတော့ နောက် နှစ်လောက်ဆို ဘွဲ့လွန်တောင် ဝင် ဖြေဖို့ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ 

လူတွေ က ဆရာဝန် ဖြစ်နေတာ ကို မြင်တာ သူပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့အရာတွေကို ဘယ်သူမှ မြင်တာမဟုတ်ဘူး။ မမဆိုရင် အခုလို ရနှစ်ကျော်ကြီး သူပဲ ဒုက္ခခံ ပြီး ကြိုးစားပေးခဲ့တာ။ မွန် ကလဲ ကျေးဇူးသိတတ်တော့ ဆရာဝန်လဲ ဖြစ်ကော ယောင်္ကျား ယူလိုက်ကကော တော်တော် အားကိုးရတဲ့ ညီမလေ။

မောင်ကတော့ အတိတ်က အကြောင်းတွေကို ဘာမှ အပြစ်မတင်တဲ့အတွက် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့တာတော့ လောကကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ ဒါပေမယ့် မောင်နဲ့တူတူအိပ်တဲ့အခါကျတော့ တစ်ခါတစ်ခါတော့ လဲ အားမလို အားမရတော့ ဖြစ်သား။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချစ်နေကြလို့သာ ကြည်နူးမှုနဲ့ အဆင်ပြေ ပြီးမြောက်နေကြတာ။ 

တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း ကျေနပ်အားရမှုဆိုတာတော့ လိုချင်သားရယ်။ ကောင်းမြတ် တစ်ယောက်ကတော့ အချိန်တွေ အကြာကြီး လိုချင်ခဲ့ရတဲ့ မွန် မွန့်ကို အခုလို တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့ရတော့ တစ်လောကလုံးမှာ သူ့လောက်ပျော်တဲ့လူတောင် မရှိဘူး လို့တောင် မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက တွေးတွေးပြီး ပြုံးနေလို့ မ ကတောင် တားရတယ်။ (ကျွန်တော်က မွန့်ကို မလို့ခေါ်တာဗျ) အဲလောက်ကြီး ပြုံးနေရအောင် မောင်ဘာတွေ လုပ်ထားလဲ ပြောလို့ မနည်း မျက်နှာပိုးသတ်ရတယ်။

မင်္ဂလာဦးညလဲ ရောက်ကော တစ်ကိုယ်လုံးကို သေချာကို နမ်း ပွတ်သပ်ပြီး ချစ်ပေးလိုက်တယ်။ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ မ ကို အိပ်ယာပေါ်က ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျေနပ်အောင် ကြိုးစားပေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ တစ်ခုပဲ ကံမကောင်းတာက မရဲ့ ပထမဆုံး လူတစ်ယောက် အဖြစ် ဖြစ်ခွင့်မရှိခဲ့တာရယ်။ အရင်လူနဲ့မ က တော်တော်ကြီး ပက်သက်ခဲ့တာတွေကို မ က ပြောတော့ ပထမတော့ တစ်မျိုးပဲ နောက်တော့ အဲလို ဖြစ်ခဲ့တာလေးတွေကို ပြန်ပြန်မေးပြီး လိင် ဆက်ဆံကြတာ အဲလို အခါမျိုးတွေကျရင် မ ရဲ့ စိတ်တွေ ပိုထလာပြီးတော့ ပြီးမြောက်တာတွေ မြန်မြန်သွားတယ်။ 

ဒီလို အခြေအနေလေးတွေကြောင့်လဲ ကျွန်တော်က ခဏခဏ ပြောပြီး လုပ်ဖြစ်ကြတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ မ သာ စိတ်ချမ်းသာမယ်ဆိုရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခွင့်ပြုထားမယ်လို့တော့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ မ ပျော်ရင် စိတ်ချမ်းသာရင် ကျွန်တော့် ဘဝကြီး ပြည့်စုံပါတယ်။
......................................................................................................................

သက်မွန်တစ်ယောက်တော့ လောကကြီး ကို မေ့ပြီး အင်တိုက်အားတိုက် ဆောင့်လိုး တာကို ခံနေရပြီး ရှက်စရာကောင်းတာဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။ ဟိုတယ်က ကန်တော်ကြီးနားက လူတွေ သိပ်မသိတဲ့ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ စနေနေ့လေးမှာပေါ့။ တစ်ပါတ်တစ်ခါတော့ ဒီကိုလာပြီး ကာမ အလိုတွေ ဖြည့်ပေးနေရတာပေါ့။ စနေနေ့ဆိုတော့ နေ့ဝက်ဆိုပြီး လာတည်းနေတာပေါ့။ 

ကိုထွန်းဆိုတာလည်း ချောချော လှလှ လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အသားမဲ မဲ အောက်သားတစ်ယောက်ပေါ့။ ဟိုးငယ်ငယ်တုန်းက လှေ လိုက်ပြီး အခုကျတော့ လှေ ပိုင်နဲ့ သင်္ဘောပိုင်နဲ့ အစစ အဆင့်မြင့်လာခဲ့သူပေါ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် လှေပေါ်မှာပဲ ကိစ္စပြီးခဲရတာပေါ့။ နောက်တော့ အဲဒါတွေ မလိုတော့ဘူးလေ။ ပိုက်ဆံရှိလာတဲ့ နောက်တော့ ကောင်းကောင်းပဲ စားတော့တယ်။ အပျိုစစ်စစ်တွေကျတော့လည်း အဆင်မပြေဘူး ပြီးတော့ လိုချင်တဲ့ပုံစံမပေးနိုင်တာများတယ်။ ပါကင်ဆိုပြီး သွားမလုပ်နဲ့ သွေးထွက်တာပဲ အဖတ်တင်တယ်။ ကျန်တာတွေ က ဘာမှ ကို မကောင်းတာ။ ပြီးတော့ ပြောရဆိုရတာ ခက်သေး။ 

တော်ပါပြီ။

အခု ဒီဆော်ကျမှ လိုးလို့ကိုကောင်းတာ တော်တော်လဲ အပေးကောင်းတယ်။ ဆွဲနေတာတော့ ကြာပြီ ပေးခဲ့တာပိုက်ဆံဆိုတာ ဆောရီးဗျာ။ အပြောမတတ်လို့။ သူ့ကိစ္စတွေတော့မဟုတ်ဘူး သူ့ညီမ ကိစ္စတွေအတွက် ပိုက်ဆံလိုလို့ ချိတ်ဆက်မိရာကနေ တွေ့ခဲ့တာ တော်တော် တောင့်တဲ့ဆော်။ တစ်ခါတစ်လေကိုယ့်မှာ သင်္ဘောတွေ အတွက် အလုပ်ရှုပ်နေလို့ မတွေ့ဖြစ်တဲ့နေ့တွေဆို လီးကိုတောင်နေတာ။ တော်တော်လိုးလို့ကောင်းတဲ့ဆော် ကလေးတစ်ယောက်အမေ ယောင်္ကျား လဲ ရှိတယ်။ ပိုက်ဆံဆိုတာတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပြောတာကြာတယ်။ သက်မွန်ကို လိုးရတာ လွှတ်ကောင်းပဲ။

ဖေါင်း ဖေါင်း ဖေါင်း ပြွတ် ပြွတ်

“လိုးရတာ သိပ်ကောင်းတယ် သက်မွန်ကော အားးး”

“ကောင်းတယ်”

“ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့်ပေး”

“ဒီလိုလေးလား” 

ကျွန်တော်လည်း လီးကို မွှေ့ထိုးလေး လိုးပေးလိုက်တယ်။

“အင်းးးးး အဲလိုလေး လိုးပေး ထိတယ်ကွာ”

“နောက်တစ်ချီ ပြီးရင် ဖင်လိုးချင်တယ်”

“ကိုထွန်းက အရမ်းလိုးတာပဲ ဖင်လိုးရင် တော်တော် နာမှာ”

“ဒါဆိုလဲ သက်မွန် အပေါ်ကနေ နေပေးလေ သက်မွန်ဖင်လေးက သိပ်လိုးကောင်းတာ ဖင်ထဲကိုလဲ လရည်တွေ ထည့်ပေးထားမယ် ပြန် မထုတ်နဲ့ အိမ်ယူသွားနော်”

“တော်ပါ ယောင်္ကျားနဲ့လိုးတုန်း လရည်တွေ ဖင်ထဲက စီးကျလာမှ ဟုတ်ပေ့ဖြစ်နေမယ် အရင်တစ်ခေါက်တုန်းကလဲ လရည်တွေ စောက်ပတ်ထဲ ကျန်လို့ မနည်း မရိပ်မိအောင် ပြောရသေးတယ်”

“အားသက်မွန် ခါးလေးပြန်ကော့ပြီး တောင့်တောင့်လေးနေပေး တစ်ချက်ချင်း လီးဝင်တာ ကြည့်ပြီး လိုးချင်လို့”

“သဘော အားးး ကိုထွန်း အဆုံးထိ ခဏလောက် ထည့်ထားပေးကွာ ဒီမှာ ကောင်းနေပြီ ဟားးး ပြီးပြီကွာ”

သက်မွန် စောက်ပတ်လေးက ညှစ်တာကို မခံစားနိုင်တာနဲ့ လီးကို ကော့အထိုး မှောက်ခုံလေးဖြစ်သွားတာနဲ့ အားရပါးရ ရိုက်ချက်ပြင်းပြင်းလေး အဆက်မပြတ် ရိုက်ပေးလိုက်တယ်။ ဒီကောင်မ လိုးရတာ စိမ့်နေတာပဲ။ လရည်တွေ ဆိုတာ ညှစ်ညှစ်ယူတာ။ စောက်ပတ်ကိုက ညှစ်အား သိပ်ကောင်းတာ။ ဒါကြောင့်လဲ အပတ်တိုင်း စနေဆို ဦးထွန်းလာမယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ 

ဟိုတယ်ကကောင်လေးတွေဆိုတာ အခန်းကို ထောင့်ခန်းပဲပေးတာ။ ဒီကောင်တွေ ချောင်းနေတာလဲ သိတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ အခန်းက အတည်တကျမဟုတ်ဘူး။ နောက်တော့ စနေဆို ဒီအခန်းပဲ ပုံသေဖြစ်နေပြီ။ ဟိုတယ်က ကောင်လေးတွေ ချောင်းနေတာသိတော့ လိုးရတာ ပိုကောင်းတယ်။ သက်မွန်အော်တာလည်း တော်တော်ကျယ်တယ်။ ဂျပန်မတွေထက်တော့ မလျော့ဘူး။ အော်သံလေးကြောင့်လဲသဘောကျတာ ဖြစ်မယ်။ ချောချော လှလှ တောင့်တောင့်လေး အပေးကောင်းလေး။ နှစ်ချီပြီးစားတာတောင် မရိုးနိုင်သေးတဲ့ ကောင်မလေး။ သူ့ညီမကိုပါ စားချင်တာ အိမ်ကို သွားရင် မတွေ့လို့။ မဆုံဖြစ်တာများပါတယ်။

“ကိုထွန်း ပြီးရင်လဲ ထတော့ ဒီမှာ ပိနေပြီ”

“ဒီအတိုင်းလေးပဲ နေဦး အရည်တွေ ကို ညှစ်ထား မထွက်စေနဲ”

“ကိုထွန်းကလဲ ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး အရမ်း အနိုင်ကျင့်တာပဲ”

“မှောက်ခုံလေး အိပ်နေ ဒီအတိုင်းလေး ကြည့်နေချင်လို့”

“ပြီးရော”

ကိုထွန်းလဲ Room Service phone ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။

“မင်္ဂလာပါ အကို ဘာများသုံးဆောင်ချင်ပါလဲ”

“အေးးးး ဘီယာ နှစ်လုံး tiger ပဲ ပေး ပြီးတော့ ကြက်သားလုံးကျော် shark တစ်ဗူး ပေး၊ အကို လက်ကျန်ပေးထားတဲ့ Double Black ပါ ချပေးး ကွာနော် ညီရာ။ ပြီးတော့ အရင် ပို့နေကျ ကောင်လေးပဲ ပို့ခိုင်းလိုက်ကွာ”

“အကို မောင်လွင်က နားတယ်။ အကို ကျွန်တော်တော့ မေးကြည့်ဦးမယ်။ တခြားလူ ပို့ရင်ကော အဆင်ပြေလားအကို”

“ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ပို့နေကျ လူပဲ ကောင်းပါတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ အကို ကျွန်တော် ကြည့်လုပ်ပေးပါ့မယ်”

“အေးကွာ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါဦး”

“ဟုတ်အကို ကျွန်တော်တို့အဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးပါ့မယ်”

“မြန်မြန်လေးတော့ လုပ်ကွာ နော်”

“ဟုတ်အကို ဒါပဲနော်”

“မောင်လွင် ဟေ့ကောင် ထတေ့ာ”

“ဟား ငါလိုးမ မင်းအမေသေလို့လာ ခေါ်နေတာလား”

“အေး မင်း အဖေ ခေါ်ခိုင်းလို့လာခေါ်တာ”

“လီးလား။ မလာဘူးကွာ”

“ဟေ့ကောင် ထတော့ ကိုထွန်း ရောက်နေလို့ လာခေါ်တာ ဟ မှာတာတွေသွားပို့ရမယ်”

“ငါဒီနေ့နားတယ်လေကွာ ရတယ်။ သွားပို့ လိုက်မယ် ငါ့လီးကွာ ညတုန်းက အောကားကြည့်တာ ကောင်းတာကွာ ကြည့်ဦး လီးတောင် ခုထိ မကျသေးဘူး”

“ဘောစိကော”

“မရှိဘူး မနက်ထဲက မင်းဘာသာ သွား”

“အေး ကိုထွန်း စော်ကြီးက မိုက်တယ်နော် အပေးကောင်းချက်ကွာ”

“မင်းဘယ်လိုသိလဲ”

“ဒီလိုပဲပေါ့ကွ”

“လစ်ပြီ ဟေ့ကောင် ကောင်တာမှာ လူမရှိဘူး”

“မင်းတစ်ယောက်ထဲလား”

“အေး နားတဲ့ကောင်တွေ များနေတယ် မင်းတောင် ရှိလို့တော်သေးတယ်”

“ဟေ့ကောင် ငါ ကိုထွန်း တစ်ခန်းပဲ ပို့မှာနော်”

“အေးပါ ပြီးရင် ပြန်အိပ်တော့”

“အေးးးးးး”

ဒေါက်ဒေါက်ဒေါက် Room Service

“အေး လာပြီ”

“စားစရာတွေလာပို့နေပြီ တော်ပြီ ထတော့မယ်”

“အဲအတိုင်းပဲနေနော် ပြောထားတယ်”

“အထဲမှာ အရည်တွေကော”

“တော်ပြီကွာ”

“လေကုန်တယ်။ ငြိမ်ငြိမ် ခဏလေးနေ”

“အေးလာပြီ ညီလေး ရေ အေး ဝင်ခဲ့လိုက်ကွာ မင်းပဲ ဘီယာထည့်တော့ တံခါးကိုတော့ လော့ချလိုက်”

“ဟာ” 

စော်ကြီး ဖင်ပြောင်ကြီးနဲ့ လီးပဲ ကွိုင်တတ်တော့မှာပဲ။ ဟဟ ဘဲကြီးက မျက်လုံးမှိတ်ပြနေတယ်။ ဘာအထာလဲကွ။ သူတောင် အလှူပေးနေတာပဲ ကြည့်တယ်ကွာ။

“မိုက်လားး ညီ”

“ဗျာ”

“ဟိုမှာလေ။ ငါ့စော်လေ။ မိုက်လား ခုနကမှ ငါလိုးပြီး လရည်တွေ အပြည့်ထည့်ထားပေးတာ”

“ဟာ ကိုကြီးကလဲ မနောက်ပါနဲ့ အမ ရှက်နေပါ့မယ် ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး”

“မင်းကလဲ လာရှက် နေသေးတယ်။ ဘီယာထည့်ပေးဦးလေ”

ရှက်လိုက်တာ လူဆိုးကြီး သက်မွန်တစ်ယောက် ရှက်လို့မျက်နှာတောင် မဖော်ရဲဘူး။ ပြီးရင်တော့ တွေ့မယ်။
ကျွန်တော်လဲ အမ ဆီက မျက်နှာလွှဲပြီး ဘီယာထည့်ပေးတော့ 

“အကို နှစ်ခွက်လား”

“အေး နှစ်ယောက်ဆိုမှတော့ မင်းက ဘယ် နှစ်ခွက် ထည့်ချင်လို့လဲ”

“ဟဲဟဲ အမ မသောက်ဘူး ထင်လို့”

“သောက်မှာ ကဲ မင်းလက်ထဲက ခွက် ကို အမကို ပေးလိုက်”

“ဗျာ”

“နားမလည်ဘူးလား ပေးလိုက်လေ”

“ဟုတ်”

သက်မွန်လဲ မထူးတော့ဘူး ဆိုတော့ လက်ဖဝါးနဲ့စောက်ပတ်ကို အုပ်ကိုင်ပြီး ထလိုက်တော့တယ်။ ကိုထွန်းကိုမှ မလွန်ဆန်နိုင်တာ။ ဟ ထွက်ကျကုန်ပြီ စောက်လရည်တွေကလဲ။ ဖင်ပြောင်နဲ့ ဟိုတယ်။ စားပွဲထိုးရှေ့မှာ လရည်တွေ အပြည့်နဲ့ ထ ထိုင်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် နေရခက်တယ်။ ဆိုတာ အခုမှ ပဲ ခံစားဖူးတော့တယ်။ လှလိုက်တဲ့ စော်ကွာ။

“သက်မွန် ဘီယာခွက် ယူလိုက်”

“ညီလေး မင်းနုတ်လုံတယ် မလား”

“ဟုတ် ဘာခိုင်းမလို့လဲ မသိဘူး”

“အေး သက်မွန်ရေ ဘီယာသောက်တော့ ညီ မင်း စားပွဲပေါ်က Tissue Box လေး ယူလိုက်”

“သက်မွန်ရေ မောင်လေးက လရည်တွေ သုတ်ပေးမလို့ ပေါင်ကားပေးလိုက်”

“ဟာ မဟုတ်တာ ကိုထွန်းကလဲ”

“ညီလေး သွား သန့်ရှင်းပေးလိုက် မင်းဆီမှာ စနိုးတာဝါ ကော ရှိလား”

“ရှိတယ်။ အကို ရေခဲ သေတ္တာ ထဲမှာ ကွိုင်ကော စနိုးတာဝါကော ရှိပါတယ်”

“မင်း အမကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးလိုက် ရတယ်မလားးး”

“အကို ကလဲ လာနောက်နေတယ်။ အကို နဲ့ အမ သာ သဘောတုူရင် ကျွန်တော်လုပ်ပေးမှာပေါ့ ကျွန်တော်က ဘာနာစရာရှိလဲ”

“အေး ဒါဆိုလဲ မင်း အမကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးလိုက်တော့”

“ကိုထွန်းးးးးးးး မကောင်းဘူးကွာ”

“ဘာမကောင်းတာလဲ မောင်လေးက အကောင်းနဲ့ရှင်းပေးမှာကို မရစ်နဲ့တော့ ပြောတော့ ကိုထွန်း ကျေနပ်မယ် ဆိုရင် ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်ဆို အရင်တုန်းက စကားတွေ မေ့ သွားပြီလား”

“အကို အမ ခွင့်မပြုရင်လဲ မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်တော်သွားတော့မယ် အကို လိုတာရှိရင် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ”

“နေပါဦးဟ မင်းကလဲ ဧည့်သည်စိတ်ချမ်းသာအောင် လုပ်ပေးရဦးမယ်လေ”

“ဟုတ်အကို ကျွန်တော်က အမ ကို အားနာလို့ပါ”

“ရတယ်။ ကိစ္စမရှိဘူး လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပေးလိုက် ငါ ဘီယာသောက်လိုက်ဦးမယ်”

ကိုထွန်း ဘီယာ သောက်ဖို့စားပွဲခုံဘေး က ခုံမှာ ထိုင်ပြီး တီဗွီ လိုင်းဖွင့်တော့ ဒီဟိုတယ်လေးရဲ့ ဝန်ဆောင်မှု တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ ချန်နယ် တစ်လိုင်းမှာ အောကားပါ ထည့်ထားပေးတော့ ကိုထွန်းလဲ အသံကို နည်းနည်းကျယ်ပြီး ဘီယာလေးသောက် အရက် လေး တစ်ငုံ ငုံ ကြက်သားလေး တစ်ဖက်လောက် ဝါးပြီး ဇိမ်ကျနေတယ်။ ဒီမှာတော့ ရှက်လို့ရင်တွေတောင်တုန်တယ်။ ညီမလေးအရွယ်လောက်ရှိတဲ့ ကောင်လေး ကိုယ့်ပေါင်ကြားထဲဝင် ပြီးတော့ စောက်ပတ်ကို သုတ်ပေးမယ်ဆိုတော့ ပြီးတော့ သူက နုတ်လုံဦးမှ တော်ကြာ ဟိုတယ်က သူတွေကို ပြန်ပြောရင် ဒုက္ခ တွေတော့ ဖြစ်တော့မှာပဲ။

“မမ ပေါင်လေးဟပေးနော် ကျွန်တော် မလုပ်ပေးရင် အကို က ပြောနေဦးမယ် မမကို ဆူနေပါ့မယ်”

“ဖြည်းဖြည်းပဲ လုပ်နော် လက် ကို အရင်သွားဆေးလိုက် နောက်ပြီးတော့ ဒီလိုလုပ်တာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့နော် အမ တောင်ပန်းပါတယ်။ သူ့ကို မလွန်ဆန် နိုင်လို့သာ”

‘ဟုတ် အမ ပေါင်လေး ကာပေးနော် ပြီးတော့ လက်လဲ ဖယ်ပေးနော်”

“လက်ဖယ်လိုက်ရင် ထွက် ကျ လာလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်အမ”

မောင်လွင်တစ်ယောက် သက်မွန် ဖင်ကြားအောက်ကနေ ပြီးတော့ tissue လေး သုံး လေးရွက် လောက် ထပ်ပြီး တော့ သက်မွန် ရဲ့ လက် လေးကို ကိုင်ပြီး ဖယ်ခိုင်းလိုက်တော့ သက်မွန်လဲ ရှက် ရှက်နဲ့ မျက်လုံးလေး မှိတ်ပြီး ခုတင်ပေါ် လက်ထောက် ပြီး လှန်ချလိုက်တယ်။ ရှက်နေလို့လဲ ပြီးတာမှ မဟုတ် တာ မြန် မြန် လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပြီး သွားတော့လည်း ပြီး တာပါပဲ။ 

စောက်ဖုတ်ကတော့ ကွာ ဖေါင်းပြီး ယောင်ကိုင်းနေတာပဲ ဒီဘဲကြီး တော်တော် ချထားလို့များလား မသိဘူး။ Tissue လေးနဲ့ သေသေချာချာ သုတ်ပေးလိုက်တော့ ခြေထောက်လေးတွေ ဘေးကို ပိုကားသွားတယ်။ အကဲစမ်းသလို ဘာလိုလို နဲ့ လက်ချောင်းလေး တွေနဲ့ စောက်ပတ်ကို တို့ကြည့်လိုက်တယ်။ အိနေတာပဲ။ လက်ချောင်းမှာ လရည်တွေ ပေနေတော့ ဖင်ဝလေးကိုပါ မသိမသာ တို့ကြည့်တော့ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။

“ညီလေးဟေ့ကောင်”

“ဗျာ”

“ဘာလို့မင်းအသံတွေက တုန်နေတာလဲဟ ဘယ်လိုလဲ ငါ့ကောင်မလေး စောက်ပတ်က လှလား”

“ဟုတ် အကို”

“မင်း ကလဲ ရဲရဲ တင်းတင်း ပြောစမ်းပါ လှ လို့လှတယ်ပြောတာ ရှက်စရာမှ မဟုတ်တာ”

“ဟုတ်အကို အကို့ကောင်မလေး ရဲ့ စောက်ပတ် က အရမ်းလှတယ်အကို အမွှေးလဲ မရှိဘူး ဖေါင်းပြီးတင်းနေတာပဲ လုပ်လို့တော်တော်ကောင်းမဲ့ပုံပဲ” (အဲလို ပြောစေချင်တာမလား ပြီးရော)

“အေးကွာ အဲလိုပြောစမ်းပါကွာ”

“ဟေ့ မင်းရှင်းပြီးရင် ဖယ်တော့”

“ဟုတ်အမ”

“ကိုထွန်း သက်မွန် Restroom သုံးဦးမယ်”

“အင်းသွားလေ”

“ဘယ်လိုလဲ ညီ မင့်အမ ဖင်လုံးလေးတွေ ကော မိုက်လား”

သက်မွန်လဲ ကိုယ်လဲ အထ ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ဆိုတော့ တာဝါလဲ ရေချိးခန်းမှာ မယူထားတော့ အဲလိုလဲ အပြောခံရတော့ စောက်ဖုတ်ထဲတောင် ကျင်သလိုကြီး တစ်ယောက်က အမြဲတမ်း လိုးနေကျ ကျေးဇူးရှင် လူ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဟိုတယ်။ ဝန်ထမ်းဆိုတော့ တစ်ခါမှလဲ အဲလို မပြောခံဘူးတော့ ရှက်လဲ ရှက်ရှက်နဲ့ ရေချိုးခန်းထဲ သွက်သွက်လေး ဝင်ပြီး ရေပန်းကို ဖွင့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကို ရေနွေးနွေးနဲ့ စိမ်ချိုးပြီး တော်တော်ကြာနေပြီးမှ ထွက်မယ် စိတ်ကူးလိုက်တယ်။ ဒါမှလဲ ဟိုကောင်လေးလဲ ပြန် ပြီးမှ ကိုထွန်းကို စိတ်ကောက်ရမယ် ပိုက်ဆံကလဲ လိုနေပြီလေ။ ဒီနေ့ပေးမယ် ပြောထားတယ်။ ကလေးတစ်ယောက် စရိတ်နဲ့ ညီမ ဆရာဝန်ဖြစ်အောင် လိုက်လျော ပေးလိုက်ရတဲ့ အရာတွေ ဘဝမှာ တော်တော် များနေပြီ ယောင်္ကျားလဲ မသိအောင် အသုံးစရိတ်တွေလဲ တော်တော်လေး ရုန်းကန်နေရသေးတယ်။

“ကဲထိုင်ပါဦးဟ မင်းက အလုပ်ရှိသေးလို့လား”

“မရှိပါဘူး ကျွန်တော်ဒီနေ့မှ နားတာ အကို အခုလဲ အိပ်နေရင်း အကိုခေါ်လို့ထလာတာ”

“မင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ မေးမယ် မင်းစားချင်လား ငါ့ ဇယားလေးကို”

“ဟာအကို ကလဲ မကောင်းပါဘူး မလုပ်ပါနဲ့”

“မကောင်းလို့ပဲ မင်းခုနကတောင် ငါ့ ကောင်မလေးရဲ့ စောက်ပတ်တောင် သေချာကြည့်ထားသေးတာပဲ ကိုင်တောင် ကိုင်သေးတာပဲ”

“ဟာ အဲဒါကတော့ အကို ပဲ ကိုင်ခိုင်းပြီးတော့”

“ထားပါတော့ ငါက လို းခိုင်းရင် မင်းလိုးမလား”

“အကိုကလဲ ဘယ်သူက အမလို အမိုက်စားလေးကို မလုပ်ချင်ပဲ နေပါ့မလဲ”

“ဒါဆို လုပ်ချင်တယ်ပေါ့”

“ဘယ်ပြောကောင်းမလဲ အကိုရာ”

“မင်းက အဖြစ်ကော ရှိပါ့မလား ငါပေးလိုးရင်တောင် ငါ့ကောင်မလေး စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်အောင် လိုးပေးနိုင့်ပါ့မလား”

“ဘယ်ပြောကောင်းပါ့မလဲ အကို ရာ ညတိုင်း စော်ချနေတာပါ အကိုရာ စော်ကြည်အောင်တောင် ဂေါ်လီတောင် ပတ်ပတ်လည် ထည့်ထားတာ”

“မင်းက ရုပ်လေးကြည့်တော့ ထင်တောင် မထင်ရဘူး ဂေါ်လီတွေ ဘာတွေနဲ့ပါလား”

“အကိုကလဲ အရက်လေးသောက်ပြီးလိုးတောင် အကို့စော် အသာလေး နာရီဝက်မကအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်”

“ဟုတ်မှလဲ လုပ်ပါ မောင်ကာလုရယ်”

“တကယ်ပြောတာ အကို အကို့စော် ကောင်းလွန်းလို့ အော်နေစေရမယ်”

“မင်းပြောတော့ မင်းစကားပေါ့ အဲတော့ မင်းလိုး တကယ် ကောင်းအောင်ဆော်ပေးနိုင်ရင် မုန့်ဖိုးပါ ပေးမယ် အများကြီး ပေးမယ်”(အဲလိုကောင်လေးကို စိတ်ကို ဆွပေးမှ သက်မွန်ကိုတကယ်တီးမှာ အဲဒါမှ အောကားထက်ကောင်းတာကို ကြည့်ရမှာ အဲလို လုပ်ချင်နေတာကြာပြီ)

“အကို သေချာရင် ပြီးတာပဲ အမကို ချနေတုန်း အကို ကကြည့်နေမှာလား”

“အေးပေါ့ကွ အဲလို ချတာကြည့်ချင်လို့လဲ မင်းကို ချခိုင်းတာပေါ့ကွ”

“အမကကော သဘောမတူရင် အော်ဟစ်လိုက်ရင် ကျွန်တော်ထောင်ကျမှာပေါ့”

“ဟေ့ကောင် ဒီကောင်မကို ငါပိုင်တယ်”

“ရော့ ခွက်ထဲကိုယ့်ဖာသာ ထည့်သောက် မူးပြီးမှောက်သွားရင်တော့ မင်းကို ငါ ဖင်ပြန်ချမယ်”

“မလုပ်ပါနဲ့ အကို အရက်က ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း ချရတာလောက် ကျွန်တော် မကြိုက်ပါဘူး”

“အေး မင်းမချခင် ငါ့စော်ထွက်လာရင် မင်း မချခင် ရေချိုးလိုက်ဦး သူက အသန့်ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကွိုင်လဲ ယူထားဦး ဒီတိုင်းတော့ ငါပေးမချဘူး ရေချိုးပြီး ကွိုင်ယူပြီး ပြန်လာခဲ့ ခုသွားတေ့ာ”

“ဟုတ်အကို ကျွန်တော် ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်”

“အေး တံခါးခေါက်လိုက် ဘီယာ နှစ်လုံးလောက်ပါ ထပ်ယူလာခဲ့”

...........................................................................................
ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

“အေး ဝင်လာခဲ့ ကွာ”

“သက်မွန့်ကတော့ ရေချိုးခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတယ် ပြီးတော့ မင်းမှုတ်လို့ရတာပေါ့”
“အာ အကိုကလဲ”

“ဘာလဲ မင်းမမှုတ်ဘူးလား”

“ကျွန်တော်က မမှုတ်ဘူး တန်းလိုးတာ လီးပြပြီးတော့ကို တန်းလိုးတာ ကျွန်တော့်လီးမြင်တာနဲ့ စောက်ရည်ထွက်တယ်”

“ဟုတ်ပါ့မလား ငါ့ကောင်ရာ”

“အကို ကြည့်ကြည့်လေ”

“အေးဒါဆိုလဲ သက်မွန့်ကို သွားခေါ်တော့မယ်”

 ဒေါက်ဒေါက်

“သက်မွန် ပြီးပြီလား”

“အင်း ကိုထွန်းပြီးပြီ”

“လာတော့ ကြာနေပြီ အအေးပတ်တော့မှာပဲ”

“လာပြီ ဆိုမှပဲဘယ်လို ဖြစ်နေလဲမသိပါဘူးး တကယ်”

တာဝါနဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်လောက် လုံအောင်ပတ်ပြီး ရေချိုးခန်းက ထွက်လိုက်တော့ အခန်းထဲမှာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတစ်ထည်ပဲ ဝတ်ထားတဲ့ကောင်လေးကို ခုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ကိုထွန်းနဲ့ စကားပြောတာ တွေ့ရတယ်။ အောင်မာ ကို ထွန်း က အလိုလိုက်လို့ အရက်ခွက်ကိုပါ ကိုင်ပြီး သောက်နေသေးတယ်။ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့ WAITER ကောင်လေးကို အဲလို ခုတင်ပေါ်ထိုင်ခိုင်းရတာလဲ။

“သက်မွန်လာ ရော့သောက်”

“မသောက်ချင်ပါဘူး ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

“ရော့ပါ သောက်ဆိုသောက် အရက်နဲ့ကျွဲရိုင်း ရောပေးထားတယ်။ ပြီးတော့ အစားလေးနည်းနည်းလဲစားဦး”
ဘာတွေမှန်းလဲ မသိဘူး မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တွေတော့ ရနေတယ်။ ဘုရားဘုရား ဟိုကောင်လေးကိုများ ငါ့ကို လုပ်ခိုင်းမှာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တာပဲ ဒါဆို ဘာလို့ဘာလို့ ဟိုကောင်လေးက အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ထားတာလဲ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် အရက်သာက်ပစ်မယ်။ Buttom ‘s up သောက်လိုက်တယ်။ ရင်ထဲမှာ ပူဆင်းသွားတာပဲ ကြက်သားဖတ် သုံးလေးဖတ်လောက် ဝါးပလိုက်တယ်။ သွေးတွေတောင်ပူတယ်။

“နောက်တစ်ခွက်ပေး”

“လုပ်လှချည်လား သက်မွန်ရယ် ဖြည်းဖြည်းပေါ့”

“ဖြည်းဖြည်းတွေဘာတွေ မသိချင်ဘူး မူးတာပဲကောင်းတယ်”

“အေးချကွာ ရော့ မင်းအမကို စပ်ပေးလိုက် ပျော့ပျော့လေးစပ်”

နောက်တစ်ခွက်လဲ အရင်တစ်ခွက်လိုပဲ သောက်ချလိုက်တာ လူလဲ ကောင်းသွားတော့တာပဲ။ 

“ကောင်လေးစတော့လေ” 

ကောင်လေးကို ပေါင်သားလေးတွေကို လာကိုင်တယ်။ “ဖေါင်း” လက်ကို ပုတ်ချလိုက်တယ်။

“သက်မွန် အကို သက်မွန်နဲ့ကောင်လေး လိုးတာကြည့်ချင်တယ်”

“ကိုထွန်းက လူကို ဘယ်လို မှတ်နေလဲ ဖာသည် မဟုတ်ဘူးနော် လူတကာနဲ့အလုပ်ခံတဲ့ ကောင်မ မဟုတ်ဘူးနော်”

“ဖာသည် မဟုတ်လို့လဲ ကြေးကြီးကြီး ပေးပြီး ဝယ်ထားတာလေ။ မင်းကို ငါပိုင်တယ်။ မင်းယောကျာၤးက အိမ်မှာ မင်းကို ပိုင်ပေမယ့် ဒီအခန်းထဲမှာတော့ ငါပိုင်တယ်”

“အဲလို ပြောပြီး လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့မရဘူးလေ”

“ရတာပေါ့ မင်းနဲ့ငါ သဘောတူညီမှုတစ်ခုရှိတယလေ။ ငါ ကျေနပ်မယ်ဆို မင်း ဘာမဆို လိုက်လျောမယ်ဆို”
“အဲဒါက ဒါတွေ မပါဘူးလေ”

“ပြောခဲ့လို့လား ဘာမဆိုလေ”

“ဟာ မသိတော့ဘူးကွာ ရှင်က လူကို တန်ဖိုးမထားဘူး”

“တန်ဖိုးထားလို့ အခုလို ဟိုတယမှာ လုပ်တာလေ။ တန်ဖိုးမထားရင် လမ်းဘေးမှာ လုပ်မှာပေါ့”

“လုပ်ဟာာ မသိတော့ဘူး လုပ်ချင်တာသာလုပ်တော့ နောက် ဘယ်တော့မှ လာမတွေ့တော့ဘူး”
“အခုတော့ လိုးခံလိုက်ဦး”

“ရှင်ကြည့်ချင်တယ် မလား ကြည့် ကြည့် နှမသားချင်းကိုယ်ချင်းမစာတဲ့လူကြီး”

“ကောင်လေး စတော့လေကွာ မင်းကလဲ လိုးချင်တာလဲ တစ်ပိုင်းကိုသေလို့ လိုးပါတော့ဆိုမှ”

“ဟုတ်”

သက်မွန်ဆိုတဲ့အမရဲ့ ပေါင်လေးတွေ ကိုင်တော့ အမက ပက်လက်လှန်ချပြီး ခေါင်းအုန်းကို မျက်နှာပေါ်အပ်ထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်လဲ ဘယ်ရမလဲ တာဝါကို ဆွဲခွါ ချပြီးတော့ နို့သီးလေးတွေကို ကိုင်ကြည့်လိုက်တယ်။ တင်းနေတုန်းပဲ ခေါင်းလေးတွေက ထောင်လာတယ်။ တစ်ချက်လောက် အားရပါးရ စုံကိုင်ပြီးတော့ အားရပါးရ ညှစ်လိုက်တယ်။ အားးးး ခေါင်းအုန်းအောက်က အော်သံလေးက လုံးပြီးထွက်လာတယ်။ 

ဟိုဘဲကြီးတော့ အောကားကြည့်သလိုကို သေချာထိုင်ကြည့်နေတာ သေချာ လိုးရမယ်။ အလကားရတာ ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ တစ်ခါတစ်လေမှ စားရတာ စားနေကျ ဖာသည်မတွေလို မဟုတ်ဘူး။ ပေါင်လေးကို အသာဟပြီး ကြည့်လိုက်တော့ လီးက လဲ အလိုက်တသိနဲ့ ခုနက မပျော့မမာ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံကနေပြီး တန်းပြီး မတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
အချိန် ဆွဲနေလို့မဖြစ်ဘူးဆိုပြီးတော့ ပါလာတဲ့ ကွန်ဒုံးကို စားပွဲပေါ်ကလှမ်းယူလိုက်တယ်။ 

ကွန်းဒုံးကလဲ အကောင်းစားဆိုတော့ Tiger Type လေ။ အဖုလေးတွေလဲ ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဒုတ်မှာလဲ ဂေါ်လီက ထည့်ထားတာ ခြောက်လုံး။ တိုက်လုံး ခိုက်လုံး မိုက်လုံး ဆိုပြီး နှစ်လုံးစီထည့်ထားတာ နောက်ဆုံးအလုံးက ထည့်ထားတာ နှစ်ပါတ်လောက်ပဲရှိသေးတယ်။ ဖာတွေဆိုတာ အရင် ၅လုံးလောက် ထည့်ထားတာတောင် လီးထည့်လိုက်ရင် တွန့်တွန့်သွားတာ အခုစော်ကြီးကော ဘာခံနိုင်မှာ မို့လဲ။ ကောင်းကောင်းလေး လိုးပြစ်မယ်ဆိုပြီး ကွန်ဒုံးကို စွပ်လိုက်တယ်။ ပေါင်ကြားထဲကို ဒူးနှစ်ဖက်နဲ့ဝင်တော့ ခြေထောက်တွေက သိပ် အများကြီး မဟုတ်ပေမယ့် ကားတော့ ကားပေးတယ်။ လီးကို အသာကိုင်ပြီး စောက်ဖုတ်ဝကို တေ့ပေးလိုက်တော့။

“အင့်”

Waiter ကောင်လေးကတော့ စောက်ဖုတ်ကို လာတေ့တော့ တမျိုးကြီးပဲ လန့်တာလဲပါတယ်။ ကွန်ဒုံးကောပါရဲ့လားဆိုပြီး လက်ကို ပေါင်ကြားထဲနေ စမ်းမယ်လုပ်တော့ 

“ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့ ကွန်ဒုံးပါတယ်” (ကိုထွန်းက သက်မွန်စိတ်ကို သိနေသလိုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်) 

ကျွန်တော်လဲ သူ့လက်မရောက်ခင်မှာပဲ လူကို ခပ်ကွကွလုပ် ပေါင်ကိုကားအောင်လုပ်ပြီး စောက်ဖုတ်ဝကို ဖိချလိုက်တော့။ 

“ဟာာ မင်းကလဲ လီးတောင် ဝင်အောင် မထည့်တတ်ဘူးလား”

သူ့လီးက ဘယ်လိုကြီးလဲ ချောချောကြီးလဲ မဟုတ်ပါလားးးး။ အားးးး ဝင်လာပြီ သူ့ဒစ်ကြီးဝင်လာပြီ ပုံမှန်ပါပဲ။ အားးးးး နာတယ်။ အထစ်ထစ်တွေနဲ့ ဘယ်လိုကြီးပါလိမ့် ဂေါ်လီတွေထည့်ထားတာလား မသိဘူး။ အားးးး ဝင်လာပြီနော် တစ်မျိုးကြီးပဲ အတွင်းသားတွေ လိပ်ဝင်သွားတယ်။ နောက်တစ်ထစ်လာပြန်ပြီ နာတယ်။ အစိကို ထွသွားပြီ။ အားးးး အဆုံးထိဝင်လာပြီ နောက် စောက်ပတ်နားမှာ နောက် တစ်ခေါက် အလုံးကြီးနဲ့။ သေချာတယ်။ ဂေါ်လီပါတဲ့ လီးနဲ့ အလိုးခံရပြီ။ ပြန်ဆွဲထုတ်မလို လုပ်တယ်။ မလုပ်ပါနဲ့။

“မောင်လေး နေပါဦး မထုတ်ပါနဲ့ဦး ခဏလောက် နေဦးနော်”

“ဘာလဲ ကျွန်တော့်လီးကို အမ စောက်ပတ်ထဲမှာ စိမ်ထားပေးရမှာလား”

“ဟုတ်တယ်။ ဟာ အခုမှလဲ တွေ့သေးတယ်။ စကားလုံးသုံးတာ ရိုင်းလိုက်တာ”

သက်မွန် စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ ခေါင်းအုံးဖယ်ပြီး ကောင်လေး မျက်နှာကိုကြည့်တော့ စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့ မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ 

“မမ” 

“ဘာလဲ” 

ကျွန်တော်လဲ အသည်းယားဖို့ကောင်းတဲ့ မျက်နှာလေးကြောင့် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ငြိမ်အောင်ကိုင်ပြီး Kissing ဆွဲပလိုက်တယ်။ 

“မလုပ် အွန်းးးးးးးးးးးး” 

“ပြွတ်” 

အားရပါးရ နုတ်ခမ်းတွေကို မလွတ်တမ်း နမ်းပလိုက်တယ်။ နုတ်ခမ်းတွေက တော်တော် ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူ့ရဲ့ စောက်ပတ်လေးတွေလိုပါ ပါးပါးလေးနဲ့ လီးကို တစ်ဝက်လောက် ဖင်ကြွပြီး ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြန်ပြီး အဆုံးထိ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။ နုတ်ခမ်းသားလေးတွေ လိပ်ပြီး ပါလာတယ်။ အဲလို လေး ငါးချက်လောက် လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ လီးကို ဆွဲထုတ်မယ့် အချိန်တွေ ကျတော့ စောက်ဖုတ်သားကို ညှစ်ပြီး ထွက်မသွားအောင် လုပ်ပေးတာကို တော်တော် သဘောကျတယ်။

“ကောင်းတယ် အကို အကို့စော် အရမ်းလိုးလို့ကောင်းတာပဲ”

“အင့် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”

“လိုးကောင်းလို့ကောင်းတယ်ပြောတာ အမကလဲ”

ပတ် ပတ် စွိ ဖေါင်း

“အားးး ဖြည်းဖြည်းလုပ်နာတယ်။ ထိတယ်ကွာ အကုန်လုံးထုတ်ပြီး အဆုံးထိတစ်ချက်ချင်းစီပြန်ထည့်ပေး”

“ဒီလိုမျိုးလားးး”

“ဟုတ်တယ်။ ကောင်းတယ်။ လုပ်ပေးပါဦး ကိုထွန်း ကျေးဇူးပဲ ပြီးပြီ ပြီးပြီ ထွကိကုန်ပြီ”

“ကျွန်တော် မပြီးသေးဘူး”

“ခဏလေးနော် ဒီအတိုင်းလေး စိမ်ထား"

“အင်းးးးးး” (တကယ်ညှစ်တဲ့ စောက်ပတ်ကွာ)

ကိုထွန်းက ထလာပြီး မောင်လွင့်ရဲ့ နားနားကပ် ပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ မောင်လွင်က အသြတဲ့ အမှုအရာနဲ့ကိုထွန်းကိုကြည့်တော့ ကိုထွန်းက ရတယ်။ လုပ်သာလုပ်ဆိုပြီး ပြောတော့ မောင်လွင့်မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်သွားတယ်။ အမလာဆိုပြီး ခဏနားပြီးတော့ သက်မွန်ကို ဆွဲထူလိုက်တယ်။ ခုတင်စောင်းလေးကို ခေါ်ပြီး ခြေထောက်တွဲလွဲကျနေတဲ့ပုံ ကို လုပ်ယူလိုက်တယ်။ သက်မွန်လဲ တော်တော်တော့ ပြိုင်းနေပြီ ကိုထွန်းချထားတာရယ် ကောင်လေးက မပြီးသေးပေမယ့် ဂေါ်လီနဲ့လုပ်ထားတော့ နည်းနည်းလဲ နုန်းနေတယ်။
ရုတ်တရက် မောင်လွင်က ဒူးထောက်ချပြီး ဖင်ကြားနဲ့စောက်ပတ်ကို လျှာနဲ့အားရပါးရ လျှာနဲ့လျှက်လိုက်တော့ ခြေဖဝါးလေးတွေ ကော့ပြီးတော့ ခေါင်းလေးပါ မော့သွားတဲ့ မသက်မွန်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုလေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

လျှာနဲ့လျှက်နေရင်းကနေ ဖင်ကြားထဲနဲ့ ဖင်ဝကို တံတွေးတွေ ရွှဲနေအောင် မသိမသာလေး လုပ်နေလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဖင်ကြားထိပ်ပေါ်ကနေ ပြီးတော့ တံတွေးကို ပြစ်ကနဲ နေအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်းထွေးတင်ပေးလိုက်တော့ တံတွေးလုံးက စီးစီးလေးနဲ့ ဖင်ကုန်းနေတဲ့ အနေအထားမှာ တံတွေးလေးကျနေတာ သေချာကြည့်တော့ ဖင်ဝလေးလဲရောက်ရော လက်ချောင်းလေးနဲ့ သေချာ ဖမ်းပြီး ဖင်ဝလေးမှာ ဝှိုက်ပြီး သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကော့ တောင်နေတဲ့ လီးပေါ်ကို တံတွေးတစ်ချက် လက်ဝါးလေးပေါ် တင်ပြီး လီးကို ထိပ်နားလေးကို သုတ်လိမ်းပြီးတော့ မသက်မွန်ရဲ့ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ကိုင် ပြီးတော့ ဖင်ဝကို တေ့ပြီး စိုက်သွင်းချလိုက်တယ်။

အားးးးး နားတယ်။ မလုပ်ပါနဲ့ ဖင်ကို မလုပ်ပါနဲ့ ကျန်တာအကုန်ပေးပြီးပြီးပြီပဲ။ မုန်းလိုက်တာ ”

ကိုထွန်းကြောင့်ပေါ့။ ဖင်က အခုထိ အိမ်သာသွားရင် နာနေတုန်းပဲ။ ဟို မသာကောင်လေးကလဲ လိုးလိုက်တာ အလကားရတဲ့စောက်ပတ်ဆိုပြီး လုပ်တာ လူသာငယ်တယ်။ လီးကလဲ မဟုတ်တာတွေ လုပ်ထားတော့ နာလိုက်တာလဲ မပြောပါနဲ့။ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ခဏရယ် ပြီးတော့လဲ ခံစားရတာ မသက်သာဘူး။ လူလဲ ဖာသည်ဖြစ်နေပြီ ကိုထွန်းလုပ်ပေါက် က လူကို လူလို မြင်တာမဟုတ်ဘူး။

..........................................................................................................................

“ညီမလေး မွန်”

“မမ နေမကောင်းဘူးဆို ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“လာလာ အိပ်ခန်းထဲလာ မမပြောမယ် နင့်ယောက်ကျားလဲ သွားမပြောနဲ့နော် ပြီးတော့နင့်အကိုလဲ မသိစေနဲ့ ကြားလား”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရဲ့ ညီအမ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိတာ ပြောစရာလား”

“အေး အဲဒါတွေလဲ နင့်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်တာ”

“ဟင် မမဖာသာ နေမကောင်းဖြစ်တာနဲ့ပဲ မွန် နဲ့ဆိုင်လို့လားလို့ ဘာလဲ ဒီရက်ပိုင်း မွန့်မလာလို့တော့ သတိရပြီး နေမကောင်းဖြစ်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ကိုကြီးမ ရှိလို့လွမ်းဖျားလွမ်းနာ ကျနေတာ မလား”

“တော်ပြီ နင့်အကို မရှိလဲ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး တံခါးသာပိတ်လိုက်ပါ”

“ဓါတ်မီးက ဒီမှာ နင့်ကိုကြည့်ခိုင်းမလို့ အနာများဖြစ်နေလားဆိုပြီး စပ်နေလို့ ၂ရက်လောက်တော့ ရှိပြီ”
သက်မွန်လဲ ခုတင်ပေါ်ကို မှာ မှောက်ခုံလုပ်ပြီး အတွင်းခံမဝတ်ထားတဲ့ဂါဝန်ကို မပြီးဖင်ပေါ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တယ်။

“နင်ဆရာဝန် ဖြစ်ပြီဆိုတော့ ဒီဟာလောက်တော့ ကြည့်ရမှာပါ”

“မမက ဘာပြမှာလဲ”

“ဖင်ဝကို ကြည့်ပေးစမ်းပါ ကွဲသွားလားလို့”

“အော်”

“အားးးး”

“ဖြည်းဖြည်းသက်သာ ဖြဲပါဟဲ့ နာရတဲ့အထဲ”

“ဟင်းဟင်း နည်းနည်းပါ မမရဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်ဆို ပျောက်သွားမှာပေ့ါ”

“ဘာမှ မဖြစ်လဲ ပြီးတာပဲ”

“ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ ဝမ်းချုပ်ရင်းနဲ့ကွဲသွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မမက ငယ်ငယ်ထဲက ဝမ်းမှန်တာပဲ”

“မဟုတ်ဘူးဟေ့ anal sex လုပ်တာ”

“ထင်သားပဲ မမက ဂျယ် ကို သုံးလေ နေပါဦး ကိုကြီးက မရှိတာ ကြာပြီ အခုမမဟာက သိပ်မကြာသေးသလိုပဲ”

“အေး အစကတော့ မပြောပဲ နေမလို့ပဲ အခုတော့ ဖင်ထဲမှာလဲ နာတယ်။ ပြီးတော့ နင့်မှ မပြောရင်လဲ ငါတစ်ယောက်ထဲဆိုလဲ အကြာကြီး ခံစားပြီးတော့ မနေနိုင်တော့ဘူး”

……………….

………………

…………………..

“မမရယ် မမ ဘဝနဲ့ ရင်းပြီးတော့ ညီမလေးကို ကျောင်းထားခဲ့တာ သိရတော့ ညီမလေးက ဘယ်လို ဆက်ပြီး နေရမှာလဲ နေပါဦး ကိုကြီးတော့ လုံးဝတော့ မသိပါဘူးနော်”

“ဟဲ့ သိစရာလား သူသိရင် နင်ကော ငါကော နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပြစ်မှာပေါ့”

“မမရယ် ဒါနဲ့များ ညီမလေးကို အစထဲကပြောရောပေါ့”

“နင့်ပြောလဲ ကျောင်းတတ်နေတဲ့ ငါ့ညီမလေး စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်ရုံပဲ ရှိမှာပေါ့ မေမေတို့က အိမ်ပဲ ကျန်တာလေ။ အဲဒါလေးရှိတော့ သိပ်မသိသာဘူး နင့်အကို ကလဲ နင်တတ်နေတဲ့ ဆေးကျောင်းက မိဘတွေ ကျန်တဲ့ ငွေနဲ့တတ်နေတယ်ပဲ သိထားတာ”

“သြော်” 

မွန်မွန် တိုးတိုးလေးငြီးပြီး မျက်ရည်တွေဝဲ ပြီး ညီအမနှစ်ယောက် ဖက်ထားမိတယ်။

“အခုကိုထွန်းက နင့်ကို တွေ့ချင်လို့တဲ့”

“ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ငါထင်တာတော့ သူလဲ ငါ့ကိုလုပ်သလို နင်ကို လဲ ဖြစ်ချင်တယ်ပြောတယ် ငါလဲ ခါးခါးသီးသီး ငြင်းတာပေါ့ ငါ့ညီမလေးကို ပညာတတ်စေချင်လို့ ငါပဲ အနစ်နာခံတာ နင့်ကိုတော့ မရဘူး”

မွန် ခဏတော့ ငြိမ်သက်မိသွားတယ်။ ဦးနှောဏ်ကလဲ စဉ်းစားရသေးတယ်။ တော်ကြာ မမတို့အိမ်ထောင်ရေးကို ထိခိုက်အောင် ဟိုလူကလုပ်လိုက်ရင်လဲ ဒုက္ခ။ အခုလို အသက်အရွယ် ရောက်လာတော့ စဉ်းစားတတ်လာပြီလေ။ အဲလို လူတွေ က သူတို့လိုချင်တာရတဲ့ အချိန်မှာ ဘာမှ မဖြစ်ပေမယ့် လိုချင်တာမရရင် အကြပ်ကိုင်တတ်တယ်ဆိုတာ။ လူတွေ အကြောင်းကို သိနေပြီလေ။ ကိုယ်ကလဲ ခံထားရပြီးပြီလေ။ မမသာမသိတာရယ် အပျို ဘဝထဲက ဖြစ်ခဲ့တာတွေက အရိပ်လို ဖြစ်နေတယ်။ အရိပ်ဆိုတာ ကိုယ်သွားသလာက် လိုက်နေတတ်တာရယ်။ မလိုက်စေချင်လဲ အမှောင်ထဲမှာ နေရမှာ တစ်ဘဝလုံး ကိုယ်ပြုတဲ့ကံက ပြန်လာတတ်တယ်မဟုတ်လား။ ကြက်သွန်ဖြူလိုလေ။ နည်းနည်းစားလဲ။ ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသလိုပဲ။

“ညီမလေး နင်ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ”

“မမ ညီမလေး မနက်ဖြန်လောက် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”

“ဘာကိုလဲ”

“မမပြောတဲ့ကိစ္စကို စဉ်းစားမလို့”

“ဘာလဲ ငါ့ညီမလေးလေးက ဖြူဖြူစင်စင် လေးကို ဘာမှ မစဉ်းစားနဲ့ ကိုယ့်ဖာသာနေ မမကြည့်ရှင်းလိုက်မယ်”

“မမ နေဦး ညီမလေးပြောပြမယ် သေချာနားထောင်” (နောက်ကြောင်းပြန်သည်။)

“ငါတို့ညီအမလဲ အဖြစ်တွေကလဲ”

“မမနောင်တတွေ မရနဲ့တော့ ဖြစ်တာတွေကတော့ ဖြစ်ပြီးနေပြီ ဘယ်လိုကောင်းအောင်လုပ်မလဲ သာ စဉ်းစားတော့”

အဲဒီ့ညက အိပ်လို့မပျော်ဘူး ဆေးရုံမှာ ညဂျူတီကျတယ်။ လူနာကလဲ သိပ်ပြီး မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ခွဲစိတ်ထားတဲ့ လူနာနှစ်ယောက်ကလဲ အေးအေးဆေးဆေး ဆိုတော့ အတွေးတွေက များတယ်။ ခွင့်လွှတ်ပါတော့ မောင်ရယ်။ မွန်ဖြူစင်ချင်တာပါ။ ညီအမနှစ်ယောက် ချိန်းပြီးတော့ မွန့်ရဲ့တိုက်ခန်းမှာပဲ ကိုထွန်းနဲ့တွေ့ဖို့စီစဉ်လိုက်တယ်။ မောင်ကလဲ နယ်မှာဆိုတော့ တော်ကြာ ဟိုတယ်ချိန်းမှ လူတွေ ပိုသိမယ်။ တိုက်ခန်းဆိုတော့ သိပ်မသိဘူး လူတကာတက်နေ ဆင်းနေပြုနေတော့ အဆင်ပြေတယ်။ ရာသီဥတု က မိုးကသည်းနေတယ်။ တိုက်ခန်းတစ်ခုထဲမှာ ဝရန်တာ တံခါးတွေ ပိတ်ထားတယ်။

“ဦးထွန်း လို့ပဲ ခေါ်မယ်နော်”

“ရတယ်။ ကြိုက်သလိုခေါ်ပါ”

“ဘယ်ကစချင်တာလဲ”

“အင်း” (သက်မွန် ညီမလေးက တော်တော်မိုက်တာပဲ )

“သက်မွန်နဲ့က အရင်က ဖြစ်နေတာဆိုတော့ သူနဲ့ပဲ ဦးအရင်စလိုက်မယ်”

“ညီမလေးတို့လင်မယား အိပ်တဲ့ အခန်းမှာဆိုရင်ကော”

“ရပါတယ်။ ဝင်နှင့်လေ။ ပြီးမှပဲ မွန်ဝင်လာတော့မယ် မမ ရတယ် နော်”

“အေးပါ ညီမလေးရယ်”

သက်မွန်ရယ် ကို ထွန်း ရယ် ဝင်မယ်လို့ထတော့ “ခဏ ဦးထွန်း” ။ မွန်မွန်တစ်ယောက် ဝတ်ထားတဲ့ ထမီအနက်ကို အောက်ကနေ မပြီးတော့ အတွင်းခံကို ချွတ်လိုက်တယ်။ ပေါင်သားဖွေး၂ လေးတွေ ကို မြင်လိုက်တော့ ကိုထွန်းတစ်ယောက် လီးက မတ်ကနဲ ပဲ။

“ရော့ ဒါကို ရှူပြီး မမကို လုပ်”

“ဟင်”

“ပြီးမှတွေ့မယ်” (မျက်နှာကတော့ သခင်မ တစ်ယောက်လိုပဲ )

ကိုထွန်း အစကထင်တာတော့ ရှက်နေမယ် ထင်တာ အခုတော့ မျက်နှာက မပြုံးမရယ်နဲ့။ တစ်ခုခုကို ရင်ဆိုင်တော့မယ် ဆိုပြီး မျက်နှာပေးရယ် နောက်တော့ မဖေါ်ပြတတ်တဲ့ အပြုံးလေး တစ်ခု အတွင်းခံပေးလိုက်တော့ မြင်ရတယ်။ အတွင်းခံကို လှမ်းယူလိုက်တော့ သက်မွန်တစ်ယောက်ကြောင် ပြီးကြည့်လို့ ငါ့ညီမ တစ်ယောက် ဘယ်လို တွေ ဖြစ်နေပါလိမ့်လို့တော့ စဉ်းစားမရဖြစ်နေတယ်။

ရှူကြည့်လေ။ PH care 5 5 သုံးထားတာ ခရမ်းရောင်လေ။ နောက်ဆို မရှူ ရရင်တောင် ဆိုင်မှာ ဝယ်ပြီး မှန်းရှူလို့ရအောင်ပြောပြတာ။ အခန်းထဲရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်းတော့ ကိုထွန်းကမဟုတ်တော့ဘူး။ သက်မွန်ကို အတင်းကို ခုတင်ပေါ်ဆွဲ တွန်း ထမီကိုလဲ ဆွဲချွတ် ပြီးတော့ အတွင်းခံလေးကို ချွတ်ပြီး ဘာမှမလုပ်သေးပဲ အတွင်းခံ နှစ်ခုလုံးကို တစ်လှည့်စီ ရှုူကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အဝတ်အစားတွေ ကို ခပ်မြန်မြန်ချွတ်ပြီး ခုတင်ပေါ်ကို တက်။ သက်မွန် မျက်နှာပေါ် ခွထိုင်ပေးနော် အောက်ကနေ လျှက်ချင်တယ်ပြောတော့ သက်မွန်မှာ ရင်ထဲမှာ ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ 

သူ့ အပေါ်တက်ခွလိုက်တော့ လျှာကြီးက တစ်ခါတည်းကိုလျှက်တော့တာပဲ။ ဖင်ဝနဲ့ စောက်ပတ်ဝမှာဆို ကိုထွန်းတံတွေးတွေကော သက်မွန်စောက်ရည်တွေဆိုတာ ရွှဲနေတာပဲ။ အဲဒီ အချိန် ကိုထွန်းက position ပြောင်းပြီးတော့ သက်မွန်ကို ခုတင်စောင်းကို ဆွဲ အတွင်းခံတွေကို သူ့ခေါင်း မှာ တစ်ခုချင်းစီ စွပ်ပြီး သက်မွန် စောက်ပတ်ဝကို တေ့ပြီး လီးထိုးသွင်းမယ် အလုပ်။

ဖြောင်းးးး။ အားးးး နာလိုက်တာ ဖင်ကို အနောက်ကနေ အရိုက်ခံလိုက်ရတယ်။ တော်တော်နာတယ်။ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဝတ်အစား မဝတ်ထားတဲ့ ချစ်စရာကောင်မလေးက မျက်နှာတည်တည်နဲ့ လက်ထဲမှာလဲ ယောင်္ကျားဝတ် ခါးပတ်တစ်ခုလဲ ပါရဲ့။ 

“မလိုးနဲ့ဦး ဒီဟာကိုကော လာလျှာပေး”

ကိုထွန်းကတော့ ကြောင်ပြီး ကုန်းကုန်းကြီးဖြစ်နေတော့

ဖြောင်း ဖြောင်း

“အားးးးးး”

“လာလျှက်လို့ပြောနေတယ်လေ။ မကြားဘူးလားးး”

ကိုထွန်းလဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေတုန်း မွန်မွန်ဆိုတဲ့ကောင်မလေး ဆီကို သွားမယ်လုပ်တော့ 

“ဒီအတိုင်းမလာနဲ့ ဒူးထောက်ပြီးလာ” 

ခုတင်နဲ့မွန်မွန် မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့နေရာက ခြေနှစ်လှမ်းစာလောက်ပဲ ဝေးတာ။ ကိုထွန်း စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိဘူး ခုနက အတွင်းခံရှူခိုင်းပြီးထဲက လူဆိုတာ အရင်တုန်းက ထွန်းနိုင် မဟုတ်တော့သလိုပဲ။ အဲကောင်မလေးရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရင် မလွန်ဆန် နိုင်သလိုဖြစ်နေတယ်။ ဒူးထောက်ပြီး သွားတော့

ဖြောင်း

“တော်တော် စောက်ပတ်လျှက်ချင်တယ် ဟုတ်လား”

“အေးး” 

လို့တိုးတိုးပြောမိတယ်။

ဖြောင်း

“အားးးး”

မွန်မွန် က နောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆုတ်ပြီး လျှောက်တော့ ကိုထွန်းက လေးဖက်ထောက်ပြီး လိုက်နေတယ်။ သက်မွန်ကတော့ စောက်ပတ်ထဲမှာ အရည်တွေစိုလာတယ်။ ကြည့်လေ။ ကို့ကို သူများတဲ့ လိုးခိုင်းတဲ့လူက အတွင်းခံကို ခေါင်းမှာစွပ်ပြီး ညီမလေး စောက်ပတ်ကို လျှက်ချင်လို့ လိုက်နေတဲ့ ပုံက စိတ်ထဲမှာလဲ ပျော်လာသလိုပဲ။ အခန်းထောင့်ကို မွန်မွန် ကျော ကပ်မိတော့ နောက်ဆုတ်တာကို ရပ်လိုက်တယ်။ ကိုထွန်းက အဲနားကို ရောက်တော့ မွန်မွန့်ခြေထောက်တစ်ဖက်က ဦးထွန်းပုခုံးပေါ် လှမ်းတင်လိုက်တယ်။

 “လျှက်လို့ရပြီ လျှက်တော့” 

ခွင့်ပြူချက်လဲရကော ခွေး တစ်ကောင်လို လျှက်တော့တာပဲ။ တော်တော်ကြာတော့

 “လာလိုက်ခဲ့” 

ခုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ခိုင်းတယ်။ 

“ဒီအတိုင်းနေ လက်တွေက ဘယ်ကိုမှ မကိုင်နဲ့ကိုင်ရင် မလိုးပေးတော့ဘူး” 

ခေါင်းပဲငြိမ့်ပြနိုင်တော့တယ်။

“မမကို မှုတ်ပေးလိုက်” 

ခုတင်ပေါ်မှာ ကိုထွန်းက ပက်လက်လှန် ပြီး သက်မွန်ကို မှုတ်ပေးနေတယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကတော့ဘေးမှာ ဆန့်ထားတယ်။ လက်လှုပ်ရင် သက်မွန်က ခါးပတ်နဲ့လှမ်းရိုက်တယ်။ ကိုထွန်းအောက်ပိုင်းမှာတော မွန် က ကိုထွန်းလီးကို အပေါ်ကို လှန်ပြီး စောက်ပတ်နဲ့ အပေါ်က ဖိပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်နေတယ်။ စောက်ပတ်ထဲကိုတော့ မထည့်သေးဘူး။ သိပ်မကြာဘူး ကိုထွန်းတစ်ယောက် လရည်တွေ ထွက်လာတော့ မွန်မွန်က လရည်ကုန်အောင် စောက်ပတ်နဲ့ ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့မှ ဂွေးဥနှစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး လျှာနဲ့လျှက်လိုက်တော့ လီးက ငေါက်ကနဲ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခေါက်အတွက် အဆင်သင့်ရှိကြောင်း body language နဲ့ ပြလိုက်သလိုပဲ။

တကယ်တော့ မွန်မွန် တကယ် ကိုထွန်းလီးကို တွေ့ကထဲ က ခံချင်နေတာလို့ပြောရင်ကော။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်တောင်လာတဲ့ လီးကို ကိုင်ပြီၤး မွန်မွန်တစ်ယောက် အတွင်းထဲထိရောက်အောင် တစ်ချက်ထဲ ထိုင်ချလိုက်တော့ နောက်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝင်အထွက်ကောင်းအောင် တစ်ချက်ချင်း အဆုံးထိ ထုတ်လိုက် ပြန် ထိုင်ချလိုက်နဲ့ သက်မွန်ကတော့ သူ့ကို မှုတ်ဖို့မေ့နေပြီးတော့ မျက်လုံးမှိတ်ခံစားနေတဲ့ ကိုထွန်း မျက်နှာပေါ်ကနေထပြီၤး ခုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး သူ့ညီမက သူ့ရဲ့ ဘဲကြီး အပေါ်မှာ လိုးပေးနေတာ ကြည့်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ပြီၤး စောက်ဖုတ်နှိုက်နေပါတော့တယ်။ ညီမလေးပြီးချင်လာပြီ ထင်တယ်။ အသက်ရှူသံတွေ တွေ စိပ်လာတယ်။

နောက်တော့ ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်ကို အားရပါးရ လေးခါလောက်လုပ်လဲ ပြီးရော သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး ဆတ်ကနဲ ကိုထွန်းပေါ်ကနေ ထလိုက်တယ်။ လီးကြီး ကျွတ်ထွက်သွားတဲ့ အသံက ပြွတ်ဆိုပြီး ထွက်လာတော့ ကိုထွန်းက မျက်လုံးကြီး ဖွင့်ပြီး ဟာ လို့အော်ငြီးသံပါ တဆက်တည်း ကြားလိုက်ရတယ်။

“ဒီမှာ မပြီးသေးဘူးလေ”

“မမနဲ့ဆက်လုပ် မွန် ပြီးသွားပြီ”

ကိုထွန်းလဲ ခုတင်ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ သက်မွန်ကို ဆွဲပြီး doggy ပုံစံလေးနဲ့ မညှာမတာ ဆောင့်လိုး တော့တယ်။ လီးက ပြီးခါနီးမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရတော အတိုးချပြီး လိုးးခံလိုက်ရတာက သက်မွန်။ လိုချင်တာကို ရအောင် ယူသွားတာက မွန်မွန်။ ဘယ်လောက်တောင် ဖီးတွေ တက်နေလဲ မသိဘူး။ သက်မွန် စောက်ဖုတ်ထဲ ကိုထွန်း ပန်းထည့်လိုက်တဲ့ အရည်တွေက နည်းနည်းနောနော မှ မဟုတ်တာ။ ကိုထွန်း လီးလဲ ဆွဲထုတ်လိုက်ကော သက်မွန်လဲ မှောက်ခုံလေး လဲကျသွားပုံက ခြေပစ်လက်ပစ် စောက်ဖုတ်ကလဲ မနေနိုင်ဘူး ဘူ ဆိုပြီး လေတွေတောင် အန်ပြီး လရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ 

ကိုထွန်း ခုတင်ပေါ်မှာ မောပန်းလွန်းလို့ အသက်ရှုတာတောင် မနည်းရှုနေရတယ်။ မွန်မွန်ကတော့ ကြံစည်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ သက်မွန် မှောက်ခုံလေးဖြစ်နေတဲ့ ဖင်ကနေ ထွက်လာတဲ့ လရည်တွေကို ဖင်ကြားလေး နှစ်ခုကို အသာဖြဲပြီး လက်ခလည် ချောင်းလေးနဲ့ ကော်ယူပြီးး သူ့ရဲ့ ဖင်ဝလေးမှာ ခပ်ကွကွလေးလုပ်ပြီး ပွတ် လိုက် လက်ချောင်းထိပ်ဖျားလေး တစ်ဆစ်လောက် မြုပ်အောင် လရည်တွေ နေအောင် လုပ်လိုက်တယ်။ ဒီနည်းတွေက ဟိုအကောင် လုပ်တဲ့ နည်းတွေလေ။

“ဦးထွန်းရသေးလား လိုးနိုင်သေးလား”

“ခဏလောက်တော့ နားချင်သေးတယ်”

“ဧည့်ခန်းထဲ သွားရအောင် လာကြ”

ကိုထွန်းတို့ နှစ်ယောက် လဲ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်တော့ မွန်မွန့်ကို နားမလည်နိုင်တဲ့ သဘော နဲ့တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်မိလိုက်တယ်။ နောက်တော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီးး မွန်မွန်က JD ကို ဖွင့်ပြီး ရေခဲနဲ့ စပ်ပြီၤး သုံးယောက်သားထိုင်သောက်နေတုန်း ကိုထွန်းလီးကို မွန်မွန် က ဂွင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုပေးးနေတယ်။

“ဦးထွန်း” (မျက်နှာကတော့ တည်တည်ပဲ)

“ဘာလဲ” 

ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့မေးဆတ်ပြလိုက်တော့

“ဖင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလိုး ပေးမလားး” 

ခေါင်းပဲ ငြိမ့်ပြ လိုက်ရတော့တယ်။

မွန်မွန် လက်ဝါးထဲကို တံတွေးတွေ ထွေးပြီးတော့ ဦးထွန်းလီးကို ခပ်ဖွဖွလေး ၄ချက် ၅ချက်လောက် ထုပေးလိုက်တယ်။ သက်မွန်ကတော့ ပွဲကြည့် ပရိတ်သတ်တစ်ယောက်ပေါ့ အခုပွဲမှာ အလုပ်ခံချင်တာထက် သူများတွေ လုပ်တာကို ကြည့်ချင်စိတ်ပဲ ရှိနေတော့တယ်။ မွန် ထရပ်လိုက်တော့ ကိုထွန်းလဲ ထရပ်တယ်။ ဆိုဖာရဲ့ နောက်ကြောဖက် နဲ့ လက်တင်တဲ့ နေရာ ထောင့်မှာ ခေါင်းမှီတဲ့ နေရာမှာ ရင်ဘတ် အပ်ချလိုက်တယ်။ position ကတော့ မတ်တပ်လေးလုပ်လို့ အဆင်ပြေတဲ့ပုံ။ ဒါပေမယ့် ဖင်လိုးဖို့ဆိုရင်တော့ ရင်ဘတ်ကလေး ကော့ လိုက်မှပဲ အဆင်ပြေမယ်ဆိုတာသိတော့ ကိုယ်ကို ခပ်ကော့ကော့လေး ပြန်ပြင်ပြီး နေပေးလိုက်တယ်။ မွန့်လက်တစ်ဖက်က ဆိုဖာကို ကိုင်ပြီး

 “ဦးထွန်း မွန့်ဖင်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲလိုက်” 

ကိုထွန်းဆိုတာ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘုရားပွဲ လှည့်နေတာလေ။ မွန် ကိုထွန်းလီးကိုကိုင်ပြီး နောက်ပြန်ကိုင်ပြီး ဖင်ဝကို တေ့လိုက်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းထည့်။ မွန်မွန့်ဖင်ဝထဲ ကိုထွန်းလီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားတယ်။ ပထမတော့ ဒစ် နောက်တော့လဲ အဆုံးထိပေါ့။

“ပြန်ထုတ်ပေး ဒစ်ဖျားထိထုတ် အင်း ဟုတ်တယ်” 

ကိုထွန်းကတော့ ဖင်သားနှစ်ဖက် ဘေးကို ဖြဲထားပြီး သူ့လီးကို ဖင်ထဲက ဆွဲထုတ်တော့ ခရေ ပွင့်ဖက်လေးတွေ ကတော့ အောက်ကနေ စူထွက်လာတယ်။ 

“အားးး ကောင်းလိုက်တာ အဲလိုလေးပဲ လုပ်နေ ကောင်းတယ် မဆောင့်နဲ့” 

ဒီလိုနဲ့ နှစ်တွေ အနည်းငယ်ကြာသွားတဲ့ နောက် မွန်မွန် တစ်ယောက် ဘွဲ့လွန်တက်ခဲ့တယ်။ မမကတော့ နောက် ကလေးတစ်ယောက် ရတယ်။ ကလေးကတော့ မွေးတုန်းကတော့ အသားညိုတယ်။ ကိုကြီးနဲ့ရခဲ့လား ကို ထွန်းနဲ့ရတာလား ဆိုတာတော့ မဝေခွဲတတ်ဘူးရယ်။ မျက်နှာပေါက်လေးက မမနဲ့ တူနေခဲ့တယ်။ 

မောင့်ကိုတော့ ခွင့်လွှတ်ဖို့ပြောတော့ မောင်ကတော့ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ မဆန္ဒ နဲ့ မ စိတ်ချမ်းသာသလို နေရင် မောင်စိတ်ချမ်းသာပါတယ်တဲ့။ မွန် ဒီဘဝထဲက လွတ်မြောက်အောင် လုပ်တော့မယ် မောင်ရယ်လို့တစ်ခွန်းထဲ ပြောမိတယ်။ နောက်ပိုင်း လိင်ကိစ္စ ဆိုတာ တစ်ခါတစ်လေမှ ကိုထွန်းနဲ့ပဲ လုပ်ဖြစ်တယ်။
 
နောက်တော့ MRCP တက်ဖို့ စကောလားရှစ် ရခဲ့တယ်။ မွန် ခုတော့ အင်္ဂလန်ရဲ့ နယ်မြို့ဆေးရုံလေးမှာပေါ့။ ချစ်ရတဲ့ မောင်ကတော့ မွန့်ရဲ့ အရိပ်တွေ ကင်းဝေအောင် တစ်ခါတစ်လေ။မှပဲ ဖုန်းခေါ်ဖြစ်တယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုပေါ့။ တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း မွန် တမ်းတမိပါတယ်။ အရာအားလုံးကိုပေါ့။


ပြီးပါပြီ။